Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019

Η προσδοκία μετά τα Πάθη. Η Ανάσταση. Σε Όλων μας τις καρδιές και της Ελλάδος

Μνήμες Ιούδα...

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019 - 13:33
«Sine honore proditio!» (Άνευ τιμής προδοσία!)     Λατινική παροιμία
Η λέξη «Ιούδας» χρησιμοποιείται σε πολλές γλώσσες για να δηλώσει τον «προδότη», ενώ ο Ιούδας έχει καταστεί το αρχέτυπο του προδότη στην δυτική τέχνη και λογοτεχνία. Ο Ιούδας εμφανίζεται σε όλες τις μεταφορές των Παθών του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
Ο πανάθλιος Ιούδας αναφέρεται στα Συνοπτικά Ευαγγέλια, στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, καθώς και στην αρχή των Πράξεων των Αποστόλων. Ο ευαγγελιστής Μάρκος επίσης αναφέρει ότι, οι αρχιερείς αναζητούσαν έναν πλάγιον τρόπο για να συλλάβουν τον Ιησού. Αποφασίζουν να μην το πράξουν κατά την εορτή, φοβούμενοι την εξέγερση του κόσμου, οπότε επέλεξαν την παραμονή. Τότε ο Σατανάς «κατέλαβε» τον Ιούδα, όπως περιγράφεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον.

