Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020

ΑΓΑΙΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ



    Με αφορμή την σημερινή διαμάχη του Αιγαίου και την επέτειο των 2375 χρόνων από την γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα προσπαθήσουμε να γυρίσουμε πίσω στην εποχή του και να εξετάσουμε το Αιγαίο όπως το είδε αυτός, αλλά και πως εξελίχθηκε.
   Η ιστορία της διαμάχης  του Αιγαίου δεν προέκυψε σήμερα αλλά είναι πανάρχαια.
   Το Αιγαίο ενώνει πολύ περισσότερο, απ’ ότι χωρίζει την κυρίως Ελλάδα με τη Μ. Ασία, και τούτο είναι φανερό. Aλλά και προστατεύει την Ελλάδα [ οι Πέρσες ήλθαν δια μέσου Μ. Ασίας, Θράκης, Μακεδονίας, Θεσσαλίας ].

   Από το Αιγαίο διέρχονται όλες οι βασικές αρτηρίες που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία και την Αφρική δια ξηράς και θαλάσσης. Έτσι αποτέλεσε πάντοτε διεθνή κόμβο συγκοινωνιών μεγάλης σημασίας, όπως επίσης και κύριο στόχο του διεθνούς ανταγωνισμού. Φυσικό ήταν να γνωρίσει αναρίθμητες εχθρικές εισβολές και κατακτήσεις. Όποιος κατείχε το Αιγαίο, δέσποζε επί αιώνες μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής (Αθηναϊκή ηγεμονία του 5ου αιώνα, Αλεξανδρινή εποχή, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Οθωμανική Αυτοκρατορία). Γιατί κυρίαρχος ήταν αυτός που κατείχε τους δύο πόλους, την κυρίως Ελλάδα και τη Μ. Ασία. Το Αιγαίο όμως υπήρξε ανέκαθεν ο κύριος στίβος της ελληνικής ιστορίας, καθόσον από την αρχαιότητα μέχρι την σύγχρονη εποχή οι Έλληνες ήταν «έθνος διασποράς» που στήριζε την κυρίως Ελλάδα.
   Στο Αιγαίο κατοικούσαν κυρίως οι Έλληνες και σε ένα τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου οι Φοίνικες. Και ενώ η διακίνηση των Φοινίκων εξαντλείται σχετικά πρόωρα, οι Έλληνες εκδήλωσαν έντονη την τάση να αναπτυχθούν σε ευρύτερη ακτίνα. Τα ορεινά και άγονα εδάφη της κυρίως Ελλάδας δεν επαρκούσαν για τις ανάγκες του σχετικού υπερπληθυσμού που ωθούσε προς την μετανάστευση. 
   Κατ’ αυτόν τον τρόπο, έγιναν ταξιδιώτες, διαλύθηκε ο φόβος του αγνώστου και του πρωτόγονου, απέκτησαν ναυτική εμπειρία και έγιναν έμποροι και γενικά έθνος διασποράς. Στον χώρο αυτόν ο ελληνισμός έβαλε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του, η οποία παραμένει ακόμα και σήμερα. Ο ναυτικός, ο έμπορος, ο τεχνίτης και ο άποικος αποτέλεσαν τους βασικούς φορείς. 
   Η Αργοναυτική εκστρατεία δεν είναι τίποτα άλλο από την διεύρυνση και οριοθέτηση του Μείζωνος Ελληνικού Χώρου [ Μ.Ε.Χ. ] με κέντρο το Αιγαίο. Το ίδιο και ο Τρωικός πόλεμος. 
   Το Αιγαίο παρέμενε πάντοτε εκκρεμές και μετά από 3.000 χρόνια. Η συνθήκη των Σεβρών πρόσφερε την λύση, την στήριξη του 2ου πόλου. Αλλά ήλθε η Μικρασιατική καταστροφή. Ήταν η μεγαλύτερη ζημία. Χάθηκε ο 2ος πόλος και με την ανταλλαγή των πληθυσμών, που ήταν και η μεγαλύτερη τραγωδία, για τον Ελληνισμό, χάθηκε και η ελπίδα για επανάκαμψη. Γι’ αυτό το 1922 είναι ορόσημο της εθνικής μας ιστορίας, σημαντικότερο ίσως και από το 1453. 4.000 χρόνια Ελληνικής ιστορίας, εθνικής παραδόσεως και νοοτροπίας εξανεμίστηκαν. Έμειναν μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Κύπρος και αυτή μισή.
