Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Η ΕΛΛΑΔΑ, Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Η ΔΥΣΩΠΗ



        Άρθρο του Σωκράτη Β. Σίσκου

Πριν προχωρήσουμε στο κύριο θέμα μας, ας λύσουμε την απορία κάποιων φίλων αναγνωστών για τη δυσερμήνευτη έννοια του άρθρου, λόγω της άγνωστης σε πολλούς λέξης «Δυσώπη», ως χρηστικό παράγωγο της «Δυσωπίας=δυσμορφία προσώπου». Θα ασχοληθούμε για λίγο με την ελληνική μυθολογία και την ετυμολογία της αρχαιότατης αυτής ελληνικής λέξης αρχίζοντας από την «Ευρώπη».
Ποια ήταν όμως η Ευρώπη , η οποία έδωσε το όνομά της στη μια από τις πέντε Ηπείρους της γης, στην οποία βρίσκεται και η χώρα μας; Σύμφωνα με μια από τις πολλές εκδοχές της μυθολογίας, ήταν η πανέμορφη θυγατέρα του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, την οποία ερωτεύθηκε ο Δίας που μεταμορφωμένος σε ταύρο την απήγαγε και τη μετέφερε στην Κρήτη.
Κατά τον Ησύχιο ήταν όμορφη και «Ευρύωπος» (με μεγάλα μάτια), αλλά και η  Ήπειρος στην οποία έδωσε το όνομά της ήταν η ομορφότερη από τις άλλες τέσσερις που υπάρχουν στη γη. Αυτή όμως η Ευρώπη από «Ευρύωπη» μεταμορφώθηκε στις μέρες μας σε «Δυσώπη», δηλαδή σε μια υπερβολικά άσχημη γυναίκα με απαίσια μάτια. Τα δυο επίθετα είναι ομόρριζα και προέρχονται από το «όπωπα», τον παρακείμενο του ανώμαλου ρήματος «ορώ=βλέπω», ενώ «οπωπή» σημαίνει «βλέμμα, θέα, μάτι». Το ρήμα επιβίωσε στη σημερινή νεοελληνική γλώσσα με παράγωγα (π.χ. οράματα, όραση, ορατόμετρο, ορατότητα κ.ά.)
Η όμορφη Ευρώπη μας για την οποία ονειρευτήκαμε μια αδελφική ένωση των λαών της για μια αιώνια ειρήνη και ευημερία, κατάντησε σήμερα η «Δυσώπη», η ανατριχιαστικά δύσμορφη μέγαιρα, η οποία με μια καθαρά υλιστική Νομισματική (μονεταριστική) Ένωση απεμπόλησε με σκαιότητα τους αρχικούς στόχους ενοποίησης των κρατών της και τα βασικά πολιτιστικά της χαρακτηριστικά  και με απληστία άρχισε να τρώει τα μικρά της παιδιά. Την αφορμή για το παρόν άρθρο μας την έδωσε η Διάσκεψη του Βερολίνου της 19 Ιανουαρίου 2020 για τη Λιβύη, στην οποία δεν προσκλήθηκε από τη Γερμανία η Ελλάδα, παρά την παράνομη αμφισβήτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων από την Τουρκία λόγω της συμφωνίας της για την ΑΟΖ με ένα ανδρείκελο των δυο αντιμαχόμενων παρατάξεων της Λιβύης. Όπως εύστοχα αποφάνθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή ο γνωστός έγκριτος δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός, η Γερμανία δεν βλέπει και ούτε αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως «εταίρο» στην ΕΕ με πρόθεση να τη στηρίξει και να δείξει αλληλεγγύη σε παράνομες και επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας, αλλά τη βλέπει ως «μεταμοντέρνο σύγχρονο προτεκτοράτο της». 
Είναι ολοφάνερο ότι ο αποκλεισμός της Ελλάδας σε μια τόσο ζωτική συμφωνία για τα θιγόμενα ζωτικά κυριαρχικά της δικαιώματα στη Μεσόγειο, έγινε με απαίτηση του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν κατά τις επανειλημμένες συναντήσεις και τηλεφωνικές επικοινωνίες του με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Η Τουρκία μας παίζει έτσι «μονότερμα» με μια εστία χωρίς έλληνα τερματοφύλακα. Οι συνέπειες για τη χώρα μας, αν τελικά σε λίγες μέρες επιτευχθεί κάποια συμφωνία στο Βερολίνο, θα φανούν αργότερα, αφού σε αυτή τη Διάσκεψη είναι βέβαιο ότι δεν θα τεθεί (απούσας της Ελλάδας) η ακύρωση της παράνομης συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης για την ΑΟΖ, η οποία έρχεται σε καταφανή αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο. 
Είναι προς τιμήν των γερμανών δημοσιογράφων η επιμονή τους να βομβαρδίσουν με επανειλημμένες και απανωτές ερωτήσεις την εκπρόσωπο τύπου της γερμανικής καγκελαρίας, για αυτόν τον ανεξήγητο αποκλεισμό της Ελλάδας από αυτή τη Διάσκεψη. Οι δικαιολογίες που ψέλλισαν και αυτή αλλά και ο παριστάμενος υπουργός είναι κατάλληλες για αφελείς και για νήπια. Όσοι ασχολήθηκαν με τη διερεύνηση των πολιτικών και γεωστρατηγικών σχεδιασμών των μεγάλων δυνάμεων και κυρίως της Γερμανίας στον ευρωπαϊκό χώρο, γνωρίζουν ότι πρέπει να συσχετίσουν παρελθόντα ιστορικά γεγονότα με τις μελλοντικές τους επιδιώξεις σε έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Για τη Γερμανία, η Μεσόγειος και ειδικότερα το Αιγαίο και ο έλεγχος των Στενών του Βοσπόρου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα επεκτατικά τουρκικά όνειρα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ο παγγερμανισμός απέβλεψε στη διατήρηση μιας ισχυρής Τουρκίας όχι μόνον στην εποχή της «Ιερής Συμμαχίας» του Μέτερνιχ, με τη σταθεροποίηση του τουρκικού status quo στα Βαλκάνια, αλλά και παλαιότερα, από το τέλος του 18ου και ως τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα, όταν έγινε εμφανής η γερμανορωσική αντιπαράθεση για τον έλεγχο των Στενών στην εποχή της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Ρωσίας και του Φραγκίσκου  Β’, του αυτοκράτορα Αυστρίας-Γερμανίας. Από τότε και μέχρι σήμερα που το ευρωπαϊκό όραμα της ενοποίησης έχει ξεθωριάσει και επανεμφανίστηκαν οι σοβινιστικοί εθνικισμοί και ο παγγερμανισμός, η Γερμανία, η μεγαλύτερη στην Ευρώπη οικονομική και πολιτική (και αφανώς στρατιωτική!) δύναμη, ξανατοποθέτησε τη σκακιέρα εκεί που την είχαν αφήσει ο Φραγκίσκος Β’, ο Μέτερνιχ, ο Βίσμαρκ και ο Χίτλερ. Οι γερμανοί ηγέτες πάντα, ιδίως σήμερα που η αλλοτινή παγκόσμια αμερικανική κυριαρχία βρίσκεται σε απελπιστικά κατιούσα φάση στην Ευρώπη (Ουκρανία), στη Μέση Ανατολή (Συρία, Κουρδιστάν) και στην Αφρική (Λιβύη) σε σύγκριση με τη ρωσική, θα προσπαθούν να επιδιώκουν μια ισχυρή και με κυρίαρχο ρόλο στα Βαλκάνια Τουρκία. Αυτή επέλεξαν ως ισχυρό και περιφερειακό εγγυητή των γερμανικών συμφερόντων για τη φύλαξη των Στενών του Βοσπόρου και θα ενισχύσουν σιωπηρώς τα επεκτατικά της σχέδια στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο. Οι γενοκτονίες των χριστιανών της Τουρκίας από τον οργανωτή τους στρατηγό του γερμανικού επιτελείου Λίμαν φον Σάντερς και τα ιστορικά γεγονότα των δυο μεγάλων παγκόσμιων πολέμων, επιβεβαιώνουν και τις μελλοντικές εξελίξεις στις σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας.
Τα Βαλκάνια και μαζί τους η Ελλάδα δεν θεωρούνται από τους Γερμανούς (και όχι μόνον!) ως «Ευρώπη», αλλά και επιδιώκεται σε αυτά η αποδυνάμωση της ρωσικής επιρροής λόγω θρησκείας και σλαβικής καταγωγής των περισσότερων κρατών της περιοχής. Η Ελλάδα ως «ανάδελφον έθνος» βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου για τη Μεγάλη Βουλγαρία μας θυμίζει τι θα υποστούμε σε περίπτωση μιας παντοδύναμης Ρωσίας, αλλά και τους κινδύνους από τους στόχους της Γερμανίας για τον έλεγχο του Αιγαίου και των Στενών του Βοσπόρου. Συνεπώς υπάρχουν αντίρροπα γεωπολιτικά δεδομένα τα οποία διευκολύνουν την υλοποίηση των προθέσεων «του στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας, όπως το διατύπωσε ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Σε όλες τις βαλκανικές χώρες υπάρχουν πολλοί τουρκόφωνοι και μουσουλμανικοί πληθυσμοί. Ήδη έχει σχηματισθεί το τόξο διαχωρισμού της Βαλκανικής από την Ευρώπη, με τα μουσουλμανικά κράτη της Αλβανίας, Κοσόβου και Βοσνίας. Εκτός τόξου βρίσκονται μόνο τα Καθολικά και γερμανικής επιρροής σλαβικά κράτη της Κροατίας και της Σλοβενίας. Η Ελλάδα, με τις χιλιάδες ασυνόδευτα «παιδάκια με μουστάκια και γένια» που παριστάνουν τον πρόσφυγα, γρήγορα θα χάσει την πολιτιστική της ταυτότητα. Η μεθοδευμένη πτώχευσή της και η εξάρτησή της από το (γερμανικό) ευρώ τη μετέβαλε σε οικονομικό προτεκτοράτο, άβουλο και αδύναμο να αντιμετωπίσει τους κινδύνους. Λέω μεθοδευμένη διότι είμαι της άποψης που στηρίζει τα επιχειρήματα του Τομά Πικετί, αυτού του διάσημου γάλλου ιστορικού και οικονομολόγου ότι, «η πτώχευση της Ελλάδας δεν είχε καμιά σχέση με την οικονομική επιστήμη, αλλά επιδίωκε άλλους στόχους».  
Η Ελλάδα δέχεται για πολλά χρόνια απειλές και καθημερινές παραβιάσεις των συνόρων της από την Τουρκία. Είδαμε μήπως την Ευρώπη και τους «εταίρους μας» να απευθύνουν προειδοποιητικές συστάσεις και δηλώσεις στρατιωτικής συμπαράστασης (πραγματικής αλληλεγγύης) για ένα μέλος αυτής της αλλήθωρης Ευρωπαϊκής Ένωσης; Μήπως το ευρώ και η Συνθήκη Σένγκεν είναι αρκετά για να περπατάμε ως Ευρωπαίοι ξυπόλυτοι στα τριβόλια; Αλλά και από πλευράς ελλήνων ηγετών συνεχίζεται ο μύθος της «αλληλεγγύης από τους εταίρους μας» και παριστάνουμε τους φιλάνθρωπους πολιτισμένους Ευρωπαίους που αγωνίζονται για να σώσουν την Ασία και την Αφρική από τα εκατομμύρια των δυστυχισμένων. Σε καμιά χώρα της Ευρώπης δεν υπάρχει αυτή η θεωρούμενη «ως στοιχείο πολιτισμού» εξαλλοσύνη των «Ανοιχτών Συνόρων» του Τζορτζ Σόρος, αυτού του δήθεν φιλάνθρωπου απατεώνα με τις εκατοντάδες ΜΚΟ που ενθαρρύνουν τη λαθρομετανάστευση και εμπορεύονται την ελπίδα. Μετέβαλαν τη Μεσόγειο σε απέραντο νεκροταφείο. Ακόμα και οι «προοδευτικοί αντικαπιταλιστές» έγιναν τα πιστότερα και τα πιο υπάκουα παιδιά του Σόρος, προπαγανδίζοντας την αθεΐα τους με «χριστιανική αγάπη». 
Όλα τα ευρωπαϊκά κράτη ύψωσαν φράχτες στα σύνορά τους και άφησαν εμάς τους Έλληνες να σώσουμε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μεταβάλλοντας την πατρίδα μας σε αποθήκη ψυχών. Γίναμε σαν το γαλλικό «dépotoir » όπου παλαιότερα αποθήκευαν τα αζήτητα πτώματα. Με τα σημερινά δεδομένα η Ελλάδα είναι το πιο άκακο, το πιο εύπιστο και το πιο ηλίθιο ζωάκι σε μια διακρατική ζούγκλα, στην οποία τα σαρκοβόρα αιλουροειδή επιβιώνουν τρώγοντας τις σάρκες των βραδυκίνητων και αγαθών χορτοφάγων. Αν συνεχίσει να είναι απρόσεκτο και ανοργάνωτο αλλά και να αλληλοεξοντώνεται με τα άλλα ζωάκια της ράτσας του, αναπότρεπτα θα υποστεί τις συνέπειες των φυσικών  νόμων και δεν θα καταφέρει να επιβιώσει. Ύστερα από 20, 50, 100 ή 200 χρόνια, είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρχουν επόμενες γενιές. Ίσως υποστεί και δαρβίνειες μεταλλάξεις για να μεταμορφωθεί σε δουλικό και υπάκουο υποζύγιο.