Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2020

ΓΙΙΑΚΟΜΠ-ΦΙΙΛΙΙΠ ΦΑΛΜΕΡΑΪΕΡ: Η μυστική & σκοτεινή ζωή ενός απατεώνα

 ΣΩΚΡΑΤΗ Β. ΣΙΣΚΟΥ 

 Ιστορικοπολιτική  ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ 

ΓΙΙΑΚΟΜΠ-ΦΙΙΛΙΙΠ ΦΑΛΜΕΡΑΪΕΡ: Η μυστική & σκοτεινή ζωή ενός απατεώνα  

 ΟΙ ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ 

 ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΝΟΙ 

   

------ 

 ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ 

 ΤΟΥ 2020 

 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 2020

2

© Α’ Έκδοση: Νοέμβρης 2020 

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Β. ΣΙΣΚΟΣ 

Κοσμοπούλου αρ.14 

Τηλ. 2310. 827.131 

ISBN 978-960-9763-29-5 

 Un imposteur est un fourbe qui veut  

 en imposer aux autres pour son profit  JEAN-JACQUES ROUSSEAU  (Ο απατεώνας είναι ένας αναξιόπιστος καταφερτζής 

 ο οποίος θέλει να επιβληθεί στους άλλους για δικό  

 του όφελος) ΖΑΝ-ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΩ  

  

Εικόνα Εξώφυλλου 

Πορτρέτο του Φαλμεράιερ 

 

 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ 

Τα κείμενα της παρούσας πραγματείας  αποτελούνται από δημοσιευμένα άρθρα  με ταυτόσημο εννοιολογικό περιεχόμενο,  τα οποία, μετά από επουσιώδεις παρεμ 

βάσεις, εξακολουθούν να διατηρούν την  αρχική μορφή και το αρθρογραφικό τους  ύφος. Τα άρθρα γράφτηκαν σε διαφορετι κά χρονικά διαστήματα και η αναγκαιό τητα της ενημέρωσης νέων αναγνωστών  επέβαλε την επανάληψη, σε ελάχιστες  περιπτώσεις, βασικών γεγονότων. Τέτοια  γεγονότα, όταν επαναλαμβάνονται, είναι  πάντοτε εμπλουτισμένα με νέα χρήσιμα  συμπληρωματικά στοιχεία.

 ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ……………………………………………….7 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α’ 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ; Ι.- ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΜΕΙΞΙΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ……………11 ΙΙ.- Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΦΥΛΕΤΙΚΗΣ ΑΣΥΝΕΧΕΙΑΣ…………..15 

ΙΙΙ.-ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΚΑΙ 

 ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΚΗΣ  

ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ……………………………………………………21  IV.- Η ΘΕΩΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΥ ΓΡΑΦΙΑ………….27 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’ 

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  

ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ 

V.- ΠΑΝΟΥΡΓΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ ΚΑΙ 

 ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΗΣ……………………………………...35 VI.- ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ…………………………40 

VII.- ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΟΙ 

 ΑΠΟΓΟΝΟΙ……………………………………………….45 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’ 

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ VIII.- Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑ………………..51 

IX.- Ο ΦΑΛΜΕΡΑΙΕΡ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ  

 ΑΡΝΗΣΙΠΑΤΡΙΑ ………………………………………………..57 

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ……………………….61   

 

 

 ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ 

Όσο κι’ αν φαίνεται παράξενο, η θεωρία του Φαλμεράιερ η  οποία αποσκοπούσε στην ενδυνάμωση της παγγερμανικής  στρατηγικής στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο και στον έλεγχο των  Στενών του Βοσπόρου (Δαρδανέλλια), ταυτόχρονα εξυπηρετούσε  και τα ρωσικά πανσλαβιστικά σχέδια για την ίδια περιοχή. Η  διαφορά στους στόχους είχε παλαιότερα ως επίκεντρο την  Οθωμανική Αυτοκρατορία και σήμερα την Τουρκία. Οι πρώτοι  προσπάθησαν και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα ισχυρό  τουρκικό (μουσουλμανικό) ανάχωμα για να εμποδίσουν τα  πανσλαβιστικά σχέδια, ενώ η ρωσική στρατηγική επιδιώκει τον  έλεγχο του Αιγαίου με μια κάπως αποδυναμωμένη και «διαχει ρίσιμη» Τουρκία και την εδαφική επέκταση των σλαβικών χωρών  (κυρίως της Βουλγαρίας) προς τη Μεσόγειο. Αν ανατραπούν οι  υφιστάμενες ισορροπίες σ’ αυτή τη γεωστρατηγική σύγκρουση στην οποία συμπράττουν με τη Γερμανία και οι ΗΠΑ, η Ελλάδα θα  πληρώσει ένα βαρύ τίμημα στην εδαφική της ακεραιότητα όποιος  κι’ είναι ο νικητής. Τα στρατηγικά παιχνίδια των Μεγάλων Δυνά 

μεων στη Μεσόγειο, τοποθετούν τη σκακιέρα των εδαφικών  ανακατατάξεων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και σε ολόκληρη  ή ορισμένες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Σ’ αυτό το πλαίσιο  είναι δυνατόν να αποδοθεί η ιστορικά χοντροκομμένη πλαστο 

γράφηση της ιστορίας της Αρχαίας Μακεδονίας από τη Σοβιετική  Ένωση και η ανέντιμη πολιτική αποδοχή της ρωσικής πολιτιστικής  απάτης από την Ευρώπη (Γερμανία) και τις ΗΠΑ. 

Το ερευνητικό έργο του Φαλμεράιερ ήταν μια «κατά παραγ γελίαν» θεωρία χωρίς επιστημονική βάση, αλλά εξαιρετικά χρήσιμη  για πολιτικούς σκοπούς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι  κορυφαίοι ιστορικοί του 19ου και του 20ου αιώνα, όπως οι γερμανοί Καρλ Χοπφ, Τσινκάιζεν, Βάιγκαντ Στατμίλερ, ο καθηγητής κλα σικής φιλολογίας Φ. Τίρς, ο σλοβένος Β. Κόπιταρ, οι έλληνες Κ.  Παπαρρηγόπουλος, Κ. Σάθας, Γ. Δάρβαρης, Γ. Σουρμελής, Δ. Ζακυθηνός, Γ. Βελουδής, Κ. Δημαράς, Δ. Δημόπουλος κ.ά., τη  θεώρησαν από την αρχή ως υποκειμενική, αντιεπιστημονική και  επηρεασμένη από πολιτικά κίνητρα. Όμως, η πολιτική προπα γάνδα από τις δυο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις τη «διαφήμισε»  ως κορυφαίο ερευνητικό επιστημονικό επίτευγμα. Ο Φαλμεράιερ  προσωρινά δοξάστηκε και τιμήθηκε από βασιλιάδες και επώ νυμους πολιτικούς ηγέτες, παρά τις έντονες επιφυλάξεις του  επιστημονικού κόσμου για τα συμπεράσματα των περιηγητικών

του ερευνών. Αν δεν υπήρχαν πολιτικές σκοπιμότητες, η δήθεν  επιστημονική θεωρία του θα μπορούσε να αποτελεί ένα  καλογραμμένο ανάγνωσμα υποκειμενικών εντυπώσεων και  απόψεων ενός πολυταξιδεμένου περιηγητή. Όμως, η αποκλειστική  και επίμονη ενασχόλησή του με την επιμειξία των Ελλήνων με  άλλους λαούς, ενώ το ίδιο γεγονός εμφανίστηκε σε όλους τους  ευρωπαϊκούς λαούς στο πέρασμα των αιώνων και με πολύ έντονο  χρώμα στη δική του πατρίδα με μια ιστορικά επιβεβαιωμένη  επιμειξία με μογγολοταταρικές φυλές, δείχνει πως ο βαθύτερος  στόχος του δεν ήταν μια συγκεκριμένη επιστημονική έρευνα με  συγκρίσεις και γενικότερα αντικειμενικά συμπεράσματα.  

Ο βασικός μύθος της θεωρίας για την ασυνέχεια της ελληνικής  φυλής, μετά την «πλήρη εξαφάνιση των Αρχαίων Ελλήνων» και  τον εποικισμό της Πελοποννήσου (και φυσικά και της υπόλοιπης  Ελλάδας) στους μεσαιωνικούς χρόνους από τους ελληνόφωνους  Σλάβους, αυτοδιαψεύδεται από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα.  Κατά την περίοδο της φραγκοκρατίας, το 1204, στη Μακεδονία οι  Φράγκοι του Βονιφάτιου του Μομφερατικού δεν αντιμετώπισαν  μαζί με τους Έλληνες της Θεσσαλονίκης τους Σλάβους (Βούλ γαρους) οι οποίοι πολιορκούσαν την πόλη; Κι’ αυτοί οι Έλληνες  ήταν μήπως ελληνόφωνοι Σλάβοι που πολεμούσαν εναντίον των  σλαβόφωνων Σλάβων; Ο ίδιος ο Φαλμεράιερ συνάντησε στην  Παναγία Σουμελά της Τραπεζούντας Έλληνες, οι οποίοι είχαν  συναίσθηση της εθνικής τους ταυτότητας. Μήπως κι’ αυτοί, ή και οι  Έλληνες των νησιών του Αιγαίου, της Κύπρου, της Κρήτης ή της  Νότιας Ιταλίας όπου δεν πάτησε πόδι Σλάβου, ήταν ελληνόφωνοι  Σλάβοι; Και σε αυτούς «δεν έμεινε ούτε σταγόνα αίματος από τη χαμένη φυλή των Αρχαίων Ελλήνων»; Αλλά και στους μετέπειτα  αιώνες υπάρχουν ιστορικές αναφορές για την διακριτή φυλετική  ύπαρξη Ελλήνων και Σλάβων στην κατακτημένη από τους Οθω 

μανούς Ελλάδα. Στις απογραφές του 15ου αιώνα, στις περιγραφές  του γνωστού τούρκου χρονογράφου και περιηγητή Εβλιγιά Τσε λεμπή τον 17οαιώνα, ή στην επανάσταση του 1821 στη Μακεδονία  με τον Εμμανουήλ Παπά, τον Καρατάσο, το Γάτσο, το Ζαφειράκη  κ.ά., φαίνεται ολοκάθαρα ότι, στο πέρασμα των αιώνων επέζησαν  μεγάλες και συμπαγείς νησίδες Ελλήνων και ελληνικού πολιτισμού  σε όλη την υποδουλωμένη Ελλάδα. 

 Αν χρησιμοποιήσουμε τη σημερινή τρέχουσα φρασεολογία,  θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε τον Φαλμεράιερ έναν παλιάνθρωπο  και κοινόν απατεώνα. Αν ανοίξουν τα καλά κρυμμένα μυστικά της  ζωής του στα γερμανικά και ρωσικά αρχεία, θα φανούν τα πραγ 

ματικά κίνητρα διατύπωσης της θεωρίας του. Όμως είναι βέβαιο ότι  τα μυστικά αυτά θα μείνουν στο σκοτάδι. Η θεωρία θα εμφανίζεται 

κατά καιρούς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο πολιτικό προ σκήνιο, πάντα και όταν το απαιτούν οι γεωστρατηγικές επιλογές  του παγγερμανισμού. Τη θυμήθηκε ο Χίτλερ, όταν θέλησε να  προσδώσει κύρος στο προγονικό παρελθόν των Γερμανών ανα κηρύσσοντάς τους «κληρονόμους της εξαφανισμένης φυλής των  Αρχαίων Ελλήνων». Τη θυμήθηκαν το 2015 και οι εφημερίδες  «Bild» και «Die Welt», όταν ο πανίσχυρος κρυφο-ναζιστής  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θεώρησε ότι, η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση  (που την προσδιόρισε ως αποκλειστικά ελληνική) ήταν η μεγάλη  ευκαιρία για τη δημιουργία της Γερμανικής Ευρώπης. Αυτή την ίδια  Ευρώπη που ονειρεύτηκε ο Βάλτερ Φουνκ στην περίοδο του  εθνικοσοσιαλισμού.  

Στην Ελλάδα της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ο Φαλμεράιερ νεκραναστήθηκε από έναν διαφημιστή και συγγραφέα που ένιωθε  «δυστυχισμένος διότι γεννήθηκε Έλληνας» και από μια μειοψηφία  πολιτικών και καθηγητών πανεπιστημίων που ξεφύτρωσαν στη δεκαετία του 1990. Είναι τα κλωνοποιημένα παιδιά του. Γι’ αυτή  την εθνομηδενιστική ομάδα που ταύτισε τον πατριωτισμό με το  σοβινισμό και το φασισμό, έχω γράψει δεκάδες άρθρα και δεν θα  επεκταθώ περισσότερο. Θα επαναλάβω όμως ότι, για να  διερευνηθούν τα κίνητρα που, σε θέματα εθνικής ταυτότητας και  ελληνικού πολιτισμού, τους συμπαρατάσσουν ιδεολογικά με τους  φανερούς εχθρούς της Ελλάδας, θα πρέπει «να δούμε το πορ τοφόλι τους» (ύποπτη πολιτική ανέλιξη, υποτροφίες, πανεπι στημιακές έδρες, αργύρια, επαγγελματικές διευκολύνσεις κ.ά.). Η  προδοσία γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο. Επειδή όμως η  παγκοσμιοποίηση κατάργησε αυτή τη λέξη και στη σημερινή εποχή  υπάρχουν μόνον ιδεολόγοι ενώ «χάθηκαν οι προδότες» (όπως ο  μάγος Φαλμεράιερ εξαφάνισε τη φυλή των Ελλήνων), προσωπικά  θεωρώ ότι η μεγάλη πλειονότητα των εθνομηδενιστών ανήκει στη  συνομοταξία των θαυμαστών του Εφιάλτη. 

Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης 2020 

10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α’ 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛ ΛΗΝΩΝ; 

Ι.-Απορίες για τις επιμειξίες των λαών  

Οι περισσότεροι Έλληνες θα θεωρήσουν ανόητο ένα τέτοιο  ερώτημα, ίσως από άγνοια πως έχει τεθεί με αρνητική θέση και με  δήθεν επιστημονικό τρόπο από τον Αυστρο-βαυαρό περιηγητή,  δημοσιογράφο, εκπαιδευτικό, πολιτικό, εμπειρικό ιστορικό και  εργαζόμενο πολλών άλλων επαγγελμάτων, τον Γιάκομπ Φίλιπ  Φαλμεράιερ (ή Φαλμεράγιερ) από τη δεκαετία του 1830. Ήταν ένα  άτομο με δίψα για μάθηση και γνώση. Από φτωχό βοσκόπουλο  στο κοπάδι του πατέρα του αλλά με σιδερένια θέληση και πείσμα,  κατάφερε να αποκτήσει μια εκπληκτική μόρφωση και να μάθει  πολλές ξένες γλώσσες. Στις πρώτες του εργασίες και ως το 1827 που έγραψε την «Ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας»  (Geschichte des Kaiserthums von Trapezunt), ο συγγραφικός του  λόγος διακρίνονταν, παρά την κάποια υποβόσκουσα αντιπάθειά  του για τον Έλληνα της νεότερης εποχής, για την κριτική και επι 

στημονική, θα λέγαμε, ανάλυσή τους. Στις έρευνές του εφάρμοζε,  χωρίς να είναι εξειδικευμένος ιστορικός, αντικειμενικά κατά το  δυνατόν κριτήρια αξιολόγησης των αποτελεσμάτων των ερευνών  του.  

Στη δεκαετία του 1830 έγινε η μεγάλη μεταστροφή. Πρέπει,  όπως γίνεται και σήμερα με τους δημοσιογράφους μεγάλων  εκδοτικών συγκροτημάτων, να «έπεσε πολύ χρήμα» σε μια  προσπάθεια κάποιων κρατών και διανοουμένων να αντιστρέψουν  τις ιδεολογικές θέσεις θαυμασμού και αγάπης των ευρωπαίων  πολιτών προς την Ελλάδα, στη διάρκεια και μετά την Επανάσταση  του 1821. Στη Γερμανία αυτός ο θαυμασμός, με βάση τα  επιτεύγματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, είχε λάβει τη  μορφή θρησκευτικής πίστης και λατρείας. Αυτό το ευνοϊκό για την  Ελλάδα κλίμα, αποτελούσε κίνδυνο για τις μέχρι τότε πολιτικές  θέσεις και τους στόχους της «Ιερής Συμμαχίας» του Μέτερνιχ και  των ευρωπαίων μοναρχών, οι οποίοι αναδείχτηκαν μετά την ήττα  του Ναπολέοντα και επιδίωκαν τη σωτηρία της καταρρέουσας  Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  

Η Ελληνική Επανάσταση έδωσε το θανάσιμο πλήγμα για να  αρχίσει αυτή η κατάρρευση, αλλά και με το πρώτο δημοκρατικό της  σύνταγμα η Ελλάδα αποτελούσε επικίνδυνο υπόδειγμα για την  υφιστάμενη ευρωπαϊκή «Τάξη Πραγμάτων». Τότε βρέθηκε ο «χρή-

11 

σιμος» Φαλμεράιερ, ο αυτοδημιούργητος διανοούμενος, για να  πείσει τους ευρωπαίους θαυμαστές του ελληνικού πολιτισμού ότι  είχαν υποστεί την ασθένεια «της τοξικής αρχαιολατρίας». Ήταν ο  κατάλληλος διανοούμενος και ερευνητής, σαν τους δήθεν ιδεο 

λόγους πολιτικούς με λαϊκή καταγωγή οι οποίοι, κατά την έκφραση  του Λένιν, «είναι τα παιδιά της πλύστρας» και γίνονται εύκολα  πιστευτοί από τους λαούς.  

