Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗ... «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ»

Γράφει ο Σωκράτης Σ'ισκος

                  
17-12-2018  

Ίσως πολλοί φίλοι μου και γνωστοί να βλέπουν με κάποια απορία τις αναρτήσεις μου στο Facebook για το λεγόμενο μακεδονικό και τα κρυφά ελαττωματικά σημεία της Συμφωνίας των Πρεσπών.


Ο πρώτος λόγος είναι ότι επί τέσσερις περίπου δεκαετίες ασχολήθηκα συγγραφικά και αρθρογραφικά με την ιστορία της Αρχαίας Μακεδονίας και θεωρώ ότι γνωρίζω Ιστορία.


Παρά τις προσπάθειές μου δεν κατόρθωσα να βρω έστω την παραμικρή απόδειξη, στα βιβλία αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων, στα αρχαιολογικά ευρήματα, στη γλωσσολογία, στη νομισματολογία, στην επιγραφολογία κλπ, έστω ένα ελάχιστο δείγμα πολιτιστικών και εθνολογικών σχέσεων ανάμεσα στους Μακεδόνες και στους Σλάβους (στην πλειονότητα βουλγαρικής καταγωγής) που ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι του Μέγα Αλέξανδρου. Ο δεύτερος λόγος είναι η πίστη μου στα δημοκρατικά ιδεώδη, χωρίς οποιαδήποτε κομματική χροιά. Για σοβαρά εθνικά θέματα δεν μπορεί να αποφασίζει, σε οποιαδήποτε χώρα, ένα κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων, αν δεν θέσει καθαρά και ολοκληρωμένα το πρόβλημα ενώπιον της λαϊκής ετυμηγορίας με δημοψήφισμα ή εκλογές, στις οποίες το ποσοστό να υπερβαίνει το 50%+1 του συνόλου των ψηφοφόρων. Οι φωνές για Δημοκρατία, Ελευθερία, Ανθρώπινα Δικαιώματα κλπ είναι λόγια του αέρα και σαπουνόφουσκες δημαγωγών, αν δεν τηρείται η βασική αρχή της λαϊκής κυριαρχίας σε ένα πραγματικά δημοκρατικό κράτος. Συνεπώς, το θέμα δεν είναι κομματικό για να επιφέρει διάσπαση της ενότητας του λαού και της κοινωνίας, αλλά η εφαρμογή μιας ύψιστης και βασικής δημοκρατικής αρχής.
Έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις για τις επιπτώσεις δυο σημείων της Συμφωνίας των Πρεσπών, με την αναγνώριση της «μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας», χωρίς προσθήκη λέξεων (π.χ. σλαβομακεδονική), με τις οποίες θα διαχωρίζεται με σαφήνεια η γλώσσα των Αρχαίων Μακεδόνων από τη βουλγαρική διάλεκτο των Σκοπιανών. Ερευνητές από αξιόλογα ξένα πανεπιστήμια έχουν πλέον τελεσίδικα αποφανθεί ότι οι Μακεδόνες μιλούσαν ελληνική διάλεκτο και σχεδόν όλα τα ονόματα, τοπωνύμια, οι μήνες του έτους κλπ είναι ελληνικά. Μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα η γλώσσα εξελίχθηκε στην Κοινή Ελληνική, την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος διέδωσε στην Ασία και στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτή ήταν η επίσημη γλώσσα των Μακεδόνων, σε αυτή γράφονταν «Οι Εφημερίδες» (το επίσημο αρχείο της εκστρατείας του Μ. Αλέξανδρου) και αυτή τη γλώσσα διδάσκονταν οι 30 χιλιάδες νεαροί Πέρσες που εντάχθηκαν στο στρατό του μακεδόνα στρατηλάτη «για να μπορούν να συνεννοούνται», όπως αναφέρουν οι ιστορικοί, με τους μακεδόνες στρατιώτες των μεικτών στρατιωτικών μονάδων. Συνεπώς, η μακεδονική γλώσσα που αναγνωρίζεται με τη Συμφωνία των Πρεσπών, νομιμοποιεί μια ιστορική απάτη που έγινε για πολιτικούς και γεωστρατηγικούς λόγους από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Δεν υπάρχει και το ελάχιστο, το παραμικρό ιστορικό υπόβαθρο.
Από τις πολλές απόψεις που έχουν διατυπωθεί για το θέμα της γλώσσας, για κάποια αρνητική συνέπεια πολλής μεγάλης βαρύτητας υπήρξε μια εκκωφαντική αφωνία, με δεδομένο το κύρος και την επιρροή του Πάπα στα εκατομμύρια των Καθολικών σε όλον τον κόσμο. Το θέμα αυτό με απασχόλησε στην πρώτη δεκαετία του αιώνα που διανύουμε, όταν ο Πάπας στις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης έδινε ευχές σε όλες τις επίσημες γλώσσες και μαζί με αυτές και στη «μακεδονική γλώσσα». Την Πρωτοχρονιά του 2008 είχα παρακολουθήσει σε ιταλικό τηλεοπτικό σταθμό μια τέτοια αναφορά του Πάπα στην ανύπαρκτη αυτή γλώσσα και αποφάσισα να διαμαρτυρηθώ.
Έκανα μια γραπτή (στα γαλλικά) παρέμβασή μου στο Βατικανό για την προσφώνηση ευχών από τον Πάπα στη «Μακεδονική γλώσσα» στο Urbi et Orbi {παπική ευλογία «στην Πόλη/Ρώμη και στην Οικουμένη»}. Τότε είχε απαντήσει στη διαμαρτυρία μου (18-1-2008) ο υπογραμματέας  (υφυπουργός) και σήμερα γραμματέας (υπουργός) του Κράτους του Βατικανού Mgr Pietro Parolin και από πλευράς της Νουντσιατούρας (Πρεσβείας) των Αθηνών ο Αποστολικός Νούντσιος Patrick Coveney, ο οποίος με ρώτησε ποια προσφώνηση του Πάπα δεν θα πρόσβαλε το λαό της ελληνικής Μακεδονίας. Απάντησα ότι, ως την επίλυση του θέματος της ονομασίας δεν θα έπρεπε να γίνεται καμιά προσφώνηση σε «μακεδονική γλώσσα» στο Urbi et Orbi.


Είχα την καλόπιστη άποψη να πιστεύω πως, σε οποιαδήποτε επίλυση του προβλήματος της ονομασίας δεν θα υπήρχε περίπτωση αναγνώρισης ως «μακεδονικής» μιας (όπως ισχυρίστηκα στους δυο αξιωματούχους του Βατικανού) βουλγαρικής διαλέκτου. Υπήρξα αφελής.

Η Συμφωνία των Πρεσπών με διέψευσε.
Όπως φαίνεται, αν από ελληνικής πλευράς γίνει επίσημα αποδεκτή αυτή η γλώσσα, πολύ γρήγορα οι Έλληνες θα ξανακούσουν τον Πάπα, κάθε Χριστούγεννα, Νέο Έτος και Πάσχα, να απευθύνει από τον εξώστη του Βατικανού ευχές στη «μακεδονική γλώσσα» στα συγκεντρωμένα πλήθη των πιστών (και από τα ΜΜΕ σε όλη «την Οικουμένη»).

Και φυσικά ας μην βιαστούμε (κατά την πάγια συνήθειά μας) να κατηγορήσουμε τον Πάπα! Με τη βούλα του ελληνικού κράτους αυτή η γλώσσα της μεγάλης πολιτιστικής απάτης θα είναι, επίσημα πλέον, μια νόμιμα και διεθνώς αναγνωρισμένη γλώσσα. Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι!!!