   Και γεννάται το ερώτημα: Πώς κυριάρχησε ο ελληνικός κόσμος στον χώρο αυτό; Γιατί; Γιατί διέθετε αξιόλογες εσωτερικές δυνάμεις εθνικής αντοχής στις δοκιμασίες που κατά καιρούς προέκυπταν στην πολυτάραχη αυτή περιοχή και αναπτυσσόμενο (το ελληνικό στοιχείο) στην κυρίως Ελλάδα και σε όλο το κύκλωμα των νησιών είχε πολύ περισσότερα περιθώρια ιστορικής επιβιώσεως, με αποτέλεσμα ο Αιγιακός Κόσμος υπήρξε και παρέμεινε ελληνικός. 
   Ήδη είχαν παρέλθει πολλές δεκαετίες από την στιγμή που οι Πέρσες άρχισαν να επιτίθενται κατά την Ελλάδας. Είχαν προσαρτήσει στην αυτοκρατορία τους ελληνικά εδάφη, κυρίως της Ιωνίας, στερώντας από τους Έλληνες χώρο, πλούτο και την απαραίτητη γαλήνη να αφιερωθούν απερίσπαστοι στο πολιτιστικό τους έργο.
   Κάθε εκστρατεία των Περσών στην Ελλάδα είχε μεν ως τελικό αποτέλεσμα, την απόκρουση και την άτακτη επιστροφή τους στην Ασία, αλλά αυτό συνέβαινε μετά από μεγάλες θυσίες των Ελλήνων [ Θάνατοι, αιχμαλωσίες, καταστροφές πόλεων, πλοίων, ζώων, αγροτικών προϊόντων κ.λ.π. ]. [ Και ] αυτό επαναλαμβανόταν κάθε φορά που ο ελληνισμός ανόρθωνε απειλητικά το ανάστημά του για να εκδιώξει από τα εδάφη του τους ενοχλητικούς γείτονές του [ ‘’φύσει εχθρούς’’ κατά τον Ισοκράτη ].
   Οι βασιλείς των ισχυρότερων ελληνικών πόλεων-κρατών [ Ιάσων, Αγησίλαος, Αρχίδαμος, Φίλιππος, Αλέξανδρος ] είχαν συνειδητοποιήσει ότι η κατάσταση αυτή έπρεπε να τερματισθεί. Η απόφασή τους να απαλλαγούν οριστικά και αμετάκλητα από τους Πέρσες είχε συμπαραστάτη τον Ισοκράτη ο οποίος τους προέτρεπε να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Ασία.
   Κανένας από τους Έλληνες δεν πρόβαλλε αντίρρηση ηθικής τάξεως για ένα τέτοιο πόλεμο. Και να σκεφθεί κανείς ότι οι δημόσιοι άνδρες της εποχής εκείνης δεν στερούνταν ήθους καθόσον όλοι διδάσκονταν από ένα Πλάτωνα, ένα Σωκράτη, ένα Αριστοτέλη. 
   Εκδιώκοντας τους Πέρσες από τα παράλια της Μικράς Ασίας, εκτός από όλα τα άλλα πολλαπλά ωφελήματα, οι Έλληνες θα απελευθέρωναν και θα χρησιμοποιούσαν κατά αποκλειστικότητα το Αιγαίο, ένα μέγιστης σημασίας γεωπολιτικό σημείο [ όπως αριστοτεχνικά αναλύει ο Ισοκράτης στον ‘’Πανηγυρικό’’ του λόγο ]. Με την επανάκτηση της Μικράς Ασίας και την οριστική κατοχή της από τους Έλληνες, που θα αποτελούσε τον 2ο πόλο του Αιγαίου      [ 1ος πόλος ο κύριος κορμός της Ελλάδας ],  το Αιγαίο θα γινόταν  κλειστή ελληνική θάλασσα.
