Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Γράμμα τής Χριστίνας Καραμπάτσου προς την Ελληνική Νεολαία


 

Αγαπητή Κυρία Μισίου,

Σας παρακαλώ πολύ, ει δυνατόν, να ξανασκεφθείτε και να αποκρυσταλλώσετε
μια εύστοχη άποψη για το θέμα των Σκοπίων. Αναμένω από μια ειδικευμένη
στην Ιστορία συνάδελφο να έχει μια ξεκάθαρη άποψη περί των συνιστωσών
της εθνικής ταυτότητας (όμαιμον, ομόγλωσσον, ομότροπον, ομόθρησκον), και
ποιές από αυτές είναι οι πλέον καθοριστικές.
Επίσης στην παράθεση επιχειρημάτων, θα πρέπει νομίζω να έχετε μια καθαρή
εποπτεία του χρόνου εγκατάστασης και τον βαθμό συγγένειας με τον αρχαίο
Ελληνικό πολιτισμό. Οι Μακεδόνες, σύμφωνα με έγκυρα αρχαιολογικά ευρήματα
είχαν καθαρή Ελληνική συγκρότηση και στενή επαφή με  τις Μυκήνες και την
Κνωσσό ήδη από το 1650 π.Χρ. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν καθαρόαιμος Ελληνας,
μορφώθηκε και διέδωσε μόνον τον Ελληνικό Πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις του.
Η Αρχαία Μακεδονία σταματά λίγα χιλιόμετρα πάνω από το Μοναστήρι και την
Στρώμνιτσα.
Στην περιοχή του Βαρδάρη (Vardarska Banovina) πρωτοήλθαν Σλάβοι το 682 μ.Χρ.,
σχεδόν παράλληλα με τους Βουλγάρους από τους οποίους πήραν το κορμό της
γλώσσας τους, η οποία βεβαίως δεν έχει καμμία σχέση με τον Ελληνομακεδονικό
πολιτισμό. Το μωσαϊκό των Σκοπίων περιέχει αλβανούς(ιλλυριούς) 30%, μερικούς
Ελληνες 8-12%, σλάβους 35-40%, σέρβους, κοσοβάρους ρομά-γύφτους κλπ.
Τα τελευταία 75 έτη θέλουν διακαώς να βαφτισθούν κλέβοντας όνομα, ταυτότητα,
γλώσσα κλπ. από τον Ελληνικό πολιτισμό. Φαίνεται, ότι το κατάφεραν, με την
πίεση των συμμάχων μας, την υποχωρητικότητα της Ελληνικής Κυβέρνησης και
την περίεργη αφέλεια κάποιων επιστημόνων μας.
Ολοι αυτοί δεν συνειδητοποιούν, ότι μεθόδευσαν και κατασκεύασαν ένα πολύ
επικίνδυνο μείγμα, με πολλές παρενέργειες για την Ελλάδα.
Κυρία  συνάδελφε, σας διαβεβαιώνω εν τιμή, ότι αυτά που έρχονται είναι
τρομερά για το μέλλον της Βόρειας Ελλάδας και για τις νεώτερες γενιές.
Με ευχές για το νέο έτος και με φιλικούς χαιρετισμούς

Παύλος Ν. Ευθυμίου
Ομότ. Καθηγητής ΑΠΘ




Παραθέτοντας από
 http://www.omada-21.gr/2019/01/blog-post_87.html#more

Η κ. Καραμπάτσου φαίνεται ότι είναι μία δασκάλα με καλές προθέσεις και ενδιαφέρον για την ελληνική νεολαία. Δυστυχώς όμως οι καλές προθέσεις δεν οδηγούν πάντα σε σωστά αποτελέσματα, γιατί χρειάζεται πάντα να συναισθανόμαστε την ευθύνη που έχουμε, ώστε ό,τι λέμε να ανταποκρίνεται προς την αλήθεια. Η κ. Καραμπάτσου ζητάει από τα παιδιά να ενημερωθούν για το Σκοπιανό από ανεξάρτητους  σοβαρούς επιστήμονες. Αυτό όμως θα έπρεπε να το είχε κάνει πρώτα η ίδια, όταν αποφάσιζε να στείλει επιστολή προς την ελληνική νεολαία.
 Η κ. Καραμπάτσου ξεκινάει την επιστολή της με τη φράση του αρχαίου Έλληνα γεωγράφου Στράβωνα «Ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία»,  χωρίς  όμως να την εξηγήσει  στα παιδιά, στους μαθητές στους οποίους απευθύνεται, επιτρέποντας έτσι  την παρερμηνεία της φράσης και την ταύτισή της με το ανιστόρητο σύνθημα που επικράτησε στα συλλαλητήρια «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική». Ο Στράβων (64 π.Χ. - 24 μ.Χ.) έζησε μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση και κατά συνέπεια μετά τη ρωμαϊκή διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπου έχουμε δύο επαρχίες: την επαρχία της Αχαΐας που έφτανε μέχρι  τη Θεσσαλία, και την επαρχία της Μακεδονίας που περιλάμβανε εκτός από τις υπόλοιπες ελληνικές περιοχές και τμήματα της Ιλλυρίας και της Παιονίας. Ο Στράβων λοιπόν ήθελε να τονίσει ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αχαΐα (το Αχαιοί είναι όνομα ελληνική φυλής, ενώ το Μακεδόνες δεν είναι) αλλά και η Μακεδονία, εννοώντας φυσικά την ελληνική Μακεδονία.
Η κ. Καραμπάτσου θα έπρεπε να διευκρινίσει στους μαθητές της ότι η Μακεδονία είναι ένας ευρύτερος γεωγραφικός χώρος που εκτός από την ελληνική Μακεδονία περιλαμβάνει και άλλες περιοχές στις οποίες κατοικούν και άλλοι λαοί.
Η κ. Καραμπάτσου θα έπρεπε να αποσαφηνίσει  τους όρους εθνικότητα,  ιθαγένεια και υπηκοότητα. Οι όροι ιθαγένεια και υπηκοότητα είναι νομικοί όροι και εννοιολογικά ταυτόσημοι. Ο όρος nationality της Συνθήκης των Πρεσπών είναι όρος του διεθνούς δικαίου που δηλώνει την ιθαγένεια (ή υπηκοότητα) των πολιτών της γειτονικής χώρας. Η κ. Καραμπάτσου θα έπρεπε να παραπέμψει τα παιδιά σε μία αστυνομική ταυτότητα  ή διαβατήριο, για να διαπιστώσουν ότι ο όρος nationality αποδίδεται με τον όρο ιθαγένεια. Ο όρος εθνικότητα δεν είναι  νομικός όρος, δηλώνει έναν μη νομικό δεσμό του ατόμου με ένα έθνος και ως τέτοιος δεν διέπεται, και δεν θα μπορούσε να διέπεται, από μια διεθνή συμφωνία.
Η κ. Καραπάτσου θα έπρεπε επίσης να αποσαφηνίσει στους μαθητές της ότι η ονοματολογία διαμονής δεν δημιουργεί εθνικότητα. Οι αρχαίοι Μακεδόνες , ονομάζονταν, όπως και εμείς Μακεδόνες, επειδή ο τόπος  διαμονής τους ήταν η Μακεδονία, αλλά ως προς την  εθνική τους καταγωγή ήταν Έλληνες, η εθνικότητά τους ήταν, όπως και η δική μας είναι  ελληνική.  Και οι γείτονές μας ονομάζονται Μακεδόνες, γιατί κατοικούν σε άλλο τμήμα του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, ως προς την εθνική τους καταγωγή είναι όμως Αλβανοί, Σλάβοι, Τούρκοι, Ρομά κ.ά. Από τη στιγμή όμως που όλοι αυτοί οι διαφορετικοί λαοί ανήκουν στο ίδιο κράτος, θα πρέπει να έχουν και την ίδια ιθαγένεια/υπηκοότητα. Το μόνο κοινό στοιχείο που τους ενώνει, είναι ο τόπος διαμονής τους,  που είναι το βόρειο τμήμα της Μακεδονίας. Ως υπήκοοι του κράτους της Βόρειας Μακεδονίας έχουν την μακεδονική υπηκοότητα.
Τέλος η κ. Καραμπάτσου θα έπρεπε να τονίσει στην ελληνική νεολαία ότι η συμφωνία η οποία υπεγράφη, ήρθε να βάλει τέλος σε ένα χρόνιο πρόβλημα που δημιούργησε στην χώρα μας και  οικονομικά προβλήματα αλλά και προβλήματα στις διεθνείς μας σχέσεις, και ότι όσοι αντιδρούν,  το κάνουν για αλλότρια συμφέροντα, προσωπικούς σχεδιασμούς  και για ίδιον όφελος ή
από προσωπικά προβλήματα και άγνοια.

Διονυσία Μισίου