[Κατά Λουκάν 22,3 -6: «Εισήλθε δε ο σατανάς εις Ιούδαν τον επικαλούμενον Ισκαριώτην, όντα εκ του αριθμού των δώδεκα, και απελθών συνελάλησε τοις αρχιερεύσι και γραμματεύσι και στρατηγοίς το πως αυτόν παραδώ αυτοίς. και εχάρησαν, και συνέθεντο αυτώ αργύρια δούναι· και εξωμολόγησε, και εζήτει ευκαιρίαν του παραδούναι αυτόν αυτοίς άτερ όχλου» - Εμπήκε δε ο σατανάς στον Ιούδα, τον επονομαζόμενον Ισκαριώτην, ο οποίος ήτο ένας από τους δώδεκα Αποστόλους. Και αυτός επήγε και συνεννοήθη με τους αρχιερείς και τους γραμματείς και τους στρατηγούς της φρουράς του ναού, πως θα παρέδιδε εις αυτούς ασφαλώς τον Χριστόν. Και εχάρησαν αυτοί, διότι ένας από τους δώδεκα ως προδότης θα τους βοηθούσε στο έγκλημά των, και συνεφώνησαν να του δώσουν χρήματα. Και αυτός τους διαβεβαίωσε με όλην του την καρδία, να τους βοηθήσει. Και εζητούσε κατάλληλον ευκαιρίαν να παραδώσει εις αυτούς τον Χριστόν κρυφίως από τον λαόν.]
Ανάλογος είναι και η αναφορά περί καταλήψεως του Ιούδα από τον διάβολο κατά τον Μυστικόν Δείπνο, στο Ευαγγέλιο Κατά Ιωάννην [13,27: «και μετά το ψωμίον τότε εισήλθεν εις εκείνον ο σατανάς. λέγει ούν αυτώ ο Ιησούς· ο ποιείς, ποίησον τάχιον» - Και στον Ιούδαν, αφού επήρε το ψωμί από τα χέρια του Διδασκάλου, εισήλθεν εις αυτόν ο σατανάς και τον εκυρίευσεν εξ ολοκλήρου. Αδιόρθωτον καθώς τον είδε ο Κύριος, του είπε·«αυτό που πρόκειται να κάμεις, κάμε το το ταχύτερον».]
Συμφώνως προς την περιγραφή στο Ευαγγέλιον του Ματθαίου, ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού με αντίτιμο «τριάντα αργύρια», υποδεικνύων τον Κύριο στους στρατιώτες του Εβραίου αρχιερέως Καϊάφα με ένα φίλημα. Ο Καϊάφας παρέδωσε έπειτα τον Ιησού στους στρατιώτες του Ποντίου Πιλάτου. (Τα νομίσματα αυτά πιθανότατα ήσαν τα αργυρά εβραϊκά νομίσματα «σεκέλ» από την Τύρο).
[Κατά Ματθαίον 26,14 -16 : «Τότε πορευθείς εις των δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, προς τους αρχιερείς είπε· τι θέλετέ μοι δούναι, και εγώ υμίν παραδώσω αυτόν; οι δε έστησαν αυτώ τριάκοντα αργύρια. και από τότε εζήτει ευκαιρίαν ίνα αυτόν παραδώ» - Τότε ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, επήγε προς τους αρχιερείς και είπε·«τι θέλετε να μου δώσετε και εγώ θα σας τον παραδώσω;» Εκείνοι δε του εμέτρησαν τριάκοντα αργυρά νομίσματα. Και από τότε εζητούσε ευκαιρίαν, δια να τον παραδώση (συμφώνως προς τας οδηγίας των αρχιερέων).]
Υπάρχουν δυο διαφορετικές αναφορές για το τέλος της ζωής του ελεεινού Προδότη:
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον λέγει ότι, μετά τη σύλληψη του Ιησού από τις ρωμαϊκές αρχές και προ της σταυρώσεώς του, ο Ιούδας επέστρεψε τα τριάντα αργύρια στους ιερείς και έπειτα κρεμάσθηκε. Οι ιερείς, καθώς απηγορεύετο από τον εβραϊκό νόμο να επιστρέψουν τα χρήματα, τα εχρησιμοποίησαν για να αγοράσουν το κτήμα ενός κεραμοποιού, τον λεγόμενον «αγρόν του κεραμέως».
Κατά Ματθαίον 27,3 -8: «Τότε ιδών Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν ότι κατεκρίθη, μεταμεληθείς απέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια τοις αρχιερεύσι και τοις πρεσβυτέροις λέγων· ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον. οι δε είπον· τι προς ημάς; συ όψει. και ρίψας τα αργύρια εν τω ναώ ανεχώρησε, και απελθών απήγξατο. οι δε αρχιερείς λαβόντες τα αργύρια είπον· ουκ έξεστι βαλείν αυτά εις τον κορβανάν, επεί τιμή αίματός εστί. συμβούλιον δε λαβόντες ηγόρασαν εξ αυτών τον αγρόν του κεραμέως εις ταφήν τοις ξένοις· διό εκλήθη ο αγρός εκείνος αγρός αίματος έως της σήμερον». - Τότε ο Ιούδας, ο οποίος τον είχε παραδώσει, όταν είδε ότι ο Ιησούς κατεδικάσθη από το συνέδριον, κατελήφθη από μεταμέλειαν (όχι όμως από πραγματικήν μετάνοιαν, που θα τον οδηγούσε