   Το Αιγαίο, μέχρι τότε ήταν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για κάθε ανατολικό εχθρικό στρατό, προστατεύοντας την κυρίως Ελλάδα, που όμως εάν αποκτούσε την ναυτική υπεροχή, με άνεση και σε μικρό χρόνο εισέβαλλε στην κυρίως Ελλάδα. Η μετατροπή του Αιγαίου σε κλειστή ελληνική θάλασσα προστάτευε την Ελλάδα και κατ’ επέκταση και την Ευρώπη.
  Ο  Μ. Αλέξανδρος λοιπόν εξεδίωξε τον εχθρό, κατέστησε το Αιγαίο εσωτερική ελληνική θάλασσα και επεξέτεινε τα όρια της ελληνικής αυτοκρατορίας σε τέτοιο βάθος, ώστε ο παράλιος μικρασιατικός ελληνικός πληθυσμός να κατέχει και αρκετή ενδοχώρα [ βάθος ] για να αποκρούσει τις πιέσεις του ηπειρωτικού εχθρού, που αναζητούσε διέξοδο προς την θάλασσα του Αιγαίου.
   Επομένως ο Μ. Αλέξανδρος, άσχετα από το τι του επισυνάπτουν πολλοί  [ ‘’τι δουλειά είχε ο Μ. Αλέξανδρος τόσο μακριά’’, κατακτητής, σφαγέας κλ.π. ], έφθασε στις Ινδίες για να συντρίψει τον εχθρό και να αναζητήσει ασφαλή σύνορα [ θάλασσα ], να οριοθετήσει δηλαδή την ελληνική αυτοκρατορία με θαλάσσια [φυσικά] εμπόδια. Ένας άλλος σοβαρός λόγος [ από τους πολλούς ] που ο Φίλιππος και ο Μ. Αλέξανδρος έστρεψαν το βλέμμα τους πέραν του Αιγαίου ήταν ότι στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο τα νερά ήταν βιολογικά εξαντλημένα, όχι αρκετά πλούσια ώστε να θρέψουν τον πληθυσμό που ζούσε στις ακτές [ αυτό ήταν γνωστό από την 2η χιλιετία π.χ. ]. 
   Για να καταστεί όμως το Αιγαίο εσωτερική ελληνική θάλασσα δεν αρκεί να κατέχονται οι δύο πόλοι [ κυρίως Ελλάδα και Μ. Ασία ], απαιτείται η κατοχή και των εδαφών προς βορρά, ώστε να αντέξει ο ελληνισμός την πίεση των  αλλοφύλων που επιδιώκουν την κάθοδό τους στην Μεσόγειο. Για αυτό τον λόγο ο Φίλιππος, που κατείχε άριστα τα γεωπολιτικά, πριν αρχίσει τις προετοιμασίες του για την εκστρατεία του προς ανατολάς και πριν επιτύχει την ένωση των Ελλήνων, απομάκρυνε τους εχθρούς του βορρά μέχρι τον Δούναβη. Και όταν μετά τον θάνατο του Φιλίππου, μερικά εχθρικά φύλα, θεωρώντας τον διάδοχό του Μ. Αλέξανδρο άπειρο και ανίσχυρο λόγω ηλικίας επιχείρησαν να τον αμφισβητήσουν υποχρεώθηκε με το ξίφος να τους επιβληθεί.
     Είναι όμως πολύ εντυπωσιακό το πόσο μοιάζουν οι συνθήκες οι οποίες επικρατούσαν την αρχαία εποχή με τις σημερινές και όπου δεν είναι όμοιες, οφείλεται πράγματι στο ότι σήμερα είναι χειρότερες.
   Στις μικρασιατικές ακτές υπάρχουν ναύσταθμοι του εχθρικού στόλου και το Αιγαίο έγινε γι’ αυτόν ασφαλής διάβαση. Η Ελλάδα, μετά την απώλεια των εδαφών της Ιωνίας, στερήθηκε τον 2ο πόλο [ δηλαδή πλούτο και χώρο ] και δέχεται αδιαμαρτύρητα τις ‘’προσβολές των βαρβάρων’’.
   Οι προς βορρά εχθρικές φυλές συνεχίζουν να επιδιώκουν διέξοδο προς την θάλασσα και είναι περισσότερο επικίνδυνες από ποτέ. Η ελληνική ενδοχώρα δεν είναι πλέον μέχρι τον Δούναβη, αλλά είναι μόνο μία στενή λωρίδα  Μακεδονικής γης, που έχει πλάτος 60 χιλιόμετρα περίπου και κάποια δύσκολη στιγμή πρέπει να αντέξει. Γιατί το βάθος επιτρέπει ακόμα και άμεσο εχθρικό κανονιοβολισμό, ενώ στερεί τα μαχόμενα τμήματα να αναδιπλωθούν ή να ελιχθούν.
   Μία δεύτερη γραμμή άμυνας [ Όλυμπος ] θα παραχωρούσε έδαφος στον εχθρό μέχρις ότου ανασυνταχθούν και ενισχυθούν  οι δυνάμεις, αυτό όμως αφήνει έδαφος στον εχθρό και αυτό δεν το επιθυμεί κανείς γιατί όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν τι σημαίνει εχθρική κατοχή.
   Ο τρόπος δράσεως λοιπόν του Μ. Αλέξανδρου μας καθοδηγεί και οφείλουμε να προσαρμόσουμε την σημερινή εθνική πολιτική.
   Απελευθέρωση των προς βορρά ελληνικών περιοχών, τις οποίες κατέχουν σήμερα οι Αλβανοί, Σκοπιανοί και Βούλγαροι. Επαναπόκτηση των μικρασιατικών παραλίων και της Ανατολικής Θράκης, ώστε να καταστήσουν αποκλειστική την χρήση του Αιγαίου, το οποίο θα γίνει εσωτερική ελληνική θάλασσα. Και μετά ενσωμάτωση της Κύπρου. Η σειρά  είναι ίδια όπως την καθόρισε ο Φίλιππος και ο Μ. Αλέξανδρος.
    Είναι λάθος η ανάληψη οποιασδήποτε προσπάθειας προς ανατολάς, αν δεν υπάρξει ασφάλεια από βορρά και το Κυπριακό δεν θα είχε αυτήν την εξέλιξη, εάν υπήρχε ασφάλεια από την Μακεδονία. Άλλωστε η προσπάθεια των Τούρκων να μας κυκλώσουν, αποκαθιστώντας στενές σχέσεις με τους βόρειους ‘’γείτονές’’ μας είναι εμφανής.
   Δεν θα επεκταθούμε σε αυτό, αλλά θα τονίσουμε τα εξής: Πρώτο  ότι το, έστω και από λίγους, προβαλλόμενο επιχείρημα ‘’ δεν είμαστε έτοιμοι ή είμαστε ασθενέστεροι ‘’, είναι χαρακτηριστικό των στρατιωτικών που σκέπτονται ως δημόσιοι υπάλληλοι και των ανεκπαίδευτων πολιτικών που δεν γνωρίζουν ούτε την λέξη ‘’άμυνα’’ [ του σπιτιού τους ]. Γιατί προφανώς εάν δεν είμαστε έτοιμοι επιβάλλεται να ετοιμαστούμε [ που είναι η πρόβλεψη και η προετοιμασία μας το προηγούμενο διάστημα ] και αλλοίμονο αν σκεπτόταν κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Μ. Αλέξανδρος, ο Αλ. Υψηλάντης, ο Κολοκοτρώνης, ο Π. Μελάς, ο Ι. Μεταξάς πριν αποφασίσουν αυτό που αποφάσισαν και υλοποίησαν. Δεύτερο, η απελευθέρωση των ελληνικών εδαφών, τα οποία κατέχονται από αλλοφύλους δεν είναι σκέψη ούτε ‘’ιμπεριαλιστική, ούτε ‘’ρομαντισμού’’, ούτε προγονολατρείας, ούτε ανεδαφική. Αλλά προέρχεται από την επιτακτική ανάγκη της υπάρξεως της φυλής μας. Τελικώς εδώ υποστηρίζεται μόνο η διεκδίκηση όσων διεκδικούσαν οι προπάτορές μας Έλληνες [ Αρχαίοι και νεώτεροι ] και τίποτε άλλο.
   Ενώ όμως μοιάζει ο αιώνας μας με το 4ο π.χ. αιώνα από γεωπολιτικής απόψεως, διαφέρει σημαντικά ως προς την αντίληψη που επικρατεί για τις εθνικές διεκδικήσεις και την ανάγκη  υπάρξεως της ελληνικής φυλής. Δυστυχώς κατά την εποχή μας επικράτησαν διεθνιστικές αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες ο πόλεμος [ επιθετικός ] δεν αρμόζει στα πολιτισμένα έθνη. Αυτή η νοοτροπία όλων των διεθνιστών, κάθε αποχρώσεως [ αστών και κομμουνιστών ], καταπολεμά τον εθνικισμό που είναι ο μόνος που μπορεί να υπερασπίσει τον ελληνισμό. Γιατί ο ελληνισμός οφείλει, χωρίς αμφιβολία, την ύπαρξή του στον εθνικισμό και χωρίς αυτόν θα είχαμε την τύχη όλων των άλλων λαών [ πλην των εθνικιστών Εβραίων ] της αρχαιότητας, δηλαδή την πλήρη εξαφάνιση. Επίσης ο εθνικισμός είναι το αίτιο που κινεί όλες τις σημερινές ανακατατάξεις [ Λιθουανοί, Εσθονοί, Λετονοί, Σέρβοι, Αλβανοί, Κοσοβάροι, Καταλανοί και λοιποί λαοί ]. 
   Η διαφορά λοιπόν στις αντιλήψεις μεταξύ του 4ου π.χ. αιώνα και του σήμερα είναι ότι τον 4ου π.χ. αιώνα όλοι αγωνίζονταν για την ευημερία, την οριοθέτηση ή την επέκταση της πατρίδας τους, την δόξα της και διεκδικούσαν ότι τους ανήκε. Οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι πίεζαν τους στρατιωτικούς να αναλάβουν εκστρατείες κατά των βαρβάρων. Σήμερα οι ελλιπείς Έλληνες ‘’ που φιλοσοφούν ‘’ πιέζουν τους στρατιωτικούς να λησμονήσουν την Κωνσταντινούπολη, το Μοναστήρι, το Αργυρόκαστρο, την Κύπρο. Και οι υπόλοιποι κοιτούν αποχαυνωμένοι πίνοντας καφέ.
   Όλη η προσοχή των νέο-ελλήνων είναι στραμμένη στο τι θα πει η Ευρώπη. Γιατί η Ευρώπη είναι πολιτισμένη [ αφού ο πολιτισμός της είναι ο ελληνικός ], αλλά και διεφθαρμένη. Και αυτό το δείχνει με την ευρεία χρήση ναρκωτικών, την νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας, την διάλυση της οικογένειας, την διαφθορά των πολιτικών, την υποδούλωση των αδυνάτων, την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των αδύναμων εθνών και με πολλά άλλα.
   Πάντως ανεξάρτητα από τα επίθετα και τους χαρακτηρισμούς που θα μου προσδώσουν οι λυτοί και δεμένοι βαρήκοοι στην απελπισμένη και αγωνιώδη φωνή της ελληνικής φυλής, φωνάζω με όλη την δύναμη της φωνής μου ότι ο Μ. Αλέξανδρος μας δείχνει τον δρόμο που επιβάλλεται να ακολουθήσουμε. Διαβάστε καλά την ιστορία του.
   Συνέχεια τρυπάει το μυαλό μου η φράση του Τσώρτσιλ, που ανάμεσα στα τόσα πολλά που είπε είναι και μία φράση για τους Έλληνες: ‘’ Πρέπει να στερήσουμε από τους Έλληνες την δυνατότητα της ενότητας και της μορφώσεως, αλλιώς χαθήκαμε’’.

                                                                                             Ελευθέριος Μαυρουδής

                                                                                                        Υπτγος ε.α.