Η ίδια μεθοδολογία προπαγάνδας ακολουθήθηκε και από τους δικούς μας «στρατευμένους» εθνομηδενιστές του ακραίου,  του αχαλίνωτου διεθνισμού (παγκοσμιοποίησης), κυρίως από το  1975, με κορύφωση αυτής της ιδεολογίας «Αναθεώρησης της  Ιστορίας» στο τέλος της δεκαετίας του 1990 από μικρή ομάδα  ελλήνων πανεπιστημιακών καθηγητών. Είναι όλοι αυτοί οι  κρατικοδίαιτοι οι οποίοι, στις αρχές του 2000, κυκλοφόρησαν τις  μεταφράσεις στα ελληνικά των δυο βασικών βιβλίων του  Φαλμεράιερ για τη φυλετική ασυνέχεια του ελληνισμού. Είναι τα  δυο ευαγγέλιά τους. Ισχυρίζονται ότι όχι μόνο δεν είμαστε «εξ  αίματος» («εκ φύσεως», όπως θα έλεγε ο Ισοκράτης) γνήσιοι  απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά δεν είμαστε ούτε κατ’  όνομα Έλληνες, ενώ και τα αρχαία ελληνικά είναι «μια νεκρή και  ξένη γλώσσα». Συνεπώς, δεν έχουμε κληρονομικά δικαιώματα  στον απαράμιλλο ελληνικό πολιτισμό, διότι προσποιηθήκαμε ότι  πιστεύουμε το «παραμύθι» των Ευρωπαίων πως καταγόμαστε  από τους αρχαίους Έλληνες «για να τα ‘κονομήσουμε».  

Μερικοί αναγνώστες θα διερωτηθούν γιατί αυτή η επίμονη  συζήτηση γίνεται για την αλλοίωση των βιολογικών χαρακτη ριστικών μόνο των Ελλήνων και αποφεύγεται συστηματικά για  τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς! Οι επιμειξίες των λαών είναι ένα γενικευμένο και παγκόσμιο γεγονός. Τα αρχέγονα φυλετικά  χαρακτηριστικά ενός λαού ή μιας ομάδας ατόμων, μπορούν ίσως  να επιβιώσουν σε εντελώς απομονωμένους πολιτισμούς. Αποδε δειγμένα, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες από διεθνείς ομάδες  επιστημόνων μοριακής βιολογίας και γενετικής, για τις οποίες  αργότερα θα μιλήσουμε εκτενέστερα, οι άλλοτε απομονωμένοι στα  απόκρημνα χωριά τους κάτοικοι της Σικελίας και της Grecia Salentina της Ιταλίας ή οι ορεσίβιοι Καλάς του Αφγανιστάν, είχαν  παλαιότερα λόγω γεωγραφικής απομόνωσης, περισσότερα φυλε τικά χαρακτηριστικά των αρχαίων Ελλήνων σε σύγκριση με εμάς,  τους κατοίκους του ελλαδικού χώρου. Αναλλοίωτα προγονικά  χαρακτηριστικά ίσως διατηρούν ακόμα κάποιες άγριες ή άγνωστες  φυλές π.χ. στα δάση του Αμαζονίου. Όμως, στην Ευρώπη δεν  υπάρχει κράτος το οποίο να μην έχει υποστεί τις επιδράσεις της  μείξης των φυλών και των πολιτισμών. 

12 

Αν πίσω από τη θεωρία της φυλετικής ασυνέχειας των  Ελλήνων δεν υπήρχαν οι πολιτικοί και γεωστρατηγικοί λόγοι της  Ρωσίας και το άφθονο χρήμα (κυρίως με τη διαμεσολάβηση του  ρώσου στρατηγού Όστερμαν-Τολστόι, του μόνιμου συνοδού στις  πολυδάπανες περιηγήσεις του Φαλμεράιερ), ο Αυστρο-γερμανός  περιηγητής και συγγραφέας θα μπορούσε, ως αντικειμενικός  ερευνητής των φυλετικών χαρακτηριστικών των ευρωπαϊκών  λαών, να αρχίσει την έρευνα από τη δική του χώρα. Είχε την  ευχέρεια και τη δυνατότητα, με μικρό κόστος, να ερευνήσει τις  προγονικές ρίζες των γερμανικών φυλών αλλά και των κατοίκων  των άλλων ευρωπαϊκών λαών, που αναμείχθηκαν με αραβικές (Μαυριτανοί) και μογγολικές φυλές. Αυτή την κακόβουλη θεωρία  του Φαλμεράιερ την αποστήθισαν αυτολεξεί και οι Έλληνες  εθνομηδενιστές, όπως θα δούμε σε μεταγενέστερα κείμενα αυτής  της πραγματείας.  

Σήμερα, οι περισσότεροι έγκριτοι ειδικοί επιστήμονες διαφόρων  ειδικοτήτων παραδέχονται ότι, οι επιμειξίες στις φυλές της Ευ ρώπης ήταν τόσο εντυπωσιακές, ώστε δεν είναι δυνατόν να  εκτιμηθούν με ακρίβεια (δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πληροφορίες  στις άγνωστες και εξαφανισμένες ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως η  Κελτική και η Γαλατική), τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των λαών της  Δυτικής Ευρώπης. Στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη οι ασάφειες  είναι μεγαλύτερες. Σε αυτές τις κατά πλειοψηφία γερμανόφωνες  περιοχές δεν υπήρχε γραπτός λόγος ως το τέλος του Μεσαίωνα.  Γι’ αυτό δεν έχουμε σχεδόν ως την Αναγέννηση ιστορικά,  φιλοσοφικά, λογοτεχνικά κ. ά. κείμενα σε εθνικές γλώσσες, όπως  στην Ελλάδα του 7ου π. Χ. αιώνα. Στην Ελλάδα, με μια διαφορά  δυο χιλιάδων ετών, υπήρχε μια εκπληκτική πνευματική ανάταση  από την μετα-ομηρική εποχή, χάρη στο γραπτό λόγο.. 

Στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, η μετά τον 2 μ. Χ. αιώνα  εμφάνιση της ρουνικής γραφής με τους υποτυπώδεις συμβο λισμούς της, ήταν τελείως ακατάλληλη για ανάπτυξη ιστορικών,  λογοτεχνικών ή φιλοσοφικών κειμένων. Γι’ αυτό, ότι γνωρίζουμε  για τη μείξη και την ιστορία των γερμανικών λαών έχει τις ρίζες του  σε σκανδιναβικούς θρύλους και στο γερμανικό μυθικό έπος των  Νιμπελούνγκεν (στο οποίο βασίζεται και η μουσική τετραλογία του  Βάγκνερ «Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν»-Der Ring des  Nibelungen). Επίσης, σε ρωμαϊκά κείμενα και κυρίως στο βιβλίο  του Τάκιτου «Germania ή De Origine et situ Germanorum». 

Πάντως, είναι ιστορικά επιβεβαιωμένη η φυλετική ανάμειξη των  Ούννων με τους Οστρογότθους (τον ανατολικό κλάδο των  Γότθων), τους προγόνους των προαναφερόμενων λαών της  Ευρώπης. 

13 

Τα αρχαιότερα χειρόγραφα του βιβλίου του Τάκιτου έψαχνε με  μανία ο Χίμλερ στην Ιταλία κατά τη ναζιστική περίοδο, για να  αναδείξει τα αναλλοίωτα βιολογικά χαρακτηριστικά της άριας γερ μανικής φυλής, όπως π, χ. τα γαλανά μάτια, το γεροδεμένο σώμα,  το θάρρος στους πολέμους, την αυτοπειθαρχία και την απόλυτη  υποταγή στους ηγέτες κλπ, αλλά θα έπρεπε να αποσιωπούνται τα  στοιχεία βαρβαρότητας, όπως π. χ. ότι έτρωγαν ανθρώπινο κρέας,  για τη βρωμιά και δυσωδία στις άθλιες κατοικίες τους, για την  απουσία κοινωνικής και οικογενειακής οργάνωσης κ. ά. παρόμοια  που απαριθμεί ο Τάκιτος. Η περίπτωση των Γερμανών επιτρέπει  και τη γενετική διερεύνηση των Ελλήνων. Διαχρονικές διχόνοιες,  άναρχη ατομικότητα, απροθυμία σεβασμού των νόμων, μειωμένη  ομαδική ευθύνη, αλλά και προτερήματα όπως π.χ. η αρραγής  οικογενειακή συνοχή, η φιλοξενία, το φιλότιμο κ. ά., δείχνουν ότι, στις επιμειξίες των λαών υπάρχει ένας σταθερός πυρήνας γονι 

δίων που αφομοιώνει και ενσωματώνει άτομα άλλων λαών στον βασικό πολιτιστικό και κοινωνικό κορμό. Χάρη σ’ αυτόν τον  πυρήνα διατηρούνται στις επόμενες γενιές οι πολιτιστικές αξίες και  ορισμένα από τα χαρακτηριστικά στην εξωτερική εμφάνιση, στη  νοοτροπία και στην ψυχοσύνθεση των πολιτών. 

Μιλήσαμε πιο πάνω για το φιλότιμο. Είναι μια λέξη άγνωστη σε  όλους τους άλλους λαούς και για να ερμηνευθεί σε βάθος χρειά ζονται δεκάδες άλλες λέξεις και φράσεις. Ο σημερινός Έλληνας το  νιώθει σαν εσωτερική ανάγκη, ως συμπλήρωμα της προσωπι κότητάς του και είναι εκπληκτικό πως υπάρχει σ΄ αυτό μια συνέ χεια από την αρχαιότητα. Ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο πρώτος από τους  εφτά αρχαίους φιλόσοφους που γεννήθηκε τον 7ο π. Χ. αιώνα (πριν από 27 αιώνες), δήλωνε περήφανος που γεννήθηκε Έλλη νας και πως, κανένας δεν μπορεί να θεωρείται Έλληνας αν δεν  έχει την αίσθηση του φιλότιμου. Κι’ αυτό διότι, όπως πίστευε, «το  φιλότιμο στον Έλληνα είναι σαν την αναπνοή». Χρειάζεται μήπως  καλύτερη απόδειξη της κληρονομικής μεταβίβασης ενός φυλετικού  γονιδιώματος στους σημερινούς Έλληνες;  

Για τη φυλετική καθαρότητα των λαών θα μιλήσουμε εκτενέ στερα και στα επόμενα κείμενα.

14 

ΙΙ-Η θεωρία της φυλετικής ασυνέχειας  

Θα ήταν ανιστόρητος ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ξέφυγαν από  την πολεμική και επεκτατική μεταναστευτική επιμειξία των λαών.  Αλλά και οι ίδιοι οι Έλληνες, από τα βάθη του Εύξεινου Πόντου και  ως το Γιβραλτάρ, άφησαν ανεξίτηλα αποτυπώματα του DNA τους.  Το επιβεβαιώνουν οι τελευταίες διεθνείς βιολογικές έρευνες. Πριν  από λίγα χρόνια οι Μασσαλιώτες γιόρτασαν με λαμπρότητα και  περηφάνια την ίδρυση της πόλης τους από τον Πυθέα. Όλοι οι λαοί  μπολιάστηκαν με τα βιολογικά χαρακτηριστικά άλλων φυλών, αλλά  τελικά η διαμόρφωση ενός εθνικού βιολογικού προτύπου επιτυγ χάνεται από την αφομοιωτική δύναμη των πολιτιστικών στοιχείων,  όπως είναι για τους Έλληνες η γλώσσα των 4000 ετών και η  Ιστορία τους.  

Και μόνο το γεγονός ότι στην Ελλάδα αλλά και στους εκτός  Ελλάδας Έλληνες διατηρήθηκε από τη Μινωική εποχή, για  τέσσερις χιλιετίες, μια γλώσσα που παραμένει ακόμα ζωντανή,  δίνει στη σύγχρονη Ελλάδα το πολιτιστικό δικαίωμα της αποκλει 

στικότητας όλης της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς. Κι’ αν ακόμα  ήταν αληθινά τα ρατσιστικής μορφής «αιματολογικά τεκμήρια» των  θεωριών Φαλμεράιερ, των ναζιστών της Γερμανίας και των ελλή νων εθνομηδενιστών και πάλι κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει  το νόμιμο και απόλυτο κληρονομικό δικαίωμα από το υιοθετημένο  (μη γνήσιο) παιδί, το οποίο μιλά τη γλώσσα του πατέρα του, κάθε ται στο σπίτι του και κατέχει την πλούσια βιβλιοθήκη με βιβλία  γραμμένα στην ίδια γλώσσα. Αυτή την αθάνατη γλώσσα οι αναθε ωρητές της Ιστορίας τη θεωρούν ως «νεκρή», διότι γνωρίζουν την  κεφαλαιώδη σημασία της στην αδιάκοπτη συνέχεια της πορείας  του ελληνισμού. Επειδή αυτός ο μύθος των εθνομηδενιστών με  απασχόλησε έντονα, αποφάσισα να πειραματιστώ με τη χρήση της  νέας τεχνολογίας για να διαπιστώσω τα αποτελέσματα αυτού του  «θανάτου». 

Σε παλαιότερο άρθρο μου με τίτλο «Η αρχαία ελληνική είναι μια  ξένη γλώσσα;», έκανα μια σύγκριση (με τη χρήση του ηλεκτρο νικού μου υπολογιστή) της αττικής διαλέκτου του 5ου π. Χ. αιώνα  με τη σημερινή δημοτική γλώσσα. Παράθεσα ένα συνεχόμενο  κείμενο 70 λέξεων από την αρχή του πρώτου βιβλίου της Ιστορίας  του Θουκυδίδη. Με μια τελείως απλή και γλωσσικά ανώδυνη γραμ ματολογική προσαρμογή (απάλειψη του τελικού «ν», αντικατά σταση του «ξ» με το «σ» σε δυο λέξεις, μετατροπή κάποιου «ω»  σε «ο») ο ηλεκτρονικός υπολογιστής «αναγνώρισε» ότι, οι 65 λέ ξεις ταυτίζονται εννοιολογικά με τις λέξεις της Δημοτικής που ομι λείται σήμερα. Ένας πολίτης που έχει επίπεδο μόρφωσης πάνω  από τη στοιχειώδη εκπαίδευση, θα γνωρίζει ασφαλώς και την έν-

15 

νοια αλλά και τη διαφοροποιημένη χρήση στη νεοελληνική γλώσσα  και των 5 λέξεων (αρξάμενος, προγενημένων, Έλλησιν, εγένετο,  τινί) τις οποίες δεν αναγνώρισε ο υπολογιστής. Αυτή λοιπόν, κατά  τους αναθεωρητές της ιστορίας, είναι η «νεκρή» αρχαία ελληνική  γλώσσα; 

Οι αναγνώστες που ενδιαφέρονται για πληρέστερη ενημέρωση  των αποτελεσμάτων του «πειράματος», μπορούν να αναζητήσουν  το προαναφερόμενο άρθρο με τον πλήρη τίτλο του στο διαδίκτυο ή  στους τίτλους και στους παρακάτω συνδέσμους της εφημερίδας  των Σερρών «Η ΠΡΟΟΔΟΣ» και της «ΝΕΑΣ ΠΡΩΙΝΗΣ» της Νέας  Υόρκης: 

https://www.eproodos.gr/post/i-arhaia-elliniki-einai-mia-xeni glossa και 

https://neaproini.us/2018/03/12/archea-ellinika-to-skotino-schedio ton-anatheoriton-enantion-tis-glossas-mas/ 

Στο Α’ Μέρος του άρθρου έχουμε αναφερθεί στη θεωρία του  Γιάκομπ Φαλμεράιερ, στην οποία ο συγγραφέας αναπτύσσει, με  υποθέσεις, διάφορα εμπειρικά επιχειρήματα προσπαθώντας να  αποδείξει ότι οι σημερινοί Έλληνες «δεν έχουν ούτε σταγόνα  αίματος από τους αρχαίους Έλληνες» και φυλετικά έχουν εξαφα 

νιστεί χωρίς να υπάρχουν πλέον απόγονοί τους. Τις διαπιστώσεις  του αυτές, μετά από πολύχρονες περιηγήσεις και ταξίδια σε  πολλές χώρες του κόσμου και φυσικά στην Ελλάδα και στη Μικρά  Ασία, τις διατύπωσε στο βιβλίο του με τίτλο «Ιστορία της χερσο 

νήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους»  (Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters). Σ’  αυτό ισχυρίζεται ότι: 

«Η Ελληνική φυλή έχει τελείως εξολοθρευθεί από την Ευρώπη.  Η φυσική ομορφιά, το μεγαλείο του πνεύματος, η απλότητα των  συνηθειών, η καλλιτεχνική δημιουργία, οι αθλητικοί αγώνες, οι  πόλεις, τα χωριά, το μεγαλείο των μνημείων και των αρχαίων ναών,  ακόμα και το όνομα του λαού, έχουν εξαφανισθεί από την Ελλάδα  …[ ]… Ούτε μία απλή σταγόνα αίματος, γνησίου ελληνικού αίματος,  δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής  Ελλάδας. Μια τρομερή καταιγίδα διασκόρπισε ως την πιο  απόμακρη γωνιά της Πελοποννήσου μια νέα φυλή, συγγενή προς  την μεγάλη φυλή των Σλάβων. Οι Σκύθες/Σλάβοι, οι Ιλλυριοί/Αρ βανίτες, οι συγγενικοί λαοί με τους Σέρβους και τους Βουλγάρους,  είναι εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Έλληνες. Ένας λαός με σλα βικά χαρακτηριστικά, τοξοειδείς βλεφαρίδες και σκληρά χαρακτηρι στικά Αλβανών βοσκών του βουνού, που φυσικά δεν προέρχεται  από το αίμα του Νάρκισσου, του Αλκιβιάδη και του Αντίνοου. Μόνο  μια δυνατή ρομαντική φαντασία μπορεί να ονειρεύεται ακόμα μια 

16 

αναγέννηση των αρχαίων Ελλήνων …[ ]… Ένα διπλό στρώμα από  ερείπια και ο βόρβορος δυο νέων και διαφορετικών λαών σκεπάζει  τους τάφους των αρχαίων Ελλήνων. Τα αθάνατα έργα του αρχαίου  ελληνικού πνεύματος και μερικά ερείπια, που βρίσκονται στην  Ελλάδα, αποτελούν τώρα τη μόνη απόδειξη πως πριν από πολλά  χρόνια υπήρχε ένας λαός σαν τους Έλληνες». 