πλησίον του Χριστού) και σαν να ησθάνετο αβάστακτον βάρος δια τα τριάκοντα αργύρια, τα έδωσε πίσω στους αρχιερείς και πρεσβυτέρους λέγων·«ημάρτησα, διότι παρέδωσα αίμα αθώον”. Εκείνοι δε είπαν· «και τι μας μέλει εμάς; Συ θα δώσεις λόγον δι' αυτό». Και αφού έρριψεν με αγανάκτησιν τα αργύρια στον ναόν, έφυγε απελπισμένος και επήγε και εκρεμάσθη. Οι δε αρχιερείς επήραν τα αργύρια και είπαν· «δεν επιτρέπεται να τα βάλουμε στο ταμείον του ναού, διότι είναι τιμή αίματος, το οποίον μετ' ολίγον θα χυθεί». Αφού δε διενήργησαν συμβούλιον ηγόρασαν με αυτά τον αγρόν του κεραμιδά, ως τόπον ταφής των ξένων (οι οποίοι συνέβαινε να αποθνήσκουν εις την Ιερουσαλήμ). Δι' αυτό και ο αγρός εκείνος έχει ονομασθεί μέχρι σήμερα «αγρός αίματος».]
Οι Πράξεις των Αποστόλων λέγουν ότι, ο Ιούδας με τα χρήματα αγόρασε ένα χωράφι, αλλά έπεσε καταγής και εξεχύθησαν τα σπλάχνα του. Το χωράφι αυτό λεγόταν Ακελδαμά.
[Πράξεις Αποστόλων 1,18-19: «ούτος μεν ούν εκτήσατο χωρίον εκ μισθού της αδικίας, και πρηνής γενόμενος ελάκησε μέσος, και εξεχύθη πάντα τα σπλάγχνα αυτού· και γνωστόν εγένετο πάσι τοις κατοικούσιν Ιερουσαλήμ, ώστε κληθήναι το χωρίον εκείνο τη ιδία διαλέκτω αυτών Ακελδαμά, τουτέστιν χωρίον αίματος» - Αυτός μεν, λοιπόν, απέκτησε με τα χρήματα της προδοσίας του κάποιο χωράφι. Και όταν εκρεμάσθη, έπεσε πρηνής κάτω στο χώμα, διερράγη στο μέσον του σώματός του και εχύθησαν έξω όλα τα σπλάγχνα του. Το φρικτόν αυτό τέλος του Ιούδα, όπως και η αγορά του χωραφιού με τα χρήματα της προδοσίας, έγιναν γνωστά εις όλους τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, ώστε να ονομασθεί από αυτούς, εις την ιδικήν των γλώσσαν, το χωράφι εκείνο Ακελδαμά, δηλαδή χωράφι που έχει αγορασθεί με το τίμημα αίματος, του αίματος δηλαδή του Χριστού.]
Τέλος, άλλη μια εκδοχή μας μεταφέρεται από τον Παπία: «Το σώμα του Ιούδα είχε πρησθεί τόσον πολύ που δεν ημπορούσε να περάσει από εκεί όπου περνούσε εύκολα και ένα άρμα, συνεθλίβη από το άρμα και εξεχύθηκαν τα σπλάχνα του». [Ο Παπίας Ιεραπόλεως ή Παπίας ο Ιεραπολίτης ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Ιεράπολη της Φρυγίας. Υπήρξεν σημαντική μορφή στην ιστορία της πρωτοχριστιανικής περιόδου].
Σημειωτέον ότι, στους ορθοδόξους ύμνους της Μεγάλης Τετάρτης, ο Ιούδας αντιπαραβάλλεται με την γυναίκα που έλουσε με ακριβό μύρο (νάρδο) τον Κύριο και έπλυνε τους πόδες του με τα δάκρυά της. Συμφώνως προς το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, ο Ιούδας ενοχλήθηκε σφόδρα από αυτήν την εμφανή σπατάλη, προβάλλων ως ισχυρισμόν ότι τα χρήματα αυτά θα ημπορούσαν να είχαν δοθεί στους φτωχούς. Μετά από αυτό, ο Ιούδας μετέβη στους αρχιερείς και προσεφέρθη να προδώσει τον Ιησού με αντίτιμον τα τριάντα αργύρια. Οι ύμνοι της Μεγάλης Τετάρτης συγκρίνουν τις δυο αυτές μορφές, ενθαρρύνοντας τους πιστούς να αποφύγουν το παράδειγμα του «εκπτώτου» και προδότη μαθητή και να μιμηθούν το παράδειγμα της γυναικός, που αναζητούσε εξιλέωση.
Η προδοσία του Ιούδα μνημονεύεται επίσης και στην προσευχή κατά την Θείαν Ευχαριστία: «ου μη γαρ τοις εχθροίς σου το Μυστήριον είπω• ου φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας• αλλ᾿ ως ο Ληστής ομολογώ σοι»
Ο Ιούδας αποτελεί το αρχέτυπον του προδότη σε ολόκληρον τον Ευρωπαϊκό Χριστιανικό πολιτισμό, με «παραδειγματική προς αποφυγήν» συμμετοχή του σε όλες τις αναπαραστάσεις του θείου δράματος. Στην σπουδαιοτάτη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη Αλιγκέρι ευρίσκεται στον 9ο και βαθύτερον κύκλο της κολάσεως, όπου τιμωρείται η υψίστη ατιμία, η Προδοσία- και εκεί αποτελεί έναν από τους τρεις καταδικασμένους, οι οποίοι είναι τόσον κολασμένοι ώστε κατεδικάσθησαν να μασώνται αιωνίως στα στόματα του τρικεφάλου Σατανά. Στο στόμα της κεντρικής κεφαλής του Πονηρού, σπαράσσεται διηνεκώς ο Μέγιστος Προδότης του Θεανθρώπου, το βδέλυγμα των ανδρών, ο Ιούδας, ενώ ο κορμός του κατακόπτεται από τους όνυχες του Κτήνους. (Οι άλλοι προδότες είναι ο Βρούτος και ο Κάσσιος, που συνωμότησαν εναντίον του Ιούλιου Καίσαρος και τελικώς τον εδολοφόνησαν.) 
