Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

ΖΩΤΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

3-12-2018  FACEBOOK


Εμείς των παλαιότερων γενεών οι οποίοι αντιμετωπίσαμε την αγριότητα και τις καταστροφικές συνέπειες των εμφυλίων πολέμων γνωρίζουμε, λόγω εμπειρίας, πως ένας εμφύλιος πόλεμος ίσως, από πλευράς εκτίμησης των ολέθριων αποτελεσμάτων, να αντιστοιχεί σε τρεις, τέσσερις ή πέντε πολέμους εναντίον εξωτερικών εχθρών. Είναι μια κατάρα για το έθνος μας, που ξεκινά από την αρχαιότητα και ξαναεμφανίζεται στην αρχή της επανάστασης του 1821 για να μεταβάλει την Ελλάδα (κατά την έκφραση του δημοσιογράφου και ακαδημαϊκού Σπ. Μελά) «σε κιμά», υπονοώντας τους εξοντωτικούς αλληλοσκοτωμούς και το χαμό του άνθους της τότε ελληνικής νεολαίας στην πιο κρίσιμη στιγμή του αγώνα.
Το μίσος και η παράνοια των κομματικών παρατάξεων ήταν τόσο λυσσαλέα, ώστε την ώρα που είχε σχεδόν καταληφθεί η Πελοπόννησος από τον Ιμπραήμ (μετά τη μάχη στο Μανιάκι) και είχε καταληφθεί και το Μεσολόγγι και φαινόταν πως η επανάσταση ψυχορραγούσε, συνεχίζονταν οι αλληλοσκοτωμοί, όπως του Οδυσσέα Ανδρούτσου με τη φρικτή δολοφονία του στη φυλακή της Ακρόπολης ενώ ο λαός πίστευε (όπως γράφει ο Σπ. Τρικούπης που δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα διότι και ο ίδιος συμμετείχε στη φατρία Μαυροκορδάτου) πως ήταν πλέον «ο μόνος που θα μπορούσε να σώσει την πεσούσαν πατρίδα». Ευτυχώς είχαν δημιουργηθεί αντιτιθέμενα συμφέροντα από τις μεγάλες δυνάμεις κι’ έτσι η «πεσούσα πατρίδα» σώθηκε από τους ξένους με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Πύλος) τον Οκτώβριο του 1827. Πριν από την καταστροφή του ο τεράστιος και καλά εξοπλισμένος τουρκοαιγυπτιακός στόλος ετοιμαζόταν να κατευθυνθεί προς το μοναδικό ελεύθερο ελληνικό τμήμα γης, την Ύδρα, την οποία φυσικά θα κατέστρεφε εκ θεμελίων. Όταν λένε μερικοί πως οι Έλληνες πολιτικοί είναι ανεύθυνοι και πως «την Ελλάδα τις περισσότερες φορές τη σώζει η Παναγία» (ή για τους άθεους η τύχη!), φαίνεται πως έχουν δίκαιο με τη λογική επεξήγηση των γεγονότων.
Έκανα τον παραπάνω πρόλογο για να ξεκαθαρίσω τις ιδεολογικές μου απόψεις στο θέμα των φανατικών κομματικών αντιθέσεων οι οποίες χαρακτηρίζουν τις ελληνικές πολιτικές παρατάξεις μετά τον τελευταίο εμφύλιο πόλεμο, δεδομένου ότι θα ασχοληθώ, από καθαρά πατριωτική (όχι σοβινιστική) άποψη, με ένα μεγάλο εθνικό θέμα το οποίο για χρόνια απασχόλησε τις συγγραφικές και αρθρογραφικές εργασίες μου. Όσοι θα έχουν την υπομονή να διαβάσουν το κείμενο που θα ακολουθήσει, είτε συμφωνήσουν είτε διαφωνήσουν, είναι βέβαιο πως θα αναγνωρίσουν ότι τα παρατιθέμενα επιχειρήματα βασίζονται σε κάποια τεκμηριωμένα δεδομένα, τα οποία ενδεχομένως να επιδέχονται μια ευρύτερη διερεύνηση.. Άλλωστε, ένα τόσο σοβαρό εθνικό πρόβλημα όπως η Συμφωνία των Πρεσπών ή γενικότερα το λεγόμενο μακεδονικό πρόβλημα που ταλανίζει τον ελληνικό λαό από το 1990 (σχεδόν τρεις δεκαετίες), δεν επηρεάζει κάποια ιδεολογική κομματική μου ευαισθησία διότι ποτέ, από τα νεανικά μου χρόνια, δεν εντάχθηκα σε κάποιον κομματικό μηχανισμό. Έχω βέβαια τις ιδεολογικές μου θέσεις απόλυτα εδραιωμένες σε αυστηρά δημοκρατικά και πατριωτικά πλαίσια, αλλά και απόλυτα και με χωρίς συμβιβασμούς αποστασιοποιημένες θέσεις από ακραίες κομματικές αντιλήψεις. Αυτά τα λέω για να μην βιαστούν κάποιοι, σύμφωνα με τη «μόδα» ορισμένων πολιτικών απατεώνων στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, να με χαρακτηρίσουν εθνοπροδότη της Αριστεράς ή φασίστα και ρατσιστή της Δεξιάς. Είμαι ένας από τα εκατομμύρια των απλών και ανώνυμων Ελλήνων, στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, ο οποίος χωρίς σοβινισμούς αγαπά και ανησυχεί για το μέλλον της πατρίδας του. Οι σημερινοί ταραγμένοι και επικίνδυνοι καιροί επιβάλλουν να μιλάμε με ηρεμία, σύνεση και λογικά επιχειρήματα, σεβόμενοι τις αληθινές (υπάρχουν βέβαια και συμφεροντολογικές!) ιδεολογικές απόψεις των άλλων.
Το μακεδονικό δεν είναι πλέον ένα πρόβλημα που αφορά μόνον την Ελλάδα. Τα συμφέροντα και οι γεωπολιτικές στρατηγικές που συγκρούονται στο χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, μετέτρεψαν αυτό το πρόβλημα από πολιτιστικό σε πολιτικό. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία επιχείρησε με την «κατασκευή» σε επιστημονικά ιστορικά εργαστήρια ενός Αρχαίου Μακεδονικού Έθνους για να διευκολύνει τους στρατηγικούς στόχους της Ρωσίας για κάθοδο στο Αιγαίο, τη σκυτάλη πήραν οι ΗΠΑ και η Γερμανία (για διαφορετικούς λόγους). Οι ειδικοί επιστήμονες και των δυο χωρών γνωρίζουν και οι περισσότεροι το λένε πως αυτό το «κρατικό κατασκεύασμα» είναι προϊόν διαστρέβλωσης των ιστορικών γεγονότων, διότι ούτε στους αρχαίους αλλά και ούτε στους νεότερους συγγραφείς πριν από τις αρχές του 20ου αιώνα, υπάρχει έστω και μια μικρή ιστορική ή αρχαιολογική μαρτυρία που να αναφέρεται σε σλαβικής καταγωγής αρχαίο έθνος στη Μακεδονία. Για μένα (το έχω πει και γράψει πολλές φορές) πρόκειται για τη μεγαλύτερη πολιτιστική απάτη του 20ου αιώνα.
Οι ΗΠΑ και η Γερμανία ενδιαφέρονται για τη δημιουργία αυτόνομου μακεδονικού κράτους για τελείως διαφορετικούς λόγους. Η Αμερική με μια ρεαλιστική για τα συμφέροντά της ανάγκη προσπαθεί, με βάση τα σημερινά δεδομένα και τη σημερινή έκταση αυτού του κρατιδίου, να ενισχύσει το ΝΑΤΟ στο υπογάστριο της Ρωσίας. Οι Γερμανία έχει ουσιαστικότερα και μακρόπνοα συμφέροντα. Οι δεκάδες συναντήσεις του Γκρούεφσκι και πρόσφατα του Ζάεφ με τη γερμανίδα καγκελάριο και ανώτατους γερμανούς αξιωματούχους, αποσκοπούσαν στην κατάστρωση μιας στρατηγικής με ευρύ ορίζοντα εξέλιξης. Είναι οι εμφανείς σύμβουλοι των πολιτικών ελιγμών της FYROM. Από τη μια πλευρά δημιουργούσαν εντάσεις και εκνευρισμούς στην Ελλάδα με σύμβολα και παραστάσεις από την ελληνική ιστορία (π.χ. Ήλιος της Βεργίνας, Αεροδρόμιο Μέγας Αλέξανδρος, τεράστια αγάλματα στην πλατεία των Σκοπίων κλπ) και από την άλλη, στις διαπραγματεύσεις, αφαιρούσαν, όπως στο παραμύθι του Χότζα, κάποια από αυτά ως «δείγμα καλής θέλησης» για να επιτύχουν ουσιαστικές υποχωρήσεις από την ελληνική πλευρά.
Τα γερμανικά σχέδια είναι μακρόπνοα αλλά διευκολύνθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη σπουδή και την πρόθεση των ΗΠΑ για ταχύτατη ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ. Από το Μάρτιο αυτού του χρόνου (2018) γνώριζα ότι το θέμα της ονομασίας για τους Αμερικανούς θα έπρεπε να επιλυθεί οπωσδήποτε ως τον Ιούλιο. Όσοι δεν γνωρίζουν τον τρόπο λειτουργίας των μηχανισμών της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ πιστεύουν πως ο Μπους, ο Ομπάμα ή ο Τραμπ αποφασίζουν και εκτελούν αυτόνομα. Υπάρχουν «εγκέφαλοι» στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή Think tanks από πανεπιστημιακές επιτροπές που παίρνουν αποφάσεις υποχρεωτικά εκτελεστές από τον αμερικανό πρόεδρο. Μια τέτοια επιτροπή εμπειρογνωμόνων του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς (στο οποίο εδρεύει ένα από τα ισχυρότερα think tanks) της οποίας ένας καθηγητής ήταν πρόεδρος της Υποεπιτροπής Εθνικής Ασφαλείας του Κογκρέσου, αποφάνθηκε ότι «το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων και η ένταξή του στο ΝΑΤΟ θα έπρεπε τελεσίδικα να δρομολογηθεί ως τον Ιούλιο, για λόγους εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ». Την πληροφορία την είχε δημοσιεύσει σε ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης ο διεθνολόγος ομογενής και κάτοικος Αμερικής Νίκος Σταματάκης (ο οποίος μου στέλνει όλα τα άρθρα του), εκφράζοντας και την εκτίμηση πως κανένας στον κόσμο δεν θα μπορούσε να αντιδράσει αρνητικά στις αποφάσεις της υπερδύναμης, από τη στιγμή που το Κογκρέσο επικαλείται «λόγους εθνικής ασφάλειας».. Επαληθεύτηκε πλήρως.
Μερικοί κραυγάζουν για την κακιά και ιμπεριαλιστική Αμερική θεωρώντας πως κάποια άλλη υπερδύναμη θα δημιουργήσει μια νέα παραδεισένια Εδέμ στον κόσμο. Όπως δείχνει η ιστορία όλες οι υπερδυνάμεις/αυτοκρατορίες είναι αμείλικτες στον προγραμματισμό των γεωστρατηγικών στόχων και των οικονομικών τους συμφερόντων. Πριν από 2500 περίπου χρόνια η Αθηναϊκή Υπερδύναμη κυριολεκτικά εξαφάνισε (με μια πραγματική γενοκτονία) τη μικρή Μήλο, διότι οι κάτοικοι του μικρού νησιού επιθυμούσαν να παραμείνουν ουδέτεροι κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Καμιά αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να επιβιώσει αιώνια και το ίδιο προβλέπει για τις ΗΠΑ και ο γάλλος ιστορικός Εμμανουέλ Τοντ στο βιβλίο του «Après l’ Empire» (Μετά την Aυτοκρατορία). Όμως, όποια άλλη δύναμη διαδεχθεί στο απώτερο μέλλον τις ΗΠΑ (π.χ. Ρωσία, Κίνα, Ινδία, συνασπισμένα Μουσουλμανικά Κράτη ή μια Γερμανική Ευρώπη) ο τρόπος διασφάλισης των γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων τους θα είναι ακριβώς ο ίδιος άκαμπτος και αμείλικτος. Τα μικρά κράτη και μαζί τους η Ελλάδα δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ την αδυσώπητη σκληρότητα των υπερδυνάμεων. Ταυτόχρονα θα πρέπει να ισχυροποιούνται οικονομικά και στρατιωτικά με ενιαίους και μακρόχρονους πολιτικούς σχεδιασμούς όλων των πολιτικών δυνάμεων, για ανάπτυξη συμμαχιών και για δημιουργία κοινωνικής και πατριωτικής συνοχής, ώστε να μειώσουν τις πιθανότητες να μετατραπούν σε «σύγχρονη Μήλο». Αν υλοποιηθούν τα σχέδια για ενιαία και αυτόνομη Μακεδονία, η τύχη και της Δυτικής Θράκης θα είναι προδιαγεγραμμένη.
Για τη Γερμανία το μακεδονικό πρόβλημα έχει διαφορετικές διαστάσεις. Η ιδεολογία του παγγερμανισμού σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη της Κεντρικής Ευρώπης καθιστά τη Γερμανία μια μεγάλη, μια τεράστια οικονομική και πολιτική δύναμη. Όπως μας δείχνει η ιστορική εξέλιξη των συμμαχιών από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μοιραία η παντοδύναμη Γερμανία θα καταστήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση γερμανική. Η ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης έχει τη δυνατότητα στο μέλλον, είτε μόνη είτε και στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης, να μετατραπεί σε μια υπερδύναμη, αν δεν την «τσακίσουν» έγκαιρα και προληπτικά οι άλλες μεγάλες δυνάμεις. Για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη επιχειρεί να εφαρμόσει προς όφελός της τα οράματα της Ρωσίας για το Αιγαίο. Με τη Συμφωνία των Πρεσπών έχει διασφαλίσει (με τη μαριονέτα της λεγόμενης Βόρειας Μακεδονίας) την ύπαρξη ελεύθερων ζωνών εμπορίου σε λιμάνια της Ελληνικής Μακεδονίας. Οι μεγάλοι οδικοί άξονες και τα σχέδια ναυσιπλοΐας από το Δούναβη και μέσω Αξιού ως το Αιγαίο βρίσκονται σε εξέλιξη. Στην Ελλάδα έγιναν εξαγορές βασικών τομέων της κρατικής περιουσίας (αεροδρόμια, λιμάνια, επικοινωνίες κλπ), ενώ με την τεχνητά επιμηκυνθείσα οικονομική κρίση το ελληνικό κράτος αποδυναμώθηκε δραματικά και οι ελληνικές τραπεζικές επενδύσεις στα Σκόπια έχουν ουσιαστικά εκμηδενιστεί. Οι αντιστάσεις έχουν καμφθεί. Η μεγαλύτερη όμως αδυναμία αντίδρασης θα επέλθει από τη διαίρεση του ελληνικού λαού. Δεν θα υπάρξει ίσως εμφύλιος στρατιωτικός πόλεμος αλλά θα ενθαρρυνθεί ο σημερινός καταστροφικός ιδεολογικός κομματικός πόλεμος για να διασπαστεί η ενότητα και η ομοψυχία του ελληνικού λαού στα εθνικά θέματα. Αυτοί που προγραμματίζουν αλλαγές συνόρων ποντάρουν και στην έμφυτη ασθένεια των ελλήνων πολιτικών, στην (κατά τον Δ. Σολωμό) «δολερή διχόνοια».
Οι Έλληνες πολιτικοί και οι περισσότεροι ανενημέρωτοι πολίτες δεν έχουν κατανοήσει πως στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, οι «ετικέτες» Δεξιός και Αριστερός είναι για τους τραπεζίτες που κυβερνούν τον κόσμο κενές περιεχομένου. Όσοι διευκολύνουν την παγκοσμιοποίηση, ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους, θεωρούνται φίλοι. Θα αναφέρω κάποια παραδείγματα για να κατανοηθεί καλύτερα ο τρόπος που αυτά τα ιδεολογικά τείχη έχουν από χρόνια γκρεμιστεί, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ροκφέλερ ο οποίος μαζί με τον Κίσινγκερ και τον Σμπίγνιου Μπρεζίνσκι ίδρυσαν της «Τριμερή Επιτροπή» (τη θεωρούμενη ως Παγκόσμια Κυβέρνηση), δήλωσε ότι στη νέα οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της Νέας Τάξης, δεν θα δίσταζε να εφαρμόσει και «καλές αριστερές ιδέες». Στο θέμα του ακραίου διεθνισμού και της κατάργησης των εθνικών συνόρων των κρατών, υπήρχε πλήρης ταύτιση των Νεοταξιτών της παγκοσμιοποίησης με τους διεθνιστές της Αριστεράς. Αλλά αυτή η ταύτιση υπάρχει και στην αποδυνάμωση των παραδοσιακών οικογενειακών δεσμών, στην αδιαφορία ή εχθρική στάση σε θέματα θρησκευτικής πίστης, στην ενθάρρυνση της υπέρμετρης ασυδοσίας (στο όνομα της ελευθερίας!) εγκληματικών περιθωριακών ομάδων, στην ανυπαρξία σοβαρών ποινών για ειδεχθή εγκλήματα με αποτέλεσμα να δολοφονούνται γέροι ή γυναικόπαιδα για λίγα ευρώ, στην ανυπαρξία προληπτικής αστυνομικής δράσης με συνέπεια το διαρκή φόβο των πολιτών από αυτόνομες ομάδες κουκουλοφόρων και γενικά στην αποδυνάμωση του κράτους και στην ενίσχυση «της πολιτικής της χαβούζας των ανοιχτών συνόρων», για τη διαφοροποίηση της εθνικής ομοιογένειας των λαών. Ακόμα και ο αγνός πατριωτισμός ταυτίστηκε με το σοβινισμό και τις φασιστικές ιδεολογίες. Γι’ αυτό ίσως πολλοί ακραίοι θεωρητικοί της Αριστεράς μεταλλάχτηκαν χωρίς δυσκολία σε γεράκια της παγκοσμιοποίσης, όπως π. χ. ο άλλοτε μαοϊκός Μπαρόζο που υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράκ και κυβέρνησε επί δέκα χρόνια τους Ευρωπαίους ως πρόεδρος της Κομισιόν προστατεύοντας τα συμφέροντα των τραπεζιτών της Γκόλντμαν Σακς, ο Σολάνα που από ανένταχτος επαναστάτης έγινε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, οι αναρχομαοϊκοί Κον Μπεντίτ και Γιόσκα Φίσερ που έγιναν φανατικά γεράκια υποστηρίζοντας στρατιωτικές επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Ιράκ κλπ, οι δήθεν σοσιαλιστές Σρέντερ και Τόνι Μπλερ που εδραίωσαν με φανατισμό την παγκοσμιοποίηση στην Ευρώπη και πολλοί άλλοι. Θεωρητικά, οι ιδεολογικές οικονομικές και κοινωνικές διαφορές Αριστεράς και Δεξιάς εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά στην πράξη οι μυλόπετρες της παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη, με την επιτήρηση των προϋπολογισμών και την εφαρμογή κοινών προγραμμάτων λιτότητας, συνθλίβουν όλα τα κοινωνικά προγράμματα τα οποία είναι καχεκτικά και επιτηρούμενα από το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο των Βρυξελών. Ακόμα και η Γαλλία εξαναγκάζεται αυτές τις ημέρες να λάβει αντικοινωνικά μέτρα με συνέπεια, λόγω των συνεχών και βίαιων επεισοδίων, το κέντρο του Παρισιού να μοιάζει με βομβαρδισμένη περιοχή.
Στην Ελλάδα αυτή η σύμπνοια μεταξύ του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού και του αριστερού διεθνισμού στα εθνικά θέματα είναι εμφανής. Έτσι βλέπουμε τους «προοδευτικούς» αναθεωρητές της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το πρόσχημα της ειρήνης στα Βαλκάνια, να είναι υπέρ μιας διεθνώς αναγνωρισμένης «μοναδικής» σλαβικής Μακεδονίας, όπως επιδιώκουν οι πιο συντηρητικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ένα μικρό αυτοαποκαλούμενο ευρωπαϊκό ελληνικό κόμμα, ενώ η Κομμουνιστική Αριστερά και άλλα της ίδιας ιδεολογίας εκτός Βουλής μικρά κόμματα, να αποκαλούν «προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών». Στην κατηγορία των φασιστών και ρατσιστών, όπως χαρακτηρίζουν οι δήθεν προοδευτικοί όσους διαφωνούν με τη συμφωνία που επέβαλαν με σκληρές πιέσεις οι ΗΠΑ και η ΕΕ σε Ελλάδα και Σκόπια, περιλαμβάνονται Αριστεροί και Δεξιοί. Η περίπτωση του Μίκη Θεοδωράκη που κατηγορήθηκε «ότι με τη στάση του στο μακεδονικό προδίδει τους αγώνες του και συμπλέει με ακροδεξιούς» είναι χαρακτηριστική της ιδεολογικής σύγχυσης που επικρατεί στην Ελλάδα για τα εθνικά θέματα. Αν η πολιτική και πνευματική ηγεσία της χώρας μας δεν καθορίσει μια κοινή γραμμή πλεύσης στα μεγάλα εθνικά θέματα όλων ή τουλάχιστον των περισσότερων και κυριότερων κομμάτων που αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, την παράνοια αυτής της ιδεολογικής διχόνοιας θα την πληρώσει, αργά ή γρήγορα, η πατρίδα μας πολύ ακριβά. Για τα σοβαρά εθνικά αλλά και πολιτιστικά θέματα (παιδεία, θρησκεία κλπ) την τελευταία λέξη θα πρέπει να την πει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα ή μια κυβέρνηση μονοκομματική ή πολυκομματική που θα θέσει ξεκάθαρα την επίλυση των προβλημάτων πριν από τις εκλογές και θα εκλεγεί με τις ψήφους πάνω από το 50% του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Όταν κάποιοι κραυγάζουν υπέρ της Δημοκρατίας θα πρέπει να σέβονται τις βασικές δημοκρατικές αξίες και ιδανικά.