Είναι ένας πραγματικός βόρβορος ρατσιστικών χαρακτηρισμών  με μίσος και έντονο πάθος, ο οποίος υποτίθεται ότι αποτελεί τον  βασικό κορμό μιας δήθεν αντικειμενικής επιστημονικής έρευνας.  Ποιος όμως είπε ότι δεν γίνονται τέτοια θαύματα; Οι άλλοι λαοί, οι  Σλάβοι και οι Αλβανοί ζούσαν και μακροημέρευαν! Μόνον από  αυτούς τους βιολογικά και πολιτιστικά εκφυλισμένους Έλληνες δεν  έμεινε ούτε ένας, ούτε μια σταγόνα από το αίμα τους, για να θυμίζει  πως «πριν από πολλά χρόνια υπήρχε ένας λαός σαν τους  Έλληνες»! Το ρατσιστικό παραλήρημα του Φαλμεράιερ, με τα  στοιχεία πάθους και φανερής απέχθειας για την απαίσια αλβανική  εξωτερική εμφάνιση των Ελλήνων, μας θυμίζει την ίδια παθια σμένη συμπεριφορά των γερμανικών ΜΜΕ (Bild, Die Welt,  Spiegel, Focus). Στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης το 2010- 

2015, θυμήθηκαν τη θεωρία του και απαιτούσαν «να εκδιωχθούν  οι Έλληνες απατεώνες από την ευρωοικογένεια, διότι δεν είναι  Ευρωπαίοι και δεν έχουν ούτε σταγόνα αίματος από τον Πλάτωνα  και τον Περικλή». Μάλιστα, είχαν διαφοροποιήσει και το επιχείρημα  του Φαλμεράιερ γράφοντας πως «πλην των Σλάβων και των  Αλβανών, κατέκλυσαν την Ελλάδα και μη γνήσιοι Έλληνες από  τους ελληνόφωνους του Βυζαντίου», υπονοώντας ότι υπήρχαν και  ελληνόφωνοι Τούρκοι.  

Με τα σύγχρονα ηλεκτρονικά εργαλεία γενετικής έρευνας, έχει  αποδειχθεί σήμερα (το παραδέχονται και οι ερευνητές του πανε πιστημίου της Άγκυρας) ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η  θρησκευτική απαγόρευση στις μουσουλμάνες να παντρεύονται  χριστιανούς, ενώ αντίθετα με το παιδομάζωμα, τους βίαιους ή  ηθελημένους αναρίθμητους εξισλαμισμούς Ελλήνων, την ελευθερία  των Τούρκων να παντρεύονται Ελληνίδες (η μάνα του Μωάμεθ του  Πορθητή ήταν από τη Χίο) και με τον διάσπαρτο ελληνισμό σε όλη  τη Μικρά Ασία, όλα αυτά συντέλεσαν στο «μπόλιασμα» του τουρ κικού λαού με εντυπωσιακό ελληνικό DNA. Αλλά και οι Έλληνες  Γενίτσαροι παντρεύονταν μουσουλμάνες. Ο εξισλαμισμένος μέγας  βεζίρης Ιμπραήμ από την Πάργα, παντρεύτηκε την αδερφή του  Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή. Τα στοιχεία και από τα εργαστήρια  Γενετικής και Βιολογίας είναι πλέον αδιάσειστα!  

Υπήρξαν δυσμενείς κριτικές για τα ατεκμηρίωτα επιχειρήματά  του Φαλμεράιερ στο προαναφερόμενο βιβλίο από πολλούς και 

17 

σοβαρούς ευρωπαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές ιστορίας και  κλασικής φιλολογίας. Πολλοί επικριτές καυτηρίασαν το έργο του  θεωρώντας το βαθιά ιδεολογικό, με στόχο πολιτικές σκοπιμότητες και ιδιοτελή κίνητρα. Εκτός από τους μεγάλους Έλληνες ιστορικούς  της εποχής, όπως ο Κ. Παπαρρηγόπουλος και ο Κ. Σάθας και  ξένους (όπως π.χ. ο σλοβένος Βαρθολομαίος Κόπιταρ), εκείνοι  επίσης που κονιορτοποίησαν τα επιχειρήματά του Φαλμεράιερ  ήταν ο, ειδικός σε θέματα μεσαιωνικής ελληνικής ιστορίας, διάση 

μος γερμανός καθηγητής Karl Hopf και η Βαυαρική Ακαδημία  Επιστημών και Κλασικών Μελετών. Θεώρησαν ότι τα κείμενά του  βασίζονται στις ιδεολογικές του θέσεις και περιέχουν υποκειμενικές  και αντιεπιστημονικές απόψεις. Άλλος πολέμιος της θεωρίας του  ήταν ο Βαυαρός ελληνιστής, πολιτικός και καθηγητής φιλολογίας  Friedrich Thiersch, μια μεγάλη μορφή των γερμανικών γραμμάτων,  γνωστός με το προσωνύμιο «ο δάσκαλος της Βαυαρίας». Στην  Ελλάδα τον ξέρουμε με το εξελληνισμένο όνομα του Ειρηναίου  Θείρσιου. Ο μεγάλος ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος, συγ γραφέας εξαιρετικού βιβλίου για τον Σερραίο αρχιστράτηγο των  μακεδονικών δυνάμεων στην Επανάσταση του 1821 Εμμανουήλ  Παπά, μας πληροφορεί ότι ο γιος του ήρωα, ο Αναστάσιος Παπάς,  είχε με τον Θείρσιο τακτική αλληλογραφία και κοινωνικές σχέσεις  δασκάλου προς μαθητή.  

Οι προσωπικές λεκτικές ή σωματικές επιθέσεις γερμανών  πολιτών εναντίον του (λέγεται ότι στη Βαυαρία κάποια νεαρά  άτομα τον πετροβόλησαν), τον ανάγκασαν να δημοσιεύσει και το  δεύτερο βιβλίο του με συμπληρωματικά στοιχεία και πληροφορίες,  με τίτλο «Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων». Όμως, αν  μπορούσε να ζήσει σε κάποιους μεταγενέστερους αιώνες, θα  διαπίστωνε ότι η πρόοδος της επιστήμης βρήκε τα «εργαλεία» που  ανακαλύπτουν τις αλήθειες. Όπως θα διαπιστώσουμε, η σκόπιμη  αποσιώπηση βασικών στοιχείων στην έρευνα και η πρόοδος της  Γενετικής και της Μοριακής Βιολογίας, έδωσαν το τελειωτικό χτύ πημα στα επιχειρήματά του για ολοσχερή εξαφάνιση της φυλής  των Ελλήνων.  

Η θεωρία της φυλετικής ασυνέχειας του ελληνισμού είναι παν τελώς αντιεπιστημονική, όμως από τότε δεν έπαψε να απασχολεί  τους ερευνητές αλλά και να την επικαλούνται κάποιοι, όταν  θίγονται μεγάλα οικονομικά ή γεωστρατηγικά συμφέροντα των  κρατών τους, «επιστρατεύοντας», με το αζημίωτο, πρόθυμους  κονδυλοφόρους των ισχυρών ΜΜΕ. Την αλήθεια την αποκάλυψαν  στα εργαστήρια τελειοποιημένα μοντέλα DNA, όπως π. χ. το  Globetrotter που περιγράφει ιστορικά γεγονότα φυλετικών μείξεων  σε διάστημα μέχρι και 4500 χρόνων. Όμως, η βρώμικη λάσπη 

18 

εξακολουθεί να εκτοξεύεται από τον ανεμιστήρα, όπως στην  περίπτωση της Bild, της Die Welt κ.λ.π. όπως έχουμε ήδη ανα φέρει.  

Τον Απρίλη του 1999 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια των  ελληνικών αιθουσών του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας  Υόρκης, με την παρουσία του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Το  γεγονός δημοσιεύτηκε στα αμερικανικά ΜΜΕ. Ο αρχισυντάκτης  του εβδομαδιαίου περιοδικού «National Review» Μ. Klinghoffer  έγραψε ένα πικρόχολο άρθρο με τίτλο «Η Ελληνική Τραγωδία»,  τονίζοντας παράλληλα ότι «οι Έλληνες είναι ρηχοί όσο ήταν το  θέατρό τους» και ότι «είναι Τούρκοι χωρίς μουστάκια». Η ίδια  εμπάθεια με τους γερμανούς δημοσιογράφους της «Bild»! 

Έχει αποδειχθεί επιστημονικά και έχουμε εξηγήσει για ποιο  λόγο κατά τη μακρά περίοδο της Οθωμανικής κατοχής, ο ελλη νισμός δεν είχε φυλετικές επιρροές από το τουρκικό DNA. Ποιός  Τούρκος θα είχε την απρονοησία να εκχριστιανισθεί και να  μετατραπεί σε ραγιά; Εκτός από τα άλλα προνόμια, υπήρχε πάντα  ο κίνδυνος για τη ζωή του. Ο αμερικανός διπλωμάτης Τζορτζ  Χόρτον έγραψε ότι, στη διάρκεια των τριάντα χρόνων που υπηρέ τησε στην Εγγύς Ανατολή, διαπίστωσε πως μόνον ένας μου σουλμάνος θέλησε να γίνει χριστιανός. Οι αμερικανοί ιεραπό στολοι φοβούμενοι ταραχές και επικίνδυνα επεισόδια, τον προέ τρεψαν να αλλάξει γνώμη διότι «δεν ωρίμασε η απόφασή του για  αλλαγή της πίστης του». Παρά ταύτα, μετά από λίγες μέρες, οι  συμπατριώτες του τον δολοφόνησαν. 

Η θεωρία του Φαλμεράιερ ζει και βασιλεύει, χάρη στους φανα τικούς ξένους εθνικιστές και στους έλληνες εθνομηδενιστές. Πριν  όμως αγανακτήσουμε με τα δημοσιεύματα των ξένων, ας διαβά σουμε πρώτα τι έγραψαν την ίδια αυτή περίοδο (από βασικά  υπουργικά ή πανεπιστημιακά πόστα) οι δικοί μας αναθεωρητές της  ιστορίας. Τα κείμενά τους είναι χίλιες φορές χειρότερα από αυτά  της Bild και του Klinghoffer. Η παγκοσμιοποίηση θριαμβεύει χάρη  στους αμέτρητους αργυρώνητους «πρόθυμους», οι οποίοι προδί δουν τα μονοπάτια που οδηγούν στις Θερμοπύλες! 

Τα μίση σε περιόδους πολεμικών συγκρούσεων μπορούν κά πως να δικαιολογηθούν. Στις ραδιοφωνικές εκπομπές προς τους  Άγγλους πολίτες, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο  Τσόρτσιλ αποκαλούσε τους Γερμανούς «Ούννους». Με την τε λευταία παγκόσμια οικονομική κρίση, οι Γερμανοί και κάποιοι  άλλοι, όπως ο Klinghoffer, μας αποκαλούσαν «Τούρκους». Όμως,  για θέματα οικονομικά και κερδοσκοπικά, είναι δυνατόν με τέτοιους  άθλιους και ψεύτικούς ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς εχθρότητας  και μίσους, να τορπιλίζεται το όραμα για ένωση των ευρωπαϊκών 

19 

λαών και η προσπάθεια δημιουργίας μιας υποτυπώδους ευρωπαϊ κής συνείδησης και ταυτότητας;

20 

ΙΙΙ.-Τα συμπεράσματα της Γενετικής και της   Μοριακής Βιολογίας 

Στο προηγούμενο κείμενο αναφερθήκαμε στο τελειωτικό  χτύπημα που έδωσε στην ατεκμηρίωτη θεωρία του Φαλμεράιερ, η  τεχνολογική πρόοδος της Γενετικής και της Βιολογίας. Ακριβώς  μισόν αιώνα μετά το θάνατό του, η «Εγκυκλοπαίδεια Μπριττάνικα»  έγραψε, το 1911, για τις «νεότερες έρευνες» που διέψευδαν τη  θεωρία του και με κάποια καθυστέρηση, μετά τον Β’ Παγκόσμιο  Πόλεμο και την ήττα του ναζισμού, απαγορεύτηκε η διδασκαλία της  στα σχολεία και στα πανεπιστήμια της Δυτικής Ευρώπης.  

Για αυτού του είδους τις έρευνες, χρήσιμες και αξιόπιστες  πληροφορίες μας έδωσε ο καθηγητής Γενετικής και Μοριακής  Βιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Τριαν ταφυλλίδης. Με τις εργασίες του για τη διερεύνηση του DNA των Ελλήνων, μαζί με τον καθηγητή και ερευνητή στο Πανεπιστήμιο  της Ουάσιγκτον Γεώργιο Σταματογιαννόπουλο, αλλά και σε συνερ γασία με άλλα ερευνητικά κέντρα του εξωτερικού (Πανεπιστήμιο  του Στάνφορντ των ΗΠΑ, Παβίας της Ιταλίας και Οξφόρδης της  Αγγλίας), ασχολήθηκε από το 1960 με την έρευνα της γενετικής  σύστασης των κατοίκων της Ελλάδας. Από τα πρώτα αποτελέ σματα των ερευνών προέκυψε πως το DNA των Ελλήνων είναι  εγγύτερα σε εκείνο των Ιταλών. Ακολουθούν οι Γάλλοι, μετά οι  Ισπανοί, ενώ των Τούρκων βρίσκεται πολύ μακρύτερα, παρά τους  τέσσερις και πάνω αιώνες τουρκικής κυριαρχίας στην Ελλάδα.  

Για τις φυλετικές επιδράσεις των Ελλήνων σε άλλους λαούς, ο  καθηγητής κ. Τριανταφυλλίδης δήλωσε σε συνέντευξή του στην  εφημερίδα «:Απογευματινή της Κυριακής» της 6 Νοεμβρίου 2005: 

«Έχουμε μελετήσει την πιθανή εξάπλωση των Αρχαίων  Ελλήνων σε όλη τη Μεσόγειο, κάτι που επιβεβαιώνεται. Η γενετική  σύσταση των κατοίκων της Σικελίας δείχνει ότι το DNA των Ελ λήνων ανιχνεύεται κατά 37%, στους κατοίκους της Νότιας Ιταλίας  είναι 10% και στους κατοίκους της Νότιας Γαλλίας 17%. Συγ 

κρίναμε με απογόνους που προέρχονται από την αρχαία Φώκαια  και τη Σμύρνη, όχι με κατοίκους της τωρινής Ελλάδας. Είναι  γνωστό πως οι άποικοι της Νότιας Γαλλίας προέρχονται από την  Αρχαία Φώκαια. Οι Αρχαίοι Έλληνες έφτασαν σίγουρα μέχρι και  την Ισπανία. Ένα πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι υπάρχει μια  μελέτη Σουηδών επιστημόνων πάνω σε λείψανα που βρέθηκαν στη  Σουηδία, Σε συνδυασμό με αρχαιολογικά ευρήματα φτάνουμε στο  συμπέρασμα, δια της συγκριτικής μεθόδου, πως οι Μυκηναίοι  έφτασαν τότε μέχρι τη Βόρεια Ευρώπη. Υπήρξε λοιπόν γενετική και  πολιτιστική ανταλλαγή». 

21 

Ο καθηγητής τόνισε ότι, όποιος θέλει καθαρό κράτος και  καθαρές φυλές, πρέπει να ψάξει στα εργαστήρια και στα ποντίκια  των πειραμάτων. Όμως, υπάρχει μια συνέχεια στη γενετική σύστα ση των Ελλήνων με τους Αρχαίους και συνέχισε τις δηλώσεις του  με μια εντυπωσιακή αποκάλυψη: 

«Ένα ακόμη εύρημα είναι πως όντως έχει μελετηθεί αρχαίο  DNA. Τα αποτελέσματα του καθηγητή Σταματογιαννόπουλου επι βεβαιώνουν τα δικά μας ευρήματα, όπως είπαμε και παραπάνω.  Μελέτησε το αρχαϊκό DNA από την Κρήτη. Έχει ερευνηθεί DNA  από τις Μυκήνες και από την Αθήνα. Η μελέτη από 40 σκελετούς  που βρέθηκαν σε σπήλαιο του χωριού Άγιος Αθανάσιος στο Λασίθι  και από τα δικά μας ευρήματα και αποτελέσματα, έδειξε πως η  γενετική σύσταση των τωρινών κατοίκων της Κρήτης και των  Μινωιτών, δεν έχει καμιά σχέση με τη γενετική σύσταση των  Αιγυπτίων. Ο Μινωικός πολιτισμός δεν είναι δάνειο από τους Αι γυπτίους (και συνεπώς είναι ελληνικός)». 

Εκτός από τις καθαρά επιστημονικές έρευνες αλλά και από  εμπειρικά γεγονότα ή τεκμηριωμένα στοιχεία της ιστορίας και  αρχαιολογίας, αποδεικνύεται ο αρχαιοελληνικός φυλετικός πυρή νας στους σύγχρονους Έλληνες. Νοοτροπία, έθιμα ή συνήθειες  διατηρήθηκαν σχεδόν αναλλοίωτα για αιώνες. Αναφέραμε την  περίπτωση του «φιλότιμου» και το «πείραμα» για την ελληνική  γλώσσα. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις εθίμων, κοινωνικών  εκδηλώσεων και γεωργικών εργασιών που επέζησαν ως και τα  μέσα του περασμένου αιώνα. Ο γάλλος ελληνιστής και καθηγητής  στην έδρα της Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο πανεπι 

στήμιο του Παρισιού Ρομπέρ Φλασελιέρ (Robert Flacelière) ,  αναφέρει πολλά τέτοια παραδείγματα, αλλά ένα είναι χαρακτη ριστικό για τη μοναδικότητά του, όπως το «φιλότιμο». Είναι και  αυτό ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μόνο των αρχαίων και των  σημερινών Ελλήνων. Στο έργο του «Η καθημερινή ζωή στην  Ελλάδα στον αιώνα του Περικλή» (La vie quotidienne en Grèce au siècle de Périclès) που εκδόθηκε το 1959, γράφει για τον  ξεχωριστό τρόπο των Ελλήνων να υποδηλώνουν με νεύμα την  άρνηση με κίνηση του κεφαλιού. Ενώ σε όλους τους άλλους λαούς  του κόσμου η άρνηση γίνεται με αργή κίνηση του κεφαλιού  αριστερά/δεξιά, στους Έλληνες, από την εποχή του Περικλή και  μέχρι σήμερα (μετά από 25 αιώνες), εκδηλώνεται με αργή κίνηση  του κεφαλιού πάνω/κάτω.  

Ας συνεχίσουμε όμως με τον Φαλμεράιερ και τα βιβλία του.  Όταν το 1827 και σε ηλικία 37 ετών έγραψε τα συμπεράσματα των  ερευνών του στο έργο «Ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπε ζούντας» (Geschichte des Kaiserthums von Trapezunt), απο-

22 

καλύφθηκε μια εντυπωσιακή ερευνητική εργασία. Βασισμένος,  κυρίως, στα κείμενα του Πόντιου χρονικογράφου Μιχαήλ Πανά ρετου και με επιτόπια διερεύνηση των ιστορικών στοιχείων, είχε  εμφανώς διαπιστώσει τη φυλετική συνέχεια του ελληνισμού από  την αρχαιότητα και μέχρι σήμερα. Παράλληλα παραδέχεται ότι τα  ποντιακά είναι «αρχαία ελληνική διάλεκτος» και τα ονομάζει  «ελληνικά ματσούκα!», αλλά (και εδώ φαίνονται τα πρώτα  σπέρματα της θεωρίας του) τα χαρακτηρίζει ως «βυζαντινά  ελληνικά» και όχι ως ελληνικά της εποχής του Βυζαντίου. Σε  κάποιο σημείο, εκθειάζει την ελληνική φιλοξενία όταν θυμάται την  περιποίηση και την ευγένεια των Ποντίων κατά την επίσκεψή του  στη Μονή της Παναγίας Σουμελά. Η υποδοχή τον εντυπωσίασε.  Εκεί αν ήθελε είχε την ευκαιρία, με καλόπιστη διάθεση, να  συγκρίνει τη φιλοξενία των Ποντίων με τη θεοποιημένη φιλοξενία  του «Ξενίου Διός» των αρχαίων Ελλήνων. Γράφει ότι τον χαιρέτη 

σαν στα ελληνικά, ήταν χριστιανοί, του πρόσφεραν γλύκισμα και  όταν τους ρώτησε «τι θα φάει», τον διαβεβαίωσαν (το γράφει και  στα ελληνικά) ότι «έχομεν απ’ όλα». Παρά ταύτα (και με κάποια  ενδόμυχη διάθεση κακοπιστίας), αν και αναγνωρίζει την ελληνι 

κότητα των Ποντίων, θεωρεί ότι «ο βυζαντινός Έλληνας είναι το  αντίθετο από εμάς (Αυστριακούς/Γερμανούς) σε όλα. Είναι σκληρός  προς τον εαυτό του και αδιάφορος προς τους συνανθρώπους του  και τα ζώα». Πάρτον στο γάμο σου, να σου ευχηθεί και του χρό 

νου! Χαρακτηριστική περίπτωση αχαριστίας! 

Αν η έρευνά του ήταν αντικειμενική, θα είχε διαπιστώσει ότι  τέτοιες «καθαρές ελληνικές ρίζες» δεν υπήρχαν μόνο στην  Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ή στην Τσακωνία και στη Μάνη,  αλλά και στα ελληνικά νησιά, στη Θεσσαλία, στη Δυτική και  Ανατολική Μακεδονία, στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική, στο  Αϊβαλί και στη Σμύρνη, στη Γευγελή και στο Μοναστήρι ή στην  Ανατολική Ρωμυλία αλλά και σε άλλα μέρη που διατηρήθηκαν ως  κοιτίδες του ελληνικού πολιτισμού. Αν στην κυρίως Ελλάδα και σ’  αυτά τα μέρη είχε χαθεί η ελληνική πολιτιστική συνείδηση, τότε που  βρέθηκαν οι χιλιάδες Έλληνες που επαναστάτησαν το 1821; Στη  Μακεδονία και στη Θράκη, όπως και σε άλλες περιοχές της  Ελλάδας, υπήρχαν διάφορες εθνότητες. Πλειοψηφούσαν οι μου σουλμάνοι που αποτελούνταν από Τούρκους αλλά και από  χιλιάδες εξισλαμισμένους Έλληνες, Σλάβους ή Αλβανούς. Στην  αριθμητική κατάταξη τους ακολουθούσαν οι Έλληνες (κυρίως στις  μεγάλες πόλεις) και έπονταν οι Σλάβοι (κυρίως βοσκοί και αγρό τες), οι Εβραίοι κ. ά. Όμως, υπήρχαν εκτεταμένοι ελληνικοί θύλα 

κες και από χωριά στη Δυτική Μακεδονία, στην περιοχή του  Ολύμπου, στις Σέρρες, στη Χαλκιδική και αλλού, οι οποίοι 

23 

αποτέλεσαν τα ορμητήρια του αγώνα στην Επανάσταση του 1821.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Χαλκιδική. Ο Πολύγυρος, τα  Βασιλικά, η Γαλάτιστα, η Ιερισσός κλπ είχαν ερημώσει από τις  σφαγές των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων. Όταν οι πολεμιστές  του Εμμανουήλ Παπά υποχώρησαν από τον τελευταίο προμαχώ 

να της Κασσάνδρας και γενικεύτηκε η φυγή του πληθυσμού προς  τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, όλη η Χαλκιδική είχε ερημώσει. Τα  έσοδα των Τούρκων από τη φορολογία και τα μεταλλεία είχαν  εκμηδενιστεί. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Σουλτάνος έδωσε χάρη  (αμνηστία) όχι μόνο στα γυναικόπαιδα, αλλά και στους πολεμιστές  και στους καπεταναίους τους, για να επιστρέψουν στα χωριά τους  «για να ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια!». 

Στην περιοχή μεταξύ των Σερρών και της Δράμας υπήρχε ένας  μεγάλος θύλακας από Έλληνες. Οι ξένοι ερευνητές και κυρίως οι  Σέρβοι και οι Ρώσοι τους ονομάζουν «Darnaci» και επέδειξαν  έντονο ενδιαφέρον να ερευνήσουν (μετά τη θεωρία του Φαλμε 

ράιερ) τις προγονικές ρίζες των κατοίκων αυτών των χωριών, με  την ελπίδα να ανακαλύψουν «σλαβικές ρίζες». Σχεδόν όλοι από γοητεύτηκαν και ομολόγησαν ότι, αυτοί οι Έλληνες δεν είχαν καμιά  επιμειξία με τα σλαβικά φύλα στην πολυεθνική οθωμανική αυτό κρατορία. Από τα πολλά αυτά χωριά, μόνον πέντε, τα οποία οι  Σερραίοι αποκαλούν «Νταρνακοχώρια», διατήρησαν στα νεότερα  χρόνια το όνομα «Δαρνάκοι ή Δαρνάκες».  

Η περιοχή αυτή κατακτήθηκε από τους Τούρκους το 1383,  ακριβώς εβδομήντα χρόνια πριν από την πτώση της Κωνσταν τινούπολης. Η ύπαρξη ορισμένων από αυτά τα χωριά χρονολο γείται από τη βυζαντινή περίοδο και αποδεικνύεται, από στοιχεία  τουρκικών απογραφών στα μέσα του 15ου αιώνα, πολύ κοντά  στους χρόνους της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τον  Μωάμεθ, ότι οι κάτοικοι ήταν Έλληνες. Στα απογραφικά φύλλα με  στοιχεία αραβικής γραφής, δεν υπάρχει ούτε Κόλιας, ούτε Μίτκο,  ούτε Γκότσε, αλλά Νικόλαος, Δημήτριος, Ιωάννης, Δημοσθένης, Χρήστος κ.ά.  

Η προφορική παράδοση ήταν καθοριστική για τη διατήρηση της  εθνικής συνείδησης και τη διαφύλαξη της γλώσσας. Ο υποφαινό μενος κατάγεται από αυτή την περιοχή και θυμάται τη μάνα του, με  ελάχιστες γραμματικές γνώσεις, να διηγείται στα μικρά παιδιά της  την ιστορία με το χρυσόμαλλο δέρας, για τις γυναίκες της Σπάρτης  που έλεγαν στους άντρες τους να νικήσουν ή να πεθάνουν, αλλά  και να περιγράφει το ανθρωπόμορφο τέρας, τη «Λάμια», που την  ταύτιζε με τη Λερναία Ύδρα της μυθολογίας, να εξολοθρεύει τους  εχθρούς του ελληνισμού. Ήταν τότε, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και  στη βουλγαρική κατοχή και έδινε στη Λάμια, στη μορφή και στην 

24 

άκρη των πλοκαμιών της, την άγρια όψη των βουλγάρων κομιτα τζήδων. Και φανταζόταν τον Ηρακλή να κόβει με το σπαθί του τα  κεφάλια της Λάμιας για να σωθεί ο κόσμος από το φοβερό θεριό.  Με τέτοιες παραδόσεις και θρύλους επέζησε στους αιώνες ο  

υποδουλωμένος και απομονωμένος ελληνισμός της Μακεδονίας.  Ακόμα και στην Πελοπόννησο, η οποία αποτέλεσε τον πυρήνα  της ανθελληνικής θεωρίας του Φαλμεράιερ, οι σλαβικές επιδράσεις  ήταν ασήμαντες και ανήμπορες να εξαφανίσουν ολοκληρωτικά  τους αρχαίους Έλληνες. Νεότερες έρευνες γενετικής από ελληνικές  και διεθνείς επιστημονικές ομάδες, έδειξαν ότι το DNA των κατοί κων της Πελοποννήσου (κατά περιοχή) έχει τη μικρή σχέση με αυ τό των Σλάβων σε ποσοστά από 2 και ως 14,4%. Συνεπώς, ο βα σικός πυρήνας του ελληνικού DNA κυμαίνεται από 92 ως 85,6%.  Αυτά τα μικρά ποσοστά επιβεβαιώνουν τις απόψεις του μεγά λου γερμανού ιστορικού Γιόχαν Βίλχελμ Τσινκάιζεν (Johann Wil helm Zinkeisen). Σημαντικός πολέμιος της θεωρίας της ασυνέ χειας του ελληνισμού, διατύπωσε κυρίως τις απόψεις του στην  ιστορία των οθωμανικών κρατών στην Ευρώπη (Geschichte Des Osmanischen Reiches in Europa) και στην «Ιστορία του Ελληνικού  Έθνους», στο παράρτημα της οποίας υπάρχει ειδική μελέτη «περί  Σλάβων». Σε κάποιο σημείο γράφει ότι, τα υπολείμματα του  αρχαίου λαού των Ελλήνων, πιεζόμενα από τις βαρβαρικές επι δρομές των προηγούμενων αιώνων, κατέφυγαν στο Νότο και  απόκτησαν με ειρηνικές επαφές με τους νέους μέτοικους (εννοεί  τους Σλάβους και Αλβανούς) φρέσκια δύναμη και εξουσία και  επιδίωξαν, με σπάνια αποφασιστικότητα, να προστατεύσουν τον  πολιτισμό τους με νέα εσωτερική συνάφεια και μορφή. Φαίνεται ότι  αυτόν τον πολιτισμό τον προστάτευσαν αποτελεσματικά, διότι στην  Πελοπόννησο ορκίστηκε ο Έλληνας (χωρίς καμιά αμφιβολία από  το σύνολο των ιστορικών) και τελευταίος αυτοκράτορας του Βυ ζαντίου Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που πίστευε και τόνιζε ότι  είναι απόγονος «του γένους» των Αρχαίων Ελλήνων. Δεν ήταν  «βυζαντινής εθνικότητας» αλλά Έλληνας, με ελληνική συνείδηση  και φυλετική ταυτότητα. 

Τι συνέβη από το 1827 και ως το 1831/34 και ο Φαλμεράιερ  άλλαξε τις απόψεις του για να διατυπώσει τη θεωρία της φυλετικής  ασυνέχειας των Ελλήνων; Η απάντηση ίσως κρύβεται πίσω από  την αχαριστία του προς αυτούς που τον ευεργέτησαν στα νιάτα  του, στον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα της επαγγελματικής του σταδιο 

δρομίας και στην αινιγματική χρηματοδότηση του πολυδάπανου  ταξιδιού του για τέσσερα χρόνια, όταν αποφάσισε να διατυπώσει  τη θεωρία του για τη μη φυλετική καθαρότητα των σημερινών  Ελλήνων. 

25 

IV.-Η θεωρία ενός πληρωμένου γραφιά 

Στα προηγούμενα κείμενα παραθέσαμε τα κύρια σημεία της  θεωρίας του Φαλμεράιερ και τα συμπεράσματα έγκριτων επιστη μόνων ιστορικών, βιολόγων ή φιλολόγων, οι οποίοι επισήμαναν τα  μη τεκμηριωμένα στοιχεία για τη φυλετική ασυνέχεια των Ελλήνων.  Κάποιοι θα θεωρήσουν ότι το αποτέλεσμα αυτό ήταν αναμενό μενο, διότι ένας εμπειρικός ιστορικός και περιηγητής, δεν έχει την  ικανότητα ενός ειδικού επιστήμονα για τέτοιου είδους ιστορικές και  πολιτιστικές έρευνες. Η άποψη αυτή είναι εσφαλμένη διότι ο  Φαλμεράιερ, αν και δεν είχε επιστημονικούς τίτλους, ήταν ένα  άτομο πολύπλευρης μόρφωσης και εξαιρετικής ευφυΐας. Είχε όλα  τα πνευματικά εφόδια και τις γνώσεις για μια ολοκληρωμένη  περιηγητική ή δημοσιογραφική εργασία σε θέματα ιστορίας και  ανθρωπογεωγραφίας. Η επιλογή του επισκόπου της Καθολικής  Εκκλησίας Karl Franz και η απόφασή του να χρηματοδοτήσει τη  μόρφωση του μικρού φτωχού βοσκού δεν ήταν τυχαία. Είχε  διαπιστώσει την οξύνοια, το μεγάλο δείκτη «IQ» αυτού του παιδιού  και ήθελε να το εντάξει στην ομάδα των διανοουμένων του καθο λικισμού.  

Ο Φαλμεράιερ είχε συνεπώς την ικανότητα να γράψει σημαν τικά και αξιόλογα ιστορικο-γεωγραφικά έργα, όπως το απο δεικνύουν τα βιβλία του, τα οποία εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη  με το σχολαστικό τρόπο έρευνας και τις αναμφισβήτητες γνώσεις  του συγγραφέα. Αλλά τότε γιατί διατύπωσε μια θεωρία η οποία θα  ήταν αδύνατον, για μακρύ χρονικό διάστημα, να αντέξει στον ανα μενόμενο συστηματικό έλεγχο των ειδικών επιστημόνων, αφού  αμφισβητούσε την εγκυρότητα της επιστημονικής τους κατάρτισης;  Γνώριζε πολύ καλά ότι υπήρχαν στη Γερμανία διάσημοι καθηγητές  ιστορίας στα γερμανικά πανεπιστήμια, οι οποίοι θα τον «ξεπου πούλιαζαν» με τις γνώσεις τους και τον έγκυρο επιστημονικό τους  λόγο. Δεν σκέφτηκε ότι οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις ενός επαγ γελματία περιηγητή, δεν έχουν την πολύπλευρη γνώση και το  επιστημονικό κύρος για τέτοιας σοβαρότητας θεωρίες; 

Σ’ αυτά τα ερωτήματα θα απαντήσουμε χωρίς επιστημονικό  ερευνητικό λόγο. Εμείς δεν είμαστε οι ειδικοί. Αυτό είναι το επαγ γελματικό καθήκον των εξειδικευμένων επιστημόνων που έχουν  και τις ανάλογες θεωρητικές γνώσεις για την αντίκρουση των  ισχυρισμών του Φαλμεράιερ, στις οποίες έχουμε ήδη αναφερθεί. Η  προσπάθειά μας θα επικεντρωθεί στη διερεύνηση της προσωπι κότητάς του και στους επιδιωκόμενους στόχους, αλλά και στα  αφανή πρόσωπα που απέβλεπαν στην επιτυχία αυτών των  στόχων χρησιμοποιώντας το μυαλό του. Θα ανιχνεύσουμε τις  φαινομενικά ασυνάρτητες πολιτικές επιδιώξεις και ιδεολογίες του 

26 

και την ανάγκη του για χρήματα, ως απαραίτητο στοιχείο επιβί ωσης ενός πολυτεχνίτη, ο οποίος δεν μπόρεσε να στεριώσει σε  κανένα προσοδοφόρο επάγγελμα. Ήταν ο αντιπροσωπευτικός  τύπος του πληρωμένου γραφιά, με το διαβολεμένο μυαλό και την  ικανότητα να πείθει. Έναν τέτοιον πανέξυπνο άνθρωπο έψαχνε να  βρει ο κόμης και απόστρατος ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ Ιβάνο βιτς Όστερμαν-Τολστόι. 

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι η πλατειά πολύπλευρη μόρφωση του  Φαλμεράιερ οφείλονταν στο ενδιαφέρον και στις δαπάνες της  γαλλικής καθολικής εκκλησίας. Αυτή κάλυπτε και τις βιοποριστικές  ανάγκες του αλλά και φαίνεται πως, κατά καιρούς, τον βοήθησε να  προσληφθεί ως δάσκαλος σε δημοτικά σχολεία και αργότερα ως  καθηγητής σε γυμνάσιο. Η καθολική εκκλησία είχε εκείνη την  εποχή μεγάλη επιρροή στο εκπαιδευτικό σύστημα της Γαλλίας και  αν ο Φαλμεράιερ δεν απομακρυνόταν με εξοργιστικά άκομψο και  αχάριστο τρόπο από την ομάδα των Βενεδικτίνων μοναχών, είναι  βέβαιο ότι σύντομα θα αποκτούσε τον τίτλο του μόνιμου καθηγητή  πανεπιστημίου. Φαίνεται ότι οι ίδιοι καθολικοί κύκλοι που επιθυ μούσαν να μη διαρραγούν εντελώς οι κοινωνικές σχέσεις μαζί του,  αλλά και η Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών, χρηματοδότησαν το  ταξίδι του στην Τραπεζούντα το 1827, ώστε με μια αξιόλογη  ερευνητική εργασία να διευκολυνθεί η είσοδός του στον κύκλο των  πανεπιστημιακών διανοουμένων της Γερμανίας. Το έργο του για  την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ήταν η αρχή. Έφτασε ως  τους προθαλάμους του πανεπιστημίου του Μονάχου για να διδάξει  ως δάσκαλος (ως ένα είδος λέκτορα) μαθήματα φιλολογίας και  παγκόσμιας ιστορίας. Βρισκόταν ένα μόνο βήμα μακριά από τον  τελικό στόχο και όλοι τον θεωρούσαν τακτικό καθηγητή. Και τότε  αναποδογύρισε την καρδάρα και χύθηκε το γάλα!  

Η παντελής διακοπή των σχέσεών του με την καθολική  εκκλησία και οι διακήρυξη αντιμοναρχικών ιδεών που προκάλεσε  τη δυσαρέσκεια του καθεστώτος, τον ανάγκασαν να ψάχνει για  άλλη εργασία. Είχε εκλεγεί και βουλευτής αλλά τελικά, για να  εξασφαλίσει τα μέσα επιβίωσης προσλήφθηκε, το 1835, ως δημο 

σιογράφος στην «Allgemeine Zeitung». Επειδή η προηγηθείσα  «φιλία του» με τον Όστερμαν-Τολστόι τον κατέστησαν ύποπτο στη  βαυαρική αστυνομία ως μυστικό συνεργάτη των Ρώσων, τα άρθρα  του σ’ αυτή την εφημερίδα του Αουγκσμπουργκ ήταν πύρινα κατά  της Ρωσίας και των κινδύνων από τα ρωσικά σχέδια στη Μεσόγειο  και στη Μέση Ανατολή. Συνέχισε να παίζει τα ιδεολογικά του  παιχνίδια αλλά λίγοι πλέον τον πίστευαν. Ως το τέλος της ζωής του  είχε περιπέσει σε μια κατάσταση ανυποληψίας. 

27 

Μέχρι το 1830 ο Φαλμεράιερ παρίστανε τον προοδευτικό  επαναστάτη. Από εδώ και πέρα έκανε γνωστή την ιδεολογική του  μεταστροφή και ήταν υπέρ των ιδεών του Μέτερνιχ και της Ιερής  Συμμαχίας και συνεπώς υπέρ της ακεραιότητας της Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας. Αυτές βέβαια τις απόψεις είχε και ο «φίλος» του, ο  Όστερμαν-Τολστόι. Ο ρώσος ευγενής (Κόμης) αποστρατεύτηκε  από το ρωσικό στρατό το 1827, όταν ο Φαλμεράιερ είχε εκδώσει  το βιβλίο του για την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Δυο χρόνια  πριν είχε πεθάνει ο τσάρος της Ρωσίας, ο Αλέξανδρος Α’ Παύλο βιτς, μέλος κι’ αυτός της Ιερής Συμμαχίας, ο οποίος με τη μετα 

στροφή του στο θέμα της Ελληνικής Επανάστασης και την  αθέτηση των υποσχέσεών του προς τον Αλέξανδρο Υψηλάντη,  συνέβαλε στην αποτυχία της στη Μολδαβία και συναίνεσε στη  συνέχιση της πολιτικής του Μέτερνιχ για τη διατήρηση της  ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  

Η ρωσική πολιτική μεταστράφηκε γρήγορα και ξαφνικά, όταν  πέθανε ο τσάρος Αλέξανδρος και ανέβηκε στο θρόνο ο Νικόλαος  Α’. Ο νέος τσάρος ήταν προσωρινά (από το 1825 και ως το 1832)  υπέρ της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά  υπήρξε υπέρμαχος της διατήρησης των υπολειμμάτων της. Αυτή η  πολιτική στάση ήταν ενταγμένη μέσα στα μακρόπνοα σχέδια της  ρωσικής πολιτικής. Ο νέος τσάρος διακήρυξε με έμφαση την από 

φασή του να προστατεύσει όλους τους υπόδουλους ορθόδοξους  λαούς των Βαλκανίων και η πρώτη απόδειξη της νέας ρωσικής  πολιτικής ήταν η συμμετοχή του ρωσικού στόλου στη Ναυμαχία  του Ναβαρίνου, με αρχηγό του στόλου το ναύαρχο Λόγκιν Πε 

τρόβιτς Χέιντεν.  

Η θρυαλλίδα των ανταγωνισμών για τον έλεγχο των Στενών  του Βοσπόρου και την πολιτική επιρροή στο Αιγαίο και στην  Ανατολική Μεσόγειο, σήμανε το τέλος της Ιερής Συμμαχίας και  άρχισε ο αργός θάνατος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο νέος  τσάρος θυμήθηκε τώρα τους παλιούς λογαριασμούς της Ρωσίας  με την Τουρκία. Οι στενές φιλικές σχέσεις του Φαλμεράιερ εκείνη  την περίοδο με τον Όστερμαν-Τολσρόι, έκρυβαν ένα μυστικό που  προφανώς γνώριζε η ειδική υπηρεσία αντικατασκοπίας της γερ 

μανικής (βαυαρικής) αστυνομίας. Το γεγονός ότι δεν επενέβη,  οφείλεται και στη σύμπτωση των γερμανικών με τα ρωσικά συμ φέροντα για τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και  στην ενίσχυση της επιρροής της στην Ελλάδα με την επι διωκόμενη αναρρίχηση του βαυαρού πρίγκιπα Όθωνα στον  ελληνικό βασιλικό θρόνο. 

Από πριν είχαν ήδη αρχίσει οι ανταγωνισμοί που οδήγησαν στη  Ναυμαχία του Ναβαρίνου και στην αναγκαστική, πλέον, επιστροφή 

28 

του Ιμπραήμ στην Αίγυπτο με τα υπολείμματα του στόλου και του  στρατού του. Λίγα χρόνια μετά, το 1831, ο Ιμπραήμ Πασάς, ως  ηγέτης της Αιγύπτου και με τις «συμβουλές» του «καρδιακού φί λου» του Φαλμεράιερ, του Όστερμαν-Τολστόι, διευκόλυνε τα ρωσι κά σχέδια για τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την  επιδιωκόμενη κυριαρχία της Ρωσίας στο Αιγαίο, κηρύσσοντας τον  πόλεμο κατά της Τουρκίας. Τον επόμενο χρόνο (1832) κατατρό πωσε τους Τούρκους στη Συρία και έφτασε ως το Ικόνιο, στην  καρδιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με σκοπό να δώσει το  τελειωτικό χτύπημα καταλαμβάνοντας την Κωνσταντινούπολη.  Εκεί τον σταμάτησε, «με φιλικές συνεννοήσεις», ο Τσάρος Νικό λαος.  

Με μια εντυπωσιακή μεταστροφή της ρωσικής πολιτικής, ο  τσάρος άρχισε, όπως είπαμε, να υποστηρίζει την «ακεραιότητα  (των υπολειμμάτων) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο κάποτε  επαναστάτης και δήθεν αντιμοναρχικός Φαλμεράιερ, μεταβλήθηκε  ξαφνικά σε φιλομοναρχικό, όταν αποφάσισε με το ρώσο στρατηγό  το τετράχρονο ταξίδι του για να διατυπώσει τη θεωρία του. Τα  πολιτικά και διπλωματικά παιχνίδια που παίζονταν εκείνη την  εποχή από τις μεγάλες δυνάμεις ήταν ανεξήγητα, ασυνάρτητα  αλλά και επικίνδυνα. Ο τσάρος Νικόλαος σταμάτησε την πανί σχυρη στρατιά του Ιμπραήμ στο Ικόνιο, διότι την Κωνσταντι 

νούπολη, τα Στενά και τον έλεγχο του Αιγαίου τα ήθελε δικά του.  Ήταν ένα παλιό πολιτικό όραμα της Ρωσίας, από την εποχή της  Αικατερίνης Β’ της Ρωσίας, της επονομαζόμενης Μεγάλης Αικατε ρίνης. Στα σχέδια αυτά αντιτάχθηκε η Γερμανία του Φραγκίσκου Β’,  του αυτοκράτορα Γερμανίας και Αυστρίας της Αγίας Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας. Πρόκειται για μια αντιπαράθεση που συνεχίστηκε  από τους τσάρους Νικόλαο Α’ και Αλέξανδρο Β’ ως την εποχή του  Βίσμαρκ, για να φτάσει ως τις μέρες μας με την Άνγκελα Μέρκελ  και το Βλαδιμίρ Πούτιν. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το έντονο  ενδιαφέρον της Γερμανίας για τη λεγόμενη τώρα Βόρεια Μακε 

δονία, η οποία θα διευκολύνει τα σχέδια πρόσβασης προς το  Αιγαίο με το «δρόμο του Αξιού» και η ενδυνάμωση της Τουρκίας  ως πιστού φύλακα των Στενών του Βοσπόρου, αποτελούν πάγια  στοιχεία της γερμανικής πολιτικής από τα τέλη του 19ου και τις  αρχές του 20ου αιώνα, μέχρι και σήμερα. Με τη Γερμανία είμαστε  «εταίροι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ας μην παριστάνουμε  τους ανήξερους στο ερώτημα, ποιον σύμμαχο θα επιλέξει η  Γερμανία σε μια παγκόσμια σοβαρή πολιτική κρίση. Άλλωστε αυτό  φαίνεται ολοκάθαρα και σήμερα, παρά τα εταιρικά φληναφήματα  και τις ανούσιες αερολογίες περί αλληλεγγύης! Η Γερμανία θα επιδιώκει πάντα, για τους λόγους που εξηγήσαμε, μια ισχυρή 

29 

Τουρκία. Μόνον ο φόβος για ενδεχόμενη διάλυση της ΕΕ, είναι  δυνατόν να την αναγκάσει να ακυρώσει ή να διαφοροποιήσει προ σωρινά αυτή την πάγια μακρόχρονη στρατηγική της. Γνωρίζει ότι η  ΕΕ, έτσι όπως κατάντησε σήμερα, αποτελεί το βασικό θεμέλιο της  τεράστιας πολιτικής και οικονομικής της δύναμης στον κόσμο. Ή δη, από το 2015, άκουσε τρομοκρατημένη τον ασθενικό επιθανάτιο  ρόγχο αυτής της μεταλλαγμένης Ένωσης των κερδοσκόπων και  φρέναρε τον εθνικιστικό οίστρο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για μια  ξεκάθαρη Γερμανική Ευρώπη. Οι εξουσιαστικοί τόνοι χαμήλωσαν  και επανεμφανίστηκε ένα νέο προβληματισμένο πρόσωπο κοινοτι κής ευθύνης και αλληλεγγύης. Από τη Γερμανία, αυτή τη μεγαλύ τερη πολιτική και οικονομική δύναμη της Ευρώπης, θα εξαρτηθεί η  επιβίωση της ΕΕ. Από τις γεωστρτηγικές αποφάσεις της θα φανεί,  αν ο επιθανάτιος ρόγχος θα παρουσιάσει θαυματουργικές εξελίξεις  

αντιστροφής ή αν τελικά η μοιραία κατάληξη θα είναι ο θάνατος.  Όταν ο Φαλμεράιερ μαζί με τον Όστερμαν-Τολστόι επί 4 χρό νια, από το 1831 και ως το 1834, παρίσταναν στη Μέση Ανατολή,  στην ηπειρωτική Ελλάδα και στα ελληνικά νησιά τους αμέριμνους  περιηγητές και ερευνητές για να διατυπώσουν τη θεωρία της φυ λετικής ασυνέχειας των Ελλήνων, στην Ελλάδα βρίσκονταν σε εξέ λιξη συνταρακτικά γεγονότα. Δυο χρόνια πριν την άφιξη των «δυο  φίλων» και μετά το νικηφόρο για τη Ρωσία ρωσοτουρκικο πόλεμο  του 1828-29, ο Σουλτάνος εξαναγκάστηκε από τον τσάρο, με τη  Συνθήκη της Αδριανούπολης του 1829, στην αναγνώριση της ελ ληνικής εθνικής ανεξαρτησίας. Ήταν η στιγμή που άρχισε η πραγ ματική πορεία διάλυσης της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτό κρατορίας. Τα επόμενα κολοσσιαίας σημασίας γεγονότα για την  Ελλάδα ήταν, η δολοφονία του Ι. Καποδίστρια το 1831, η δημι ουργία του ελληνικού κράτους με τη Συνθήκη του Λονδί νου του 1832 και η ανακήρυξη από τις μεγάλες δυνάμεις, το 1833,  του πρίγκιπα Όθωνα της Βαυαρίας ως «ελέω Θεού» βασιλιά των  Ελλήνων. 

Ποιός όμως πραγματικά ήταν ο Αλεξάντερ Ιβάνοβιτς Όστερ μαν-Τολστόι, ο κολλητός φίλος και συνταξιδιώτης του Φαλμε ράιερ; Αυτός ο Ρώσος αριστοκράτης με τον τίτλο ευγένειας του  Κόμη, ήταν απόγονος της οικογένειας του γνωστού συγγραφέα  Λέοντα Τολστόι. Ήταν διακεκριμένο μέλος του τσαρικού περιβάλ λοντος και της ρωσικής ελίτ. Η γυναίκα του καταγόταν επίσης από  αριστοκρατική γενιά και ήταν κι’ αυτή απόγονος της ευρύτερης  φαμίλιας των Τολστόι. Από νέος ακόμα, ως συνταγματάρχης,  υπηρέτησε στη στρατιά του Μιχαήλ Κουτούζωφ, του γνωστού  στρατηγού από την Ιστορία και από το έργο του Λέοντα Τολστόι  «Πόλεμος και Ειρήνη», ο οποίος κατατρόπωσε το Ναπολέοντα 

30 

στην εκστρατεία του κατά της Ρωσίας. Ο Όστερμαν-Τολστόι είχε  διδαχθεί από το στρατήγημα του διάσημου ρώσου στρατηγού στη  μάχη της Μόσχας, ότι το μεγαλύτερο προσόν ενός στρατιωτικού  είναι η ικανότητά του να περιμένει με υπομονή τον κατάλληλο  χρόνο και να μην ενεργεί ποτέ σε περίπτωση αμφιβολίας. Με  αριστοκρατικές περγαμηνές και με επιτελικές θέσεις στο ρωσικό  στρατό, αυτός ο «απόστρατος στρατηγός» ήταν, στα 57 του χρό 

νια, ο ιδανικός άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός στα σαλόνια της  ευρωπαϊκής ελίτ και να φτάσει ως τα αιγυπτιακά παλάτια για να  προωθήσει τα ρωσικά σχέδια και συμφέροντα. Το 1831, όταν ο  Ιμπραήμ Πασάς κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας, ο Όστερμαν-Τολστόι ήταν ο στρατιωτικός και πολι 

τικός του σύμβουλος. 

Έτσι, εύκολα εξηγείται η πολυδάπανη χρηματοδότηση, από  ρωσικά κυρίως κονδύλια, αυτού του τριετούς δήθεν ταξιδιού  περιήγησης του Φαλμεράιερ. Αυτός έγραφε και δίπλα του ο Όστερ μαν-Τολστόι υπαγόρευε και πλήρωνε. Όμως, γιατί οι Ρώσοι  κάλυπταν τις μεγάλες δαπάνες για μια επιζήμια για τον ελληνισμό  θεωρία, ενώ πριν από λίγα χρόνια έστειλαν το ναύαρχο Χέιντεν  στο Ναβαρίνο και αργότερα ανάγκασαν το Σουλτάνο να ανα γνωρίσει την Ανεξαρτησία της Ελλάδας;  

Τα αποτελέσματα της θεωρίας του Φαλμεράιερ φάνηκαν  γρήγορα. Η αναζωπύρωση του φανατικού εθνικισμού στα σλαβικά  βαλκανικά κράτη και κυρίως της Βουλγαρίας, είχε με επιτυχία  επιτευχθεί με θετικές εξελίξεις και από τον διάδοχο του τσάρου  Νικόλαου, τον Αλέξανδρο Β’, ως τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου  του 1878. Η Μεγάλη Βουλγαρία είχε δημιουργηθεί για λίγο με την  αναμενόμενη και εξασφαλισμένη πλέον κυριαρχία της Ρωσίας στο  Αιγαίο. Μετά τις έντονες αντιδράσεις των άλλων μεγάλων δυνά 

μεων και για την αποφυγή πολεμικών συγκρούσεων, πραγματο ποιήθηκε τον ίδιο χρόνο, η σύναψη, ,της Συνθήκης του Βερολίνου,  με πρόεδρο του συνεδρίου τον Όττο φον Μπίσμαρκ. Με αυτή  ακυρώθηκε η πριν από λίγους μήνες «πρόχειρη και βεβιασμένη»,  όπως είπαν, Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Ήταν μια τυχαία αλλά  σωτήρια εξέλιξη για την Ελλάδα.  

 Ο Φαλμεράιερ και η σλαβική προπαγάνδα για την μη ύπαρξη  «Ελλήνων στην Ελλάδα, μέχρι και την Πελοπόννησο», διευκόλυ ναν τη μεταστροφή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης εναντίον των  Νεοελλήνων, αλλά και τα ρωσικά σχέδια για κάθοδο στο Αιγαίο με  την ισχυροποίηση των σλαβικών κρατών των Βαλκανίων, ιδίως της  Βουλγαρίας. Αφού και οι Πελοποννήσιοι, οι νοτιότεροι κάτοικοι της  χερσαίας Ελλάδας ήταν, κατά τη θεωρία του Φαλμεράιερ, Σλάβοι,  πως θα ήταν δυνατόν οι Μακεδόνες και οι Θράκες να είναι Έλ-

31 

ληνες; Αυτή η προπαγανδιστική τακτική λειτούργησε θαυμάσια για  τα μακρόπνοα ρωσικά σχέδια ως το 1878, με τη σύναψη της  ρωσοτουρκικής Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου και την ίδρυση της  Μεγάλης Βουλγαρίας, τα σύνορα της οποίας έφθαναν ως την  Κορυτσά της Βορείου Ηπείρου. Όμως, στη Γερμανία υπήρχε ένας  Βίσμαρκ, ο οποίος ως πρωθυπουργός της Πρωσίας είχε επιτύχει,  πριν από εφτά χρόνια (1871) την ένωση των γερμανικών κρατών  Ο διάδοχος του Τσάρου Νικόλαου, ο Αλέξανδρος Β’, γνώριζε τι θα  πάθαινε αν όρθωνε το ανάστημά του σε μια πανίσχυρη Γερμανία.  Τα ρωσικά σχέδια για κάθοδο στο Αιγαίο και τον έλεγχο των  Στενών ανατράπηκαν μέσα στον ίδιο χρόνο.  

Θεωρώ ότι προβάλλω μια νέα εκδοχή των κινήτρων διατύ πωσης της θεωρίας του Φαλμεράιερ. Στα πολλά ελληνικά και  δυτικοευρωπαϊκά σχετικά κείμενα που έχω ερευνήσει, δεν υπάρχει  κάποια απορία για την επί τέσσερα χρόνια «παράξενη και ανε ξήγητη αδερφική φιλία» ανάμεσα στο Φαλμεράιερ και στον  Όστερμαν-Τολστόι. Αυτή η χρονική περίοδος των τριων χρόνων,  είναι κρίσιμη για τη συναγωγή συμπερασμάτων ως προς τα  κίνητρα που κρύβονταν πίσω από μια φαινομενικά επιστημονική  θεωρία. Αλλά και ούτε διερευνήθηκαν οι τρόποι χρηματοδότησης  και οι σχέσεις συμβούλου του απόστρατου ρώσου στρατηγού, με  τον γνωστό καταστροφέα της επαναστατημένης Ελλάδας Ιμπραήμ  Πασά, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά, το 1831 και το 1832,  στην επιτυχία των ρωσικών σχεδιασμών. Αν ενδεχομένως είμαι ο  πρώτος ερευνητής που αναζητά, με αυτή τη διαδικασία, την  αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα σκοτεινά κίνητρα της θεωρίας  του Φαλμεράιερ, τότε ίσως ανακύψουν πολλές απορίες από  πολλούς. Απορίες αλλά και παρόρμηση για έρευνα! Άλλοι ερευ 

νητές ίσως βρουν περισσότερα και καλύτερα τεκμηριωμένα στοι χεία γι’ αυτές τις σκοτεινές σχέσεις. Τότε, ενδεχομένως, αυτό το  κείμενο να είναι η αιτία αποκάλυψης των βαθύτερων προθέσεων  ενός φιλόδοξου, τυχοδιώκτη και φιλοχρήματου Φαλμεράιερ, για  την απόφασή του να ασχοληθεί με τη συσχέτιση της φυλετικής  συγγένειας των σημερινών Ελλήνων με τους Αρχαίους Έλληνες.  Δυστυχώς, με τα ίδια κίνητρα ίσως να ενεργούν και ορισμένοι ή η  πλειονότητα των διανοουμένων ελλήνων εθνομηδενιστών, οι  οποίοι, μετά τη μεταπολίτευση και τους συμβούλους της παγκο σμιοποίησης αλά «Όστερμαν-ολστόι», προφανώς κόλλησαν την α νίατη και εθνοφθόρα ασθένεια «της λέπρας του Φαλμεραϊε ρισμού».  

Ας επιστρέψουμε όμως στην αρχή της πραγματείας και στον  τίτλο αυτού του Κεφαλαίου. Σε πολλούς Έλληνες τίθεται από ξέ νους το ερώτημα αν πραγματικά πιστεύουν ότι είναι απόγονοι των 

32 

Αρχαίων Ελλήνων. Οι απόδημοι Έλληνες ίσως αντιμετωπίζουν  συχνότερα αυτό το πρόβλημα και θα προσπαθούν, όπως όλοι οι  απλοί έλληνες πολίτες, να απαντήσουν με τα ατράνταχτα επιχειρή ματα των ειδικών επιστημόνων, τα οποία περιληπτικά παραθέ σαμε στα προηγούμενα κείμενα. Αυτή η τακτική είναι λάθος όταν  την εφαρμόζουν άτομα που δεν γνωρίζουν με λεπτομέρεια τα  ιστορικά γεγονότα. Η επιστημονική ορολογία και επιχειρηματο λογία είναι αποτελεσματική, μόνον όταν πραγματοποιείται από  ειδικούς επιστήμονες. Εμείς οι απλοί πολίτες, μπορούμε να  απαντούμε σ’ αυτό το ερώτημα των ξένων πολύ απλά και  κατανοητά. Ο Οδυσσέας Ελύτης ο οποίος γνώριζε Ιστορία, την  ημέρα που του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ, δήλωσε απλά  στο ξένο ακροατήριο που τον άκουγε αλλά δεν γνώριζε την  ελληνική ιστορία:  

«Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που  μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά,  μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς  διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές».  

Ο άλλος νομπελίστας, ο Γιώργος Σεφέρης, κατά την τελετή  παραλαβής του βραβείου στη Σουηδική Ακαδημία, εκτός από τις  γενικότερες αναφορές του στον ελληνικό πολιτισμό, δήλωσε:  

«Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις  αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει  κανένα χάσμα».  

Δεν θυμάμαι που το διάβασα, αλλά νομίζω πως το παρακάτω  γεγονός το διηγήθηκε, σε συνέντευξή του, ο Γ. Σεφέρης. Όταν του  υποβλήθηκε από ξένο το προαναφερόμενο ερώτημα, απάντησε  περίπου ως εξής, υπολογίζοντας τη χρονική διάρκεια της ελλη 

νικής γλώσσας από τη Μινωική Εποχή, πριν από τον Τρωικό  Πόλεμο, στους λεγόμενους «Σκοτεινούς Χρόνους» (Dark Ages)  της Ιστορίας: 

«Η μάνα που με γέννησε μιλούσε μια γλώσσα που μιλώ κι’ εγώ,  αλλά και εξακολουθεί να μιλιέται από τους Έλληνες εδώ και 4000  χρόνια». Με λίγα λόγια τα είπε όλα! 

Το ηλεκτρονικό «πείραμα» που πραγματοποίησα και εξήγησα  εν ολίγοις σε προηγούμενο κείμενο, χωρίς άλλα τεκμηριωμένα  αλλά δύσκολα επιστημονικά επιχειρήματα, δείχνει την αποτελε σματικότητα της απάντησης του Σεφέρη. Ο ελληνισμός και η  ελληνική γλώσσα έχουν από την αρχαιότητα και μέχρι σήμερα μιαν  αδιάλειπτη συνέχεια. 

33 

34

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’ 

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ 

V.-Πανούργος τυχοδιώκτης και προπαγανδιστής Τα διεθνή γεγονότα έχουν πάντα μια αλληλεξάρτηση με τους  σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων, με μακρόχρονο ορίζοντα  δεκαετιών ή αιώνων. Γι’ αυτό η εξέλιξη κάποιων ιστορικών γεγο νότων δεν γίνεται εύκολα κατανοητή από τον απλό πολίτη, αν και  κάποτε επηρεάζει με φοβερές καταστροφικές συνέπειες τη ζωή του  ίδιου ή των απογόνων του. Ίσως και να απορεί που ασχολούμαστε  με μια απορριπτική από τους ειδικούς επιστήμονες θεωρία του  Φαλμεράιερ της εποχής του 19ου αιώνα για τη σλαβοποίηση των  Ελλήνων, αν δεν έχει τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία για να τη  συσχετίσει με την πρόσφατη πλαστογράφηση της ιστορίας της  αρχαίας Μακεδονίας και τις σημερινές επεκτατικές βλέψεις της  Τουρκίας στο Αιγαίο. Οι αυθαίρετες υποθέσεις του Φαλμεράιερ για  τη φυλετική ταυτότητα των σημερινών Ελλήνων, αποτελεί την αιχ μή του δόρατος στην προαιώνια συγκρουσιακή στρατηγική μεταξύ  Πανσλαβισμού και Παγγερμανισμού για τον έλεγχο του Αιγαίου και  των Στενών του Βοσπόρου. Η Τουρκία γνωρίζει και εκμεταλλεύεται  θαυμάσια αυτές τις αντιθέσεις, ώστε με την εκάστοτε επαμφο τερίζουσα τακτική της να ωφελείται οικονομικά και στρατιωτικά.  Ταυτόχρονα ενισχύει την πολιτική των ανοιχτών συνόρων της  (γερμανικής) Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια προσπάθεια ισλαμο ποίησης, κυρίως της Βόρειας Ελλάδας, με την ενίσχυση του  μεταναστευτικού ρεύματος για τη φυλετική αλλοίωση της σύνθε σης του πληθυσμού. Οι Τούρκοι ηγέτες δεν κρύβουν τις προθέσεις  τους. Η αποτυχία της προπαγανδιστικής σλαβοποίησης των  Ελλήνων, δίνει τη θέση της σε μια μελλοντική ισλαμοποίηση. Αν  τυχόν τελικά ανατραπεί η μέχρι τώρα ισορροπία δυνάμεων, όποιος  κι’ αν είναι ο νικητής η Τουρκία θα βρεθεί σε πλεονεκτική θέση. Η Ελλάδα θα είναι η χαμένη και θα πληρώσει το τίμημα με την  απώλεια εδαφών της. Εκτός βεβαίως αν κατορθώσει να ανατρέψει  τα δεδομένα με μια μακρόχρονη, σταθερή και προπαντός ενιαία  εθνική στρατηγική αποτροπής. Για μια τέτοια στρατηγική χρειάζεται  ένα υπερκομματικό θεσμικό όργανο εξωτερικής πολιτικής, με  ειδικούς της διπλωματίας και της εθνικής άμυνας και όχι οσφυο κάμπτες και άνευρους διπλωματικούς συμβούλους ιδρυματικών  παραμάγαζων, οι οποίοι πιστεύουν ότι θα λυθούν τα προβλήματα 

35 

με καλόπιστο διάλογο. Η Τουρκία (και όχι μόνο ο Ταγίπ Ερντογάν)  θέτει τα θέματα ξεκάθαρα. Γι’ αυτή καλόπιστος διάλογος σημαίνει  να της δώσεις ότι θέλει. Κι’ αυτό που επιδιώκει με τη μακρόχρονη  στρατηγική της και τη στρατιωτική της ενδυνάμωση είναι η  κατάκτηση εδαφών και η επέκταση του «ζωτικού της χώρου».  

Σε αυτές τις αντιπαραθέσεις η πολιτική των ΗΠΑ βασίζεται σε  προσωρινά στρατηγικά και οικονομικά οφέλη και είναι ανερ μάτιστη, όπως και η γενικότερη πολιτική τους στη Μεσόγειο και  στη Μέση Ανατολή. Η Γαλλία και η Αγγλία, οι οποίες ως τον Α’  Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως ως τη Μικρασιατική Καταστροφή,  είχαν ζωτικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή,  μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποστασιοποιήθηκαν από το προα ναφερόμενο συγκρουσιακό πεδίο, με την Αγγλία (τώρα Ηνωμένο  Βασίλειο) να ακολουθεί ως ουραγός τις ευκαιριακές επιλογές των  ΗΠΑ. Συνεπώς δυο είναι οι βασικοί παίκτες για την κυριαρχία στο  Αιγαίο και τον έλεγχο των Στενών του Βοσπόρου: Η Γερμανία και η  Ρωσία. Σε αυτή τη μακρόχρονη αντιπαράθεση, ο Φαλμεράιερ και η  θεωρία του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.  

Σ’ αυτό το άρθρο θα συνεχίσουμε για να ενισχύσουμε και να  συμπληρώσουμε την επιχειρηματολογία που παραθέσαμε στο  προηγούμενο Κεφάλαιο με τίτλο «Είμαστε οι απόγονοι των  Αρχαίων Ελλήνων;». Η θεωρία του Φαλμεράιερ η οποία κρίθηκε  αντιεπιστημονική διότι δεν βασίστηκε σε τεκμηριωμένα αποδεικτικά  επιστημονικά στοιχεία, επηρέασε εντούτοις τις μεταγενέστερες  πλαστογραφήσεις της ελληνικής ιστορίας. Εξακολουθεί, μέχρι τις  μέρες μας, παρά την απεχθή ναζιστική μορφή που της είχε προσ δώσει η χιτλερική προπαγάνδα πριν και κατά τη διάρκεια του Β’  Παγκόσμιου Πολέμου, να αποτελεί τη βασική επιχειρηματολογία  της λεγόμενης προοδευτικής ελληνικής διανόησης που εντάχθηκε  στην ομάδα των αναθεωρητών της ιστορίας.  

Ο Φαλμεράιερ, αυτός ο πανέξυπνος περιηγητής και συγγρα φέας, κρίθηκε από διεθνούς φήμης ιστορικούς, αρχαιολόγους και  κλασικούς φιλόλογους (π.χ. Χοπφ, Κόπιταρ, Τσινκάιζεν, Θείρσιος,  Παπαρρηγόπουλος, Σάθας, Πιτάκης κ.ά.) ως διανοητής και  επιστήμονας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε ένας εντυπωσιακά  ταλαντούχος περιηγητής και ανθρωπογεωγράφος και ταυτόχρονα  ένας πανούργος τυχοδιώκτης και πληρωμένος προπαγανδιστής.  Ίσως ο δικός μου τρόπος έρευνας να προκαλέσει δικαιολογημένες  αντιδράσεις, αλλά το «σκοτεινό μυστικό» της τυχοδιωκτικής νοο 

τροπίας του βρίσκεται, όπως έχει τονισθεί στο προαναφερόμενο  Κεφάλαιο, στις ανεξήγητες «φιλικές του σχέσεις» με το στρατηγό  Αλεξάντερ Ιβάνοβιτς Όστερμαν-Τολστόι και στο «πορτοφόλι» του.  Τα νέα συγκλονιστικά στοιχεία που θα παρατεθούν, θα αποδείξουν 

36 

ότι ο Αυστρο-βαυαρός περιηγητής είχε «ενταχθεί», από το 1831  και ως το 1834, στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του τσάρου  Νικολάου Α’. Αυτή η συνεργασία είχε ως σκοπό να διευκολύνει, με  το κύρος του «διανοούμενου», τα πανσλαβιστικά σχέδια της ρωσι 

κής πολιτικής, για τη σωτηρία των υπολειμμάτων της Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία του «πολιτιστικού υπόβαθρου»  για την εφαρμογή της ρωσικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Την  περίοδο εκείνη ο Φαλμεράιερ ενεργούσε εις βάρος των συμφε 

ρόντων της πατρίδας του και αργότερα, όταν άρχισε να αρθρο γραφεί στην «Allgemeine Zeitung» του Augsbourg, για να από φύγει τη «ρετσινιά» του προδότη, άρχισε να γράφει πύρινα άρθρα  κατά της Ρωσίας και τους κινδύνους που παρουσίαζαν για τη  Γερμανία (Βαυαρία) οι πανσλαβιστικοί σχεδιασμοί.  

Ήταν απόλυτα ενημερωμένος γι’ αυτούς τους σχεδιασμούς  αφού βρισκόταν (ως την Τρίπολη του Λιβάνου) μαζί με τον  Όστερμαν-Τολστόι και τον Ιμπραήμ Πασά της Αιγύπτου, στις  πολεμικές συγκρούσεις που άρχισαν το 1831 με την κατάληψη της  Συρίας και τελείωσαν το 1832, όταν ο στρατός του Ιμπραήμ  κατέλαβε το Ικόνιο της Τουρκίας. Στην Τρίπολη, ζώντας σε ένα  περιβάλλον χλιδής ως φύλακας των αποσκευών και του πολυά ριθμου υπηρετικού προσωπικού «του φίλου του», περίμενε την  επιστροφή του Όστερμαν-Τολστόι για να συνεχίσουν τα «τουριστι 

κά τους ταξίδια» με τελικό προορισμό την Ελλάδα. 

Ας δούμε όμως τι γράφει (με κάποια συμπάθεια!) γι’ αυτή τη  «φιλία» ο ρώσος δημοσιογράφος Βιτάλι Ντβορακόβσκι, επιλέ γοντας πληροφορίες από το ημερολόγιο του Φαλμεράιερ που  δημοσιεύτηκε μετά σχεδόν από δέκα χρόνια και είναι, σε κάποια  σημεία, αναξιόπιστο. Ο Αυστρο-βαυαρός συγγραφέας εργαζόταν  τότε στην «Allgemeine Zeitung» και άρχισε τα αντιρωσικά του  άρθρα για τους λόγους που προαναφέραμε. Μερικά αποσπάσματα  από το κείμενο του ρώσου δημοσιογράφου (αν και λόγω της κακής  μετάφρασης από τα ρωσικά είναι κάπως ασαφώς διατυπωμένα),  είναι αντιγραφές από το «Fragmente aus dem Orient » που  δημοσιεύτηκε το 1845, Όλα τους όμως, ως σύνολο, είναι αρκετά  για να δείξουν ότι ούτε πραγματική φιλία υπήρχε, αλλά και ότι  άλλοι ήταν οι σκοποί των δήθεν τουριστικών περιηγήσεων. Ο  Ντβορακόβσκι γράφει: 

«Ο Falmerayer συναντήθηκε με τον Osterman Tolstoy στο  Μόναχο το 1831. Στη συνέχεια, ο Κόμης του εξήγησε τα σχέδιά του  για τα ταξίδια στην Αίγυπτο και την Ελλάδα. Ο συνταξιούχος  στρατηγός του εξήγησε επίσης ότι στερούνταν μιας γενικότερης  εκπαίδευσης και ήλπιζε ότι το ταξίδι θα διευρύνει τους ορίζοντές  του. Ο καθηγητής του Λυκείου του Landshut της Ανατολικής 

37 

Βαυαρίας του φάνηκε ένας άνθρωπος ικανός να εκπληρώσει τις  πνευματικές του ανάγκες και γι’ αυτό είχε την πρόθεση να διαθέσει  ένα απίστευτα μεγάλο ποσό (ΣΣ-ο ρώσος δημοσιογράφος  χρησιμοποιεί με κάποια ασάφεια τις λέξεις ‘’Граф невероятно  много’’ και υπονοείται ότι ίσως μετρήθηκε ή καταβλήθηκε μια  απίστευτη «παρτίδα» ως προκαταβολή) και ότι προτιμούσε την  επικοινωνία με άτομα από τα οποία θεωρούσε ότι είναι δυνατόν να  μάθει κάτι. Ο Falmerayer ήταν καλός ομιλητής, έπειθε, ήταν σαρ καστικός, έξυπνος και συχνά προκλητικός. Πρέπει να υποτεθεί ότι  δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να εντυπωσιάσει τον Osterman Tolstoy! Φαίνεται ότι συμφώνησαν σε ένα κοινό ταξίδι σε ‘’αμοιβαία  επωφελείς συνθήκες’’. Ο Osterman-Tolstoy χρειαζόταν διερμηνέα  και γραμματέα και απλά προσέλαβε έναν καθηγητή ως συνοδό, και  δόθηκε στον Falmerayer μια μοναδική ευκαιρία για να επισκεφθεί  προσωπικά μέρη που σχετίζονται με το επιστημονικό του έργο… [ ]  … Ξεκίνησαν στις 21 Αυγούστου 1831 σε ένα ταξίδι που διήρκεσε  τρία χρόνια (1834). Συνοδεύονταν από τρεις υπηρέτες, δύο για τρούς και έναν βοηθό. Η καταμέτρηση εμπιστεύτηκε(!) όλες τις  οικονομικές ανησυχίες και πήρε 500 τόμους βιβλίων μαζί του, έναν  μεγάλο καμβά που απεικόνιζε ένα σταυρό και μια χάλκινη προτομή  του (ΣΣ-τσάρου) ΑλέξανδρουΑ’Ι. Αυτά τα ογκώδη πράγματα, έγραψε ο Falmerayer, τον συνόδευσαν καθ 'όλη τη διάρκεια της  διαδρομής στην Ανατολή και από το νερό και από τη γη, σαν  φυλαχτό, φέρνοντας ευτυχία. Ο Osterman-Tolstoy, στην πραγμα τικότητα, δεν προσελκύσθηκε στην Ανατολή τόσο πολύ όσο μια  γιορτή(!).. [ ] …Ταξίδεψε με ανατολίτικη πολυτέλεια. Για την  υπερβολή του Κόμη ήταν έκπληκτος και εξοργισμένος ο Falme rayer. Σημείωσε την τάση του Osterman-Tolstoy για συναισθη 

ματικές βλάβες(!) και παράλογες υπερβολές. Ο επιστήμονας  υπάκουε σαν χαμαιλέοντας, δίνοντας τη δυνατότητα να τον  αποδοκιμάσει μόνο στο ημερολόγιό του (ΣΣ-το οποίο δημοσίευσε  μετά από χρόνια για να αντικρούσει την κατηγορία του ρωσόφιλου)  ..[ ] ... Οι τουρίστες βγήκαν στην ξηρά στην Αλεξάνδρεια, την  πρώην υπέροχη κατοικία των Αιγυπτίων βασιλιάδων, και είδαν μια  βρώμικη, ερειπωμένη πόλη μεσαίου μεγέθους. Στη θέση των  κάποτε πολυτελών ανακτόρων που υπήρχαν εδώ, στήθηκαν άθλιες  μαύρες καλύβες από πηλό που ξεχειλίζουν από παράσιτα. Από  εδώ, οι ταξιδιώτες ξεκίνησαν προς το Κάιρο και στις 9 Νοεμβρίου  1831 έφτασαν στη Shubra al-Kheima. Εδώ επισκέφτηκαν τους  κήπους, και στη συνέχεια μόνο τον αρχηγό της Αιγύπτου, Μωάμεθ  Αλί (ΣΣ-Μεχμέτ Αλή Πασάς, ο πατέρας του Ιμπραήμ). Πολυτελείς  κήποι, ανθισμένες δάφνες και τριαντάφυλλα της Βεγγάλης!. Διατηρημένα γιασεμιά, μεγάλες σειρές γλάστρες με αρωματικά 

38 

λουλούδια, νέοι ελαιώνες θερμοκηπίου, κιόσκι και σιντριβάνια! … [ ]  … Το Δεκέμβριο, οι ταξιδιώτες ξεκίνησαν για το Νείλο, σπάζοντας  την επόμενη πορεία. Ο Osterman-Tolstoy προσέλαβε δύο φορτη γίδες ιστιοπλοΐας ή Νταχάμπια. Ένα από αυτά διατέθηκε για  επιβάτες, το άλλο για κουζίνα… [ ] … Οι προσκυνητές έφτασαν  στην Ιερουσαλήμ στις 28 Ιουλίου. Ο χριστιανικός πληθυσμός τους  έδωσε μια επίσημη δεξίωση με μεγάλες τιμές… [ ] … Αν κοιτάξετε  την πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής, μπορείτε να δείτε ότι οι  «ήρωές μας» κινούνταν μέσα από τις πόλεις της Μέσης Ανατολής  σχεδόν ακολουθώντας το στρατό του αιγύπτιου ηγέτη Μωάμεθ Αλί,  ο οποίος ξεκίνησε μια στρατιωτική εκστρατεία κατά της Τουρκίας.  Στο δεύτερο εξάμηνο του Νοεμβρίου 1832, ο Osterman-Tolstoy,  έχοντας εγκαταλείψει τον Falmerayer στην Τρίπολη του Λιβάνου,  αποφάσισε να δείξει τις εξαιρετικές στρατιωτικές του ικανότητες με  την ένταξή του στον αιγυπτιακό στρατό και για έξι μήνες ήταν στη  διάθεση του διοικητή Ιμπραήμ Πασά, ώστε με κάθε δυνατό τρόπο  να τον βοηθήσει με συμβουλές και πράξεις στον αγώνα ενάντια στα  τουρκικά στρατεύματα. Σύμφωνα με τον Ντμίτρι Ζαβαλισίν, ο  Ibrahim Pasha οφείλει την επιτυχία του στον Osterman-Tolstoy, ο  οποίος τον οδήγησε στις νίκες κατά των στρατηγών του Σουλτάνου.  Το λαμπρό αποτέλεσμα της μάχης της Κόνια υπέρ των Αιγυπτίων,  προφανώς έγινε δυνατό χάρη στην «επέμβαση» ενός συνταξιού χου Ρώσου στρατηγού του πεζικού. Παρά τη διπλή ανωτερότητα  του τουρκικού στρατού, ο Ιμπραήμ τον νίκησε εντελώς και συνέ λαβε 9 χιλιάδες ανθρώπους. Ωστόσο, η Ρωσία βγήκε υπέρ της  Τουρκίας και οι Αιγύπτιοι αναγκάστηκαν να σταματήσουν τις εχ θροπραξίες. Η ειρήνη του Κιουτάι, που υπογράφηκε στις 4 Μαΐου  1833, επιβεβαίωσε το δικαίωμα του Μωάμεθ Άλι στην Αίγυπτο,  στην Κρήτη, στην Αραβία και στο Σουδάν και τον έκανε κυβερνήτη  της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Κιλικίας. Υπό αυτές τις  συνθήκες, ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Osterman Tolstoy, ο οποίος ήταν σχεδόν στο κέντρο των στρατιωτικών  εξελίξεων, ως αδρανή τουρίστα. Ταυτόχρονα, ο Osterman Tolstoy βρέθηκε απροσδόκητα σε εχθρικό στρατόπεδο, χωρίς να  υποθέσει ότι η Ρωσία θα υποστηρίξει την ακεραιότητα της  Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

39 

VI.-Οι μυστικές συναντήσεις 

Φαίνεται ότι ο Όστερμαν-Τολστόι δεν γνώριζε ή υποκρινόταν  ότι δεν γνώριζε τις μυστικές προθέσεις του τσάρου Νικόλαου Α’ για  να σταματήσει τον Ιμπραήμ στο Ικόνιο και μάλλον θα αντιμετωπί στηκε κάπως εχθρικά από τον αιγύπτιο στρατηλάτη. Γι’ αυτό, όταν  επέστρεψε στη Ρωσία αντιτάχθηκε ή δήθεν αντιτάχθηκε στην  απόφαση του τσάρου να σταματήσει την προέλαση του Ιμπραήμ  στο κέντρο, στην καρδιά της Τουρκίας. Λέμε «δήθεν» διότι, όπως  θα δούμε αργότερα, φαίνεται να έπαιζε, το 1842/1843, το ρόλο του  «μυστικού συνδέσμου» για την επαναπροσέγγιση του Φαλμεράιερ  για τον ίδιο σκοπό. Ίσως υποκρινόταν μπροστά στον Ιμπραήμ Πα 

σά ότι υποστήριζε, όπως και εκείνος, την ολοκληρωτική διάλυση  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη βέβαιη κατάληψη και της  Κωνσταντινούπολης. Αντίθετα, ο Φαλμεράιερ, επηρεασμένος από  το «Δόγμα Μέτερνιχ», συμφωνούσε με την πολιτική του τσάρου  για την επιβίωση των υπολειμμάτων της Τουρκίας στο Μικρασια 

τικό χώρο. Αυτή η αληθινή ή ψεύτική διάσταση απόψεων μεταξύ  τσάρου και Όστερμαν-Τολστόι προβλήθηκε ως η αιτία που ο ρώ σος ευπατρίδης αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία. Πιο πιθανή είναι η  περίπτωση μιας κατασκοπευτικής μπλόφας. Ενδεχομένως να ήθελε να δείξει στις βαυαρικές υπηρεσίες αντικατασκοπίας ότι δήθεν διαφωνούσε με το τσαρικό περιβάλλον και τη ρωσική  πολιτική.  

Ο Φαλμεράιερ τον επισκέφθηκε το χειμώνα του 1839-1840 και  παρέμεινε μαζί του στη Γενεύη για μεγάλο χρονικό διάστημα.  Πολλοί θα θεωρήσουν ότι ήταν μια «φιλική επίσκεψη». Στη διεθνή  πολιτική και διπλωματία τίποτα δεν είναι φιλικό και τυχαίο. Στο  ημερολόγιό του έγραφε με κακία γι’ αυτόν τον σχεδόν ανισόρροπο  Κόμη, που είχε «συναισθηματικές βλάβες», που τον εκνεύριζε, τον  ταπείνωνε, του υποδείκνυε τα πάντα και τον «ανάγκαζε να  παριστάνει το χαμαιλέοντα». Γιατί επισκέφθηκε «φιλικά» κάποιον  που του προκαλούσε αηδία, πέντε χρόνια μετά από το κοινό τους  ταξίδι του 1831-1834; Θα το δούμε παρακάτω όταν μιλήσουμε για  κάποια διαφωτιστικά γεγονότα του 1842  

Το καλοκαίρι του1832 οι δυο «τουρίστες» ξεκίνησαν από την  Παλαιστίνη και αφού πέρασαν από Κύπρο και Ρόδο, αποβιβά στηκαν, στις αρχές του 1833, στην Κωνσταντινούπολη. Στην Ελ λάδα έφτασαν το Νοέμβρη του ίδιου χρόνου. Ο Φαλμεράιερ είχε  ήδη προετοιμάσει τα σχέδια για να συμπληρώσει τη θεωρία του για  την ασυνέχεια του ελληνισμού, με τη συλλογή στοιχείων για τον 2ο  τόμο του βιβλίου του, ο οποίος εκδόθηκε το 1836 με τίτλο «Ge schichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters.- Teil 2».

40 

Η υποδοχή που τους έγινε στην Αθήνα από τους Έλληνες  διανοούμενους και το βαυαρικό περιβάλλον των ανακτόρων ήταν  εντυπωσιακή. Μάλιστα, ο αρχαιολόγος Κυριάκος Πιττάκης, από  άγνοια των προθέσεων του Φαλμεράιερ, τον βοήθησε στη συλ 

λογή στοιχείων, ενώ αργότερα αγωνίστηκε με πάθος για να απο δείξει τον αντιεπιστημονικό χαρακτήρα της θεωρίας του. Επίσης,  μόλις πριν από σχεδόν ενάμισι χρόνο (τον Απρίλη του 1832) είχε ανακηρυχθεί Βασιλιάς της Ελλάδας ο ανήλικος πρίγκιπας της  Βαυαρίας Όθωνας. Το αυλικό περιβάλλον του χρωστούσε χάρη,  διότι με την αρθρογραφία του στον αυστρο-βαυαρικό τύπο υπο στήριξε την υποψηφιότητα του Όθωνα για τον ελληνικό θρόνο. Όταν μετά από 13 χρόνια (το καλοκαίρι του 1847) ξαναπέρασε  από την Ελλάδα συναντήθηκε, ως προσκεκλημένος των ανακτό ρων, με τον ίδιο το βασιλιά. Προφανώς γι’ αυτό το λόγο ο Λου δοβίκος Α’, ο πατέρας του Όθωνα, προσπάθησε να τον βοηθήσει  για να αναπληρώσει την κενή έδρα του αποθανόντα καθηγητή  Johann Joseph von Görres στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, παρά  τις έντονες αντιδράσεις της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών.  Τελικά, ο διορισμός πραγματοποιήθηκε αλλά ο Φαλμεράιερ δεν  πέρασε ούτε μια φορά την πόρτα του πανεπιστημίου. Ως το τέλος  της ζωής του δεν δίδαξε ως καθηγητής ούτε μια ώρα, ενώ μετά  από ορισμένα χρόνια ο διορισμός του ακυρώθηκε. Ας συνεχίσουμε  όμως με το μυστικό βίο και την πολιτεία του. 

Αναφέραμε πιο πάνω για τη συνάντησή του με τον Όστερμαν Τολστόι στη Γενεύη το 1840. Φαίνεται ότι εκεί πραγματοποιήθηκαν  οι πρώτες συναντήσεις του με ρώσους διπλωμάτες, αλλά οι δυο  πλευρές δεν κατέληξαν σε συμφωνία. Όμως, το θέμα δεν είχε  κλείσει. Τις τελικές διαπραγματεύσεις ανέλαβε το 1842 (κάποιοι  αναφέρουν ως ημερομηνία το 1843) ο ρώσος πρώην πρέσβης στη  Βαυαρία Φιοντόρ Τιούτσεφ (Fyodor Tyutchev) διότι: «Fallme rayer's Greek dissertation was of interest to Russian circles, and perhaps for this reason Tyutchev approached Fallmerayer and suggested that he use journalism to promote tsarist politics» (η ελληνική διατριβή του Fallmerayer προκαλούσε ενδιαφέρον στους  ρωσικούς κύκλους και ίσως για αυτόν το λόγο ο Tyutchev πλη σίασε τον Fallmerayer και πρότεινε να χρησιμεύσει για τη  δημοσιογραφική προβολή της τσαρικής πολιτικής). 

Πιο αποκαλυπτικός ο αντιναζιστής δημοσιογράφος μεγάλων  γερμανικών εφημερίδων και γνωστός συγγραφέας Βέρνερ Κέλερ  (Werner Keller) στο «https://archive.org-Internet Archive», γράφει: 

 «Μια νύχτα του Οκτωβρίου του 1843, ο Fallmerayer,  ‘’ΚΑΛΕΣΕ’’ το Ρώσο διπλωμάτη Feodor Ivanovich Tyuchev, έναν  ενθουσιώδη πανσλαβιστή, στο σπίτι του. Οι δυο είχαν γνωριστεί 

41 

πριν από χρόνια, αλλά τώρα υπήρχε ένας συγκεκριμένος σκοπός  πίσω από την επίσκεψη των Ρώσων (ΣΣ=φαίνεται ότι υπήρχαν και  άλλοι ρώσοι διαπραγματευτές). Σε μια ‘’ΜΑΚΡΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΖΗ ΤΗΣΗ’’ ο Τιούσεφ ρώτησε αν ο βαυαρός μελετητής θα ήταν  πρόθυμος να προβάλλει τα ρωσικά συμφέροντα στην Ευρώπη, με  αντάλλαγμα ένα ‘’ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΑΡΟ’’».  

Ήταν η μεγάλη ευκαιρία για τον Φαλμεράιερ να λύσει οριστικά  το βιοτικό του πρόβλημα, με ένα ετήσιο βασιλικό εισόδημα. Αν  υπήρχε η δυνατότητα αυτή η συνεργασία να είναι καμουφλαρι σμένη και, όπως με τον χαμαιλεοντισμό της περίπτωσης του 1831  με τον Όστερμαν-Τολστόι, «επωφελής και για τα δυο μέρη» , δεν  θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Οι Ρώσοι όμως του ζητούσαν ρητά  κάτι συγκεκριμένο που θα κατέστρεφε ανεπανόρθωτα τη φήμη του  ως διανοούμενου, ως ατόμου, ως δημοσιογράφου και ως πα τριώτη. Εδώ και πολλά χρόνια, με το συνάδελφό του Φρίντριχ Λιστ  (Friedrich List) στην «Allgemeine Zeitung» του Augsbourg, έγρα φαν πύρινα άρθρα για το ρωσικό κίνδυνο. Ήταν δυνατόν να πείσει  τη γερμανική κοινή γνώμη για τη φιλειρηνική πανσλαβιστική  πολιτική της Ρωσίας στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο;. Ο παθιασμένος  παγγερμανιστής συνάδελφός του Φ. Λίστ «θα τον έτρωγε ζων τανό». Άλλωστε, μια τέτοια ξαφνική αναστροφή ιδεολογίας θα  οδηγούσε σε βέβαιη αναποτελεσματικότητα της προπαγάνδας του.  Οι αναγνώστες των άρθρων του, οι οποίοι αγνοούσαν τα μυστικά  παρασκήνια, σκέφτονταν όπως κάποιος Μίκαελ Βάιτμαν ή κατ’  άλλους Βίτμαν (Michael Wittmann) ο οποίος υποστήριζε ότι,  «αποτελεί ειρωνεία το ότι ένας άνδρας που χαρακτηριζόταν στην  πολιτική του σκέψη από απροκάλυπτη σλαβοφοβία, έφτασε να  θεωρηθεί στην Ελλάδα ως σλαβόφιλος, πανσλαβιστής και πράκτο ρας των Τσάρων!». Για τους παραπάνω λόγους οι συζητήσεις  κατέληξαν σε αποτυχία της συμφωνίας. 

Στις αρχές του 1850 ένα άλλο γεγονός αμαύρωσε τη φήμη του  ως διανοούμενου και ως ηθικού και αξιοπρεπή ατόμου. Η  εφημερίδα «Tiroler Zeitung» έγραψε, χωρίς πολλές λεπτομέρειες,  ότι, ο Fallmerayer τιμωρήθηκε με δικαστική απόφαση με την ποινή  της «ραφανίδωσης» (Rhaphanidosis-Βλ.Υποσημ.), εξαιτίας «απρο 

σδιόριστων παραβάσεων» που διαπράχθηκαν στην Αθήνα όταν,  όπως γράψαμε, επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1847. Το θέμα κρατή θηκε μυστικό λόγω, προφανώς, της παρέμβασης ισχυρών προ στατών του, αλλά από το είδος της ποινικής τιμωρίας συνάγεται ότι  η κατηγορία αφορούσε κακούργημα σεξουαλικής μορφής. Μετά  την καταδίκη υποβλήθηκε (στις 25 Ιανουαρίου) πρόταση στη  Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών για τη διαγραφή του από τον  κατάλογο των μελών της, αλλά το αίτημα απορρίφθηκε με διαφορά 

42 

δυο ψήφων από τη δεκατετραμελή Επιτροπή που συστήθηκε γι’  αυτό το σκοπό. Για να τηρηθούν όμως τα προσχήματα, η Επιτρο πή τον τιμώρησε «με επίσημη επίπληξη» χωρίς διευκρινιστικές  λεπτομέρειες της αιτίας, η οποία δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα  που εργαζόταν, στην «Allgemeine Zeitung». 

Στα δυο Κεφάλαια, ως τώρα, αναλύθηκε περιληπτικά η επιστη μονική πλευρά της θεωρίας του Φαλμεράιερ, αλλά και η έρευνα  από πλευράς των σκοτεινών κινήτρων και της τυχοδιωκτικής προσωπικότητας του συγγραφέα της φυλετικής ασυνέχειας του  ελληνισμού. Αν απλά ισχυριζόταν ότι στην Ελλάδα υπήρξε μείξη  διαφόρων φυλών, δεν θα υπήρχε πρόβλημα αμφισβήτησης, διότι  σε κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν υπάρχει απόλυτη φυλετική  καθαρότητα. Στην Ισπανία, όπου επί αιώνες άνθισε ένας εκπλη κτικός μουσουλμανικός πολιτισμός (των Μαυριτανών) και είναι  εμφανείς οι επιδράσεις της επιμειξίας στην εξωτερική εμφάνιση  τωνπολιτών και στις καλλιτεχνικές δημιουργίες της χώρας, κανένας  άλλος Φαλμεράιερ δεν ισχυρίστηκε ότι οι σημερινοί Ισπανοί είναι  Άραβες. Ούτε ότι στο αίμα τους δεν υπάρχει σταγόνα από το αίμα  των ευρωπαίων προγόνων τους ή ότι η γλώσσα τους ανήκει στους  λατινόφωνους Άραβες. Η φυλετική συνέχεια ενός λαού επιβε βαιώνεται από την ύπαρξη ισχυρών πολιτιστικών στοιχείων, τα  οποία έχουν την αφομοιωτική δυνατότητα ενσωμάτωσης ατόμων  άλλων φυλών, αλλά και το συνεκτικό στοιχείο της κοινωνικής  συνοχής. Γι’ αυτό επέζησε ο υποδουλωμένος ελληνισμός σχεδόν  δυο χιλιετίες (είκοσι αιώνες), από την αρχή της Ρωμαιοκρατίας και  ως τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους. Οι Έλληνες, συσπει ρωμένοι σε κοινότητες στην Τραπεζούντα, στην Κριμαία, στην  Κύπρο, στη Σμύρνη, στη Μακεδονία και Θράκη (Ρωμυλία), ή στη  Νότια Ιταλία, κατάφεραν να επιβιώσουν διατηρώντας τα βασικά  στοιχεία του πολιτισμού τους και κυρίως την ελληνική γλώσσα με  τις διαλέκτους της. Η Οδησσός και η Σμύρνη θεωρούνταν στην  πραγματικότητα, επί αιώνες, ως ελληνικές πόλεις. Σε προηγούμενο  άρθρο μας υποβάλλαμε το ερώτημα ποιοι ξεσηκώθηκαν στη  Μακεδονία το 1821 αφού υπήρχαν μόνον Τούρκοι και Σλάβοι!  Υπήρχαν μήπως δυο κατηγορίες Σλάβων, με τη μία να αποτελείται  από «ελληνόφωνους Σλάβους» με ελληνική εθνική συνείδηδη; 

Υπάρχει επίσημο έγγραφο στα τουρκικά αρχεία του ανώτατου  Μουλά της Θεσσαλονίκης προς το Σουλτάνο, όταν άρχισαν το1821 οι σφαγές των Ελλήνων αμέσως μετά την έναρξη των πολεμικών  συγκρούσεων στη Χαλκιδική. Ο αείμνηστος καθηγητής ιστορίας  Απόστολος Βακαλόπουλος δημοσίευσε αυτό το έγγραφο του  ανώτατου τούρκου ιερωμένου. Από αυτό αποδεικνύεται ότι, εκτός  από την τουρκική, την ελληνική με ηγέτη της τον μητροπολίτη 

43 

Θεσσαλονίκης και την εβραϊκή κοινότητα, δεν υπήρχε οργανωμένη  κοινότητα ή σωματείο άλλης φυλής. Είναι όμως ιστορικά επιβε βαιωμένο ότι, υπήρχαν διάφοροι διεσπαρμένοι Σλάβοι (Σέρβοι,  Βούλγαροι, Μαυροβούνιοι) σε πολλές πόλεις και χωριά, τους  οποίους συλλήβδην ονόμαζαν Βούλγαρους.  

------------------------------------- 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 

Ραφανίδωση ήταν η πράξη της εισαγωγής των κονδύλων του φυτού του  γένους Raphanus (ραπανάκι ) στον πρωκτό, για σοβαρό σεξουαλικό αδίκημα ή κα κούργημα. Είναι γνωστή ως πράξη ατιμωτικής και ταπεινωτικής τιμωρίας από την  αρχαιότητα και ως τον 19οαιώνα, αλλά είναι ελάχιστες ως ανύπαρκτες οι λεπτομέ ρειες της εφαρμογής της. Η εισαγωγή των κονδύλων, ανάλογα με την ποσότητα και το  μέγεθός τους, επέφερε μικρό ή μεγάλο πόνο και σε περίπτωση βαριάς εγκληματικής  πράξης επώδυνο θάνατο.  

 

44 

VII.-Οι ιδεολογικά βρικολακιασμένοι απόγονοι Ο Φαλμεράιερ ξεκίνησε για να διατυπώσει τη θεωρία του, με  πρόθεση να ενισχύσει πολιτιστικά την πολιτική του Μέτερνιχ για τη  διατήρηση της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όταν  δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος του βιβλίου του το 1830, οι Ρώσοι  κατάλαβαν ότι, με την «Fallmerayer's Greek dissertation …….»  (όπως ήδη γράψαμε) βρήκαν τον κατάλληλο ταλαντούχο αλλά  ηθικά και πολιτικά ανερμάτιστο περιηγητή, που θα μπορούσε να  εξυπηρετήσει τα πανσλαβιστικά τους σχέδια για τη Βαλκανική και  το Αιγαίο. Το γεγονός ότι τα σχέδια αυτά επιδίωκαν την εξουδετέ ρωση της παγγερμανικής πολιτικής για την ίδια περιοχή και  αποτελούσαν ένα είδος καμουφλαρισμένης προδοσίας από τον  καθηγητή του Λυκείου του Landshut της Ανατολικής Βαυαρίας,  γνώριζαν ότι δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα. Είχαν τις πληρο φορίες τους και γνώριζαν ότι ο μελλοντικός «συνταξιδιώτης» του  Όστερμαν-Τολστόι δεν χαρακτηριζόταν από έντονες ιδεολογικές  και ηθικές αναστολές. Από τα νιάτα του άλλαζε πεποιθήσεις και  ιδεολογικές θέσεις ανάλογα με την κατάσταση που εξυπηρετούσε  τα προσωπικά του συμφέροντα. Δεν δίστασε να προδώσει τους  ευεργέτες του, τους βενεδικτίνους μοναχούς, οι οποίοι τον έφεραν  σε επαφή με τον κλασικό πολιτισμό της Μεσογείου. Παρίστανε  στην αρχή υποκριτικά τον πιστό Καθολικό, μετά τον επαναστάτη,  για να μεταπηδήσει στη στήριξη των μοναρχικών καθεστώτων και  από οπαδός της εξέγερσης των επαναστατημένων χριστιανικών  λαών, μεταβλήθηκε σε ένθερμο μαχητή διατήρησης της Οθωμανι κής Αυτοκρατορίας. Με λίγα λόγια ήταν ο αδίστακτος, πανέξυπνος,  ταλαντούχος, με τεράστια μόρφωση, συγγραφέας μιας ανατρεπτι κής θεωρίας, η οποία εξυπηρετούσε απόλυτα τα ρωσικά στρα τηγικά συμφέροντα. 

Η θεωρία του Φαλμεράιερ καθαρά ρατσιστική και προσανατο λισμένη μόνο στον φυλετικό προσδιορισμό της ελληνικής φυλής,  χωρίς αναφορά σε άλλους ευρωπαϊκούς λαούς που έχουν υποστεί  επιμειξίες με αφροασιατικές και μογγολικές φυλές, δείχνει μεθοδευ μένη και οργανωμένη στόχευση του ελληνικού πολιτισμού. Από τις  έξι (Βλ. Υποσημ.), συνολικά, θεωρίες πλαστογράφησης της ελληνι κής ιστορίας, στη μετα-Φαλμεράιερ εποχή εμφανίστηκε, όπως ήταν  αναμενόμενο, πρώτα η σλαβική για την ύπαρξη σλαβικού μακε δονικού έθνους. Ο λαός αυτού του πρωτοεμφανιζόμενου έθνους δεν είχε εξαφανισθεί, όπως ο ελληνικός, αλλά υποτίθεται ότι διατη ρούσε όλα τα προγονικά χαρακτηριστικά των αρχαίων Μακεδό νων! Στις φλέβες τους, βέβαια, «υπήρχαν και σταγόνες από το  αίμα του Μέγα Αλέξανδρου»! 

45 

Μετά ακολούθησε η γερμανική. Ο δημοσιογράφος της «Libéra tion» Φιλίπ Ντουρού, στο ενδιαφέρον άρθρο του με τίτλο «Grecs et  Allemands au stade de la déception amoureuse» (Έλληνες και  Γερμανοί στο στάδιο της ερωτικής απογοήτευσης), διευκρινίζει τους  λόγους για τους οποίους η θεωρία της φυλετικής ασυνέχειας του  ελληνισμού οδήγησε, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής και  ως την πρόσφατη οικονομική κρίση, από τις σχέσεις αγάπης και  λατρείας μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, σε ένα αβυσσαλέο μίσος.  Μας υπενθυμίζει τη φράση του Χίτλερ ο οποίος, συμπληρώνοντας  τη θεωρία του Φαλμεράιερ, κραύγασε θριαμβευτικά λέγοντας ότι,  «Nous, les Allemands, n' avons pas de passé, ou du moins notre 

passé, ce sont les Grecs»(εμείς οι Γερμανοί δεν έχουμε παρελθόν  ή μάλλον το παρελθόν μας είναι οι Έλληνες). Είχε ήδη δημι ουργηθεί ο μύθος για τον εποικισμό της Αρχαίας Ελλάδας από τα  ελληνικά δωρικά φύλα που ξεκίνησαν από τις γερμανικές περιοχές  της Κεντρικής Ευρώπης. Αν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο νικούσε η  χιτλερική Γερμανία, σήμερα σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα του  κόσμου (κυρίως της Ευρώπης) οι μαθητές θα διδάσκονταν ότι, η  νότια αρχαία ελληνική φυλή εξαφανίστηκε και ότι οι μόνοι «γνή σιοι» απόγονοί τους βρίσκονται στη Γερμανία.  

Ο Φαλμεράιερ και η ψευτοθεωρία του πέθαναν, αλλά εξακο λουθούν να υπάρχουν γιατί βρικολάκιασαν και άφησαν απογόνους  που μας παριστάνουν τους δημοκράτες, τους ηθικολόγους και  τους υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, διαδίδοντας τις  ιδέες του φασιστικού Φαλμεραϊσμού. Ας μου επιτραπεί να παρα θέσω τέσσερα μικρά αποσπάσματα από την πρώτη σελίδα του  πολυσέλιδου κειμένου ενός αυτοονομαζόμενου Έλληνα και πνευ ματικού απόγονου του συγγραφέα της φυλετικής ασυνέχειας των  Ελλήνων. Στο δημοσίευμά του με τίτλο «Ο Φαλμεραϋερ και  νεότερα στοιχεία για την εθνική καταγωγή των Ελλήνων (Ήπειρος,  Θεσσαλία και η Αττικοβοιωτία)» στον έγκυρο ιστότοπο «ACADE MIA», γράφει: 

«….Ποια είναι όμως η σημασία του Φαλμεράυερ για την εθνική  ταυτότητα των Ελλήνων; Η σημασία του Φαλμεράυερ έγκειται στο  ότι αυτός αμφισβητεί τεκμηριωμένα την επίσημη άποψη του  ελληνικού κράτους ότι οