Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020

24 ΙΟΥΛΙΟΥ,ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΦΡΑΣ

         
  Σήμερα που έλαβε σάρκα και οστά το ἀδιανόητο πού μόνον  οι από τη φύση τους αίωνιοι βάρβαροι μπορουσαν να το πράξουν,  η άνίερη και βέβηλη μετατροπή του μεγαλύτερου, λαμπρότερου και ενδοξότερου ναού της χριστιαοσύνης , της δοξασμενης Αγιασοφιάς, σε Τζαμί. Σήμερα πού ο κόσμος όλος  αίσθάνεται φρίκη  μπροστα στο ανοσιούργημα και δεν πιστεύευ σ’αύτά πού βλέπει στις τηλεοράσεις, που στέκεται με φόβο μπροστά στη μέγιστη   ΥΒΡΗ, πού έκανε ποτέ άνθρωπος απέναντι στη θεϊκή τάξη τῶν πραγμάτων, Σήμερα που εκατομμύρια άνθρωποι,  Ελληνες και όχι μόνο,χριστιανοί και όχι μόνο, δακρύζουν με όδύνη μπροστά στο μεγα τουτο ανοσιούργημα, δεν έχω τη δύναμη να άναλύσω στην  αγάπη σας όλη τη μεγαλειώδη ιστορία του ανεπανάληπτου αύτού μεγαλουργήματος  και έγκαλλωπίσματος  της άνθρώπινης πίστης.
Σήμερα λοιπόν, υπακούοντας στην παράκληση του πατρός Μιχαήλ, θα παραθέσω τις δικές μου  αναμνήσεις και τα κρυφά μου όνειρα πού έπλαθα από τις πολλές έπισκέψεις μου στην Αγία Σοφία κατά την τετραεή μου παραμονή στη Βασιλεύουσα του Γένους μας. Κάθε φορά έμπαινα στο ναό, όχι σαν σε μουσείο, αλλά σαν πιστός και ευλαβής προσκυνητής του μεγαλείου του. Και, κάθε φορά, θυμόμουν την ευχή της γιαγιάς μου που με αποχαιρετοῦσε  πηγαίνοντας να υπηρετήσω την θητεία μου,  τούτα τά ἀξέχαστα και συγκινητικά λόγια της: «Άντι πιδίμ και στην Πόλ΄ κι στν΄Αγια Σουφιά  ένα κιρί».
Και αυτές οι μνήμες μου, δείχνουν ότι η Αγιά Σοφιά, ό,τι και να κάνουν οι Τούρκοι, παραμένει  κάστρο απόρθητο της πληγωμένης  Ρωμιοσύνης μας.
 Όποιος βρεθεί στην Κωνσταντινούπολη, σίγουρα θα μαγευτεί απ  όλα . Και, όμως, όλη  αυτή η  σαγηνευτικη γοητεία  δεν είναι παρά μια σκιά  αμέσως μόλις αντικρύσει την Αγία Σοφία… Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ «ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩΣΤΡΑΤΗΓΩ».
 Αυτός ο ναός  είναι θαύμα αρχιτεκτονικής… Ανερμήνευτο έργο και απαράμιλλο καλλιτέχνημα του Ισιδώρου και του Ανθεμίου. Τεσσερεσήμισι  στρέμματα ο κυρίως ναός. Θυμάμαι από την Ιστορία του:  Τά  μαρμάρινα  κωδωνοστάσια, «τα τετρακόσια σήμαντρα και οι εξηνταδυό καμπάνες» και οι χίλιοι ιερείς της;... Στέκεις στη μεση του  και δέν μποείς ν΄’ άρθρώσεις λέξη, Ενεός, τα έχεις χαμένα.
Έίναι  πρωτόγνωρο κι ανεπανάληπτο τό  κάλλος της. Κλείνω τά μάτια μου και βλέπω μια ονειροφαντασία: τον Ιουστινιανό με τη Θεοδώρα να έρχονται στα ἐγκαίνια του ναού
Περνούν  τους δυό τεράστιους νάρθηκες, τις  εννέα μεγαλοπρεπείς θύρες,  εισέρχονται στο ναό, και μένουν  έκπληκτοι από το απίστευτο θέαμα. Ο αυτοκρατωρ μένει βουβός, κι όταν συνέρχεται δεν μπορεί ν’ἀρθρώσει τίποτα, μόνο δυό λέξεις του ξεφεύγουν ἀπό τά χείλη  «ΝΕΝΙΚΗΚΑ ΣΕ ΣΟΛΟΜΩΝ». Αυτές φθάνουν.
Γυρίζουν τά μάτια τους γυρω –γύρω- κάποιος τους ψιθυρίζει:  είκοσι τρεις χιλιάδες ανθρώπους χωράει. Δίπλα τους προβάλλουν 107 πολύχρωμοι και φαντασμαγορικοί κίονες της Αιγύπτου, της Φρυγίας, της Λακωνίας, της Θεσσαλίας, της Λιβύης. Όλοι  με σκαλιστά, δανδελόπλεκτα  κιονόκρανα, με το μονόγραμμα του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας.
 Και πάνω  ακριβώς από το κέντρο  ο  ονειρώδης τρούλος, με σαράντα παράθυρα στη βάση του, ένα απίστευτο θαύμα τολμηρής τέχνης, Νομίζεις πώς κρέμεται  ἀπ’τον ουρανό!
. Και μπροστά σου το Άγιο Βήμα, ολόκληρο επενδυμένο με πλάκες αργύρου.  Ξαφνικα βουίζει ο τόπος   Σημαίνει ο Θεός,.