                                                                                                    Αθανάσιος Κωνσταντίνου
Μεγ. Πέμπτη 25/4/2019: Σήμερον κρεμάται επί ξύλου Ο εν ύδασι την Γην κρεμάσας
Δημοτικό μοιρολόγι για τα Πάθη του Χριστού
Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,
σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά κι' οι τρισκαταραμένοι
για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα.
Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.
Κι' η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,
τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.
Φωνή τους ήρθ' εξ Ουρανού απ' Αρχαγγέλου στόμα:
-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι' οι μετάνοιες,
το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε
και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.
-Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.
Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε.
-Συ Φαραέ, που τά 'φτιασες πρέπει να μας διδάξεις.
-Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ' άλλα δυο στα πόδια,
το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του,
να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.
Κι' η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε και λιγώθη,
σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο
για να της ερθ' ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της.
Κι' όταν της ηρθ' ο λογισμός, κι' όταν της ηρθ' ο νους της,
ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει,
ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της.
-Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες
Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες.
Λάβε, κυρά μ' υπομονή, λάβε, κύρά μ' ανέση.
-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,
που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.
Κι' η Μάρθα κι' η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα
και του Ιακώβου η αδερφή, κι' οι τέσσερες αντάμα,
επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι
και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.
-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
Κι' η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.
Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,
τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,
Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,
μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;
-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.
Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,
οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;
Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου!
Κι' η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.
-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;
-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις
μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,
που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,
τότε και συ, Μανούλα μου, θα ΄χεις χαρά μεγάλη!
Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια,
σημαίνει κι' η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες.
Όποιος τ' ακούει σώζεται κι' όποιος το λέει αγιάζει,
κι' όποιος το καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει,
Παράδεισο και λίβανο απ' τον Άγιο Τάφο.