Σημαίνει η γη. Σημαίνουν τα επουράνια. Σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά το μέγα Μοναστήρι…με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυό καμπάνεις.». Και γεμίζει η ατμόσφαιρα από ζωηρούς εορταστικούς ήχους, από αδιάκοπα τα «νικητήρια» και αφήνουν μια πρωτάκουστη, πανίσχυρη, θριαμβευτική αρμονία. Τι μαγεία να φαντάζεσαι, κατά τις ένδοξες και μεγαλοπρεπείς στιγμές της Πόλης, τον Αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη να προχωρούν στην Αγία Σοφία δίπλα δίπλα, με ιεροπρεπές και αργό βάδισμα, στην αχανή εκκλησία, την κατάμεστη. Να ακούς τον ουράνιο βόμβο από τα πολυχρόνια, από των χερουβικών ύμνων την ιερή ψαλμωδία και η καρδιά σου να στρέφεται, και στην αγωνία της και στη χαρά της, γύρω από δύο πόλους μέσα στην Αγία Σοφία: Τον παντοκράτορα Ιησού Χριστό και την υπεραγία Μητέρα Του.
  Να συνεχίσω; Όχι. Συνέρχομαι και βλέπω γύρω μου, βγαίνω εξω και μου σφυρίζουν τ’ αφτιά  από τη φωνή του μουεζίνη που από τον μιναρέ τοῦ Μπλέ Τζαμιού τραγουδάει τον προφήτη του.
Μαύριζε κάθε φορά η καρδιά μου. Και μετά έρχονταν η θλίψη, το κλάμα και ο οδυρμός-Οδυρμός που κρατάει μεχρι σήμερα,  τέσσερις και μισό αίώνες- ΑΛΙΜΟΝΟ!
 Η πραγματικότητα, ἀγαπητοί μου Κερδυλλιώτες,  με επαναφέρει στις καταραμένες  αυτές μέρες που ζουμε και  πολλά δάκρυα  βρέχουν  τα μάτια μου… Αλλά συνέρχομαι, όπως τώρα, και φωνάζω δυνατά ίσως για να ενισχύσω την ψυχή μου:   η Αγία Σοφία, παραμένει και θα παραμένει η ψυχή του Γένους μας , το σύμβολο του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού. Ρωτάω τον εαυτό μου,  τάχα  οι σημερινοί Ελληνες  κρατάμε τούτη την πίστη κι αὐτά τά σύμβολα τα ιερά και ζωντανα  βαθιά στην ψυχή μας;   Η  ψυχή μας  είναι πλατιά και ανθεκτική, ώστε να χωράει και τον πιο μεγάλο πόνο και να τον αντέχει, χωρίς να σπάζει ; Ο Θεός να δώσει, ώστε και η πάναγνη Μητέρα Του να παύσει να κλαίει και το Γένος μας να ζήσει την μεγάλη  ώρα, όταν
Η Πόλη κι Αγιασοφιά πάλι δικές μας θάναι
Και οι μητέρες και γιαγιάδες μη ξεχνούν:να λένε στα παιδιά και τά έγγοπνια τους  τους θρύλους αύτούς, τους καημούς και τά ονειρα του Γένους. Ο Θεός μας ακούει αν έχουμε καθαρή και δυνατή καρδιά.