Στοχαστικές σκέψεις για την Λαμπρή

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019 - 08:43
Ετυμολογικά η λέξη «στοχαστικός» σημαίνει τον συλλογιστικό, αυτόν που σκέπτεται πολλά ενδεχόμενα αξιολογώντας την δυναμική τους, αυτόν που βασίζεται κυρίως σε σκέψη και λογική ερμηνεία παρά σε δεδομένα. Στα μαθηματικά ο όρος αφορά την μη απόλυτη περιγραφή κατάστασης ή συστήματος, όταν υπάρχει το στοιχείο του τυχαίου και οι καταστάσεις των μεταβλητών δεν περιγράφονται ως μοναδικές τιμές, αλλά από κατανομές πιθανοτήτων. Η λέξη «στοχαστικός» σχηματίζεται από το ρήμα «στοχάζομαι», που περικλείει την σημασία «να επιτύχω τον στόχο» ή «να μαντέψω», «να εικάσω». Το σημερινό μαθηματικό νόημα των στοχαστικών διαδικασιών έχει σχέση με τα απροσδιόριστα γεγονότα που οι μαθηματικοί πρέπει να μαντέψουν.
Το πιο συνηθισμένο συνώνυμο του «στοχαστικού» είναι το «τυχαίο» ή το «απροσδιόριστο», εν γένει ένα στοχαστικό γεγονός είναι ένα γεγονός του οποίου η αιτία δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Στην μαθηματική σκέψη το «τυχαίο» δεν υπάρχει, δεν έχει κανένα νόημα από επιστημονική ή μαθηματική έννοια. Για την μαθηματική επιστήμη είναι απλώς ένα γλωσσικό λείψανο, το οποίο δεν είναι πιο πραγματικό από ότι ο «αιθέρας» ή το «φλογιστόν» του παρελθόντος. Αυτό που συνήθως ονομάζεται τυχαίο συμβάν είναι απλά ένα συμβάν του οποίου δεν έχει προσδιοριστεί η αιτία. Η πίστη στο «τυχαίο» είναι ως εκ τούτου μια μορφή θρησκευτικής πίστης, όπως η πίστη σε μια θεία ανώτερη δύναμη ή στον σατανά. Καθημερινά κατακλυζόμαστε από γεγονότα που φαίνονται τυχαία, αλλά η αποδοχή τους ως «τυχαίο» ισοδυναμεί με ένα άλμα πίστης από την πλευρά μας.
Η μαθηματική Στατιστική σχεδιάστηκε για να βοηθήσει στην κατανόηση μαθηματικών δομών και μοτίβων πίσω από μεγάλες ποσότητες «τυχαίων» δεδομένων. Γεγονότα που μπορεί να είναι απροσδιόριστα σε μεμονωμένη βάση, είναι εντελώς προβλέψιμα όταν συγκεντρωθεί μια αρκετά μεγάλη ποσότητα δεδομένων. Για παράδειγμα η συμπεριφορά χιλιάδων οχημάτων σε έναν αυτοκινητόδρομο μπορεί να αξιολογηθεί στατιστικά, αν και οι λόγοι για  τις επιμέρους επιλογές των οδηγών είναι άγνωστοι στους στατιστικολόγους. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αποφάσεις των επιμέρους οδηγών είναι τυχαίες, αλλά ότι δεν μπορούν να προσδιοριστούν από μαθηματικής άποψης.
Η δαρβινική εξέλιξη είναι ένα στατιστικό μοντέλο που βασίζεται σε απροσδιόριστα γεγονότα στο μικρο-επίπεδο για να εξηγήσει την διαδικασία της φυσικής επιλογής. Ωστόσο, αν ονομάσουμε τις γενετικές αλλαγές «τυχαίες» είναι σαν να κάνουμε ένα άλμα πίστης που δεν διαφέρει από επιστημονικής άποψης με την πίστη στον Κήπο της Εδέμ ή τον Ευφυή Σχεδιασμό. Ένας επιστημονικός παρατηρητής δεν παρατηρεί «τυχαία», παρατηρεί μόνο γεγονότα των οποίων τα αίτια δεν έχουν προσδιοριστεί.
Πριν από 250 χρόνια η Νευτώνεια φυσική παρείχε την ελπίδα ότι ο μηχανισμός του σύμπαντος θα μπορούσε τελικά να κατανοηθεί στο σύνολο του. Με την Νευτώνεια φυσική, λαμβάνοντας υπόψη αρκετά δεδομένα και με προσεκτικούς υπολογισμούς, οι αιτίες όλων των φαινομένων θα ήταν γνωστές και κατανοητές. Οι Νευτώνειες ιδέες έδωσαν το έναυσμα στον Δυισμό, τουτέστιν σε έναν Δημιουργό που δημιούργησε το σύμπαν με τον τρόπο που ένας ωρολογοποιός κατασκευάζει ένα ρολόι. Μόλις ολοκληρωθεί το ρολόι ο Δημιουργός το θέτει σε λειτουργία και όλες οι μετέπειτα παρατηρούμενες διαδικασίες θα εκπορεύονταν από αυτό χωρίς άλλη παρέμβαση του Δημιουργού. Αργότερα η ιδέα του Δημιουργού εγκαταλείφθηκε και το ρολόι τέθηκε σε λειτουργία με το Big Bang (Μεγάλη Έκρηξη), με την έκρηξη να αποτελεί την απόλυτη «εξήγηση» για το πώς τελικά όλα δημιουργήθηκαν.
Τα επιστημονικά δεδομένα του 20ου αιώνα κατασκεύασαν ένα κλειδί σε αυτό το ρολόι, στην κατασκευή βοήθησε ο Einstein στο μακρο-επίπεδο και ο Heisenberg  στο μικρο-επίπεδο. Με την «θεωρία μη πληρότητας» του Kurt Gödel το ρολόι του Νεύτωνα τελικά έλιωσε σαν ένα από τα ρολόγια στους πίνακες του Salvador Dali, καθώς ορισμένες αιτίες λειτουργίας του ρολογιού παρέμεναν απροσδιόριστες, δεν μπορούσαν καν να προσδιοριστούν από την ανθρώπινη σκέψη. Τουτέστιν ο άνθρωπος έχει κάποια όρια στο τι μπορεί να γνωρίζει ή να συνάγει. Είναι βέβαιο ότι μόλις ο κβαντικός υπολογιστής γίνει αρκετά ισχυρός, η επιστήμη θα προχωρήσει δίνοντας απαντήσεις σε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Θεωρία του Χάους, οι μορφοκλασματικές (φράκταλ) δομές της οποίας θα μας επιτρέψουν να χαρτογραφήσουμε την απείρως πολύπλοκη διεπαφή μεταξύ του γνωστού και του αγνώστου.
Στο φυσικό σύμπαν φαίνεται ότι τα βασικά συστατικά της πραγματικότητας είναι αποτέλεσμα στοχαστικών διαδικασιών. Οι βασικότερες σταθερές που χρησιμοποιούνται στα μαθηματικά και την φυσική, το e και το π, καθορίστηκαν με κβαντικές διακυμάνσεις τα πρώτα νανοδευτερόλεπτα μετά το Bing Bang. Τουτέστιν η δημιουργία του ιστού της ύπαρξης μας δημιουργήθηκε έτσι μέσω της απροσδιοριστίας. Δεν είναι γνωστό αν το σύμπαν θα μπορούσε να υπάρξει με διαφορετικές βασικές σταθερές που θα μπορούσαν να σχηματιστούν στην πρώιμη κβαντική ροή.
Όλα τα ανωτέρω μας οδηγούν στο συμπέρασμα του Άμλετ: «Υπάρχουν περισσότερα πράγματα σε ουρανό και γη, Οράτιε, από όσα έχει ονειρευτεί η φιλοσοφία σου».
Γ. Λιναρδής

Στην είσοδο του πανεπιστημίου Stellenbosch της Νότιας Αφρικής

 υπάρχει μια επιγραφή που λέει:

"Η κατάρρευση οποιουδήποτε έθνους δεν απαιτεί χρήση ατομικών βόμβων ή βλημάτων μεγάλης εμβέλειας. 
Αρκεί να μειωθεί η ποιότητα της εκπαίδευσης και η ανοχή της απάτης στις εξετάσεις των φοιτητών.
Ο ασθενής πεθαίνει στα χέρια του γιατρού που πέρασε τις εξετάσεις με απάτη.
Τα κτήρια καταρρέουν στα χέρια ενός μηχανικού που πέρασε τις εξετάσεις με απάτη.
Τα χρήματα χάνονται στα χέρια ενός 
οικονομολόγου που πέρασε τις εξετάσεις με απάτη.
Η δικαιοσύνη χάνεται στα χέρια ενός δικαστή που πέρασε τις εξετάσεις με απάτη.
Και η άγνοια βασιλεύει στο μυαλό των παιδιών που βρίσκονται στα χέρια ενός δασκάλου που πέρασε τις εξετάσεις με απάτη.
Η κατάρρευση της εκπαίδευσης είναι η κατάρρευση του Έθνους."

 ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ 
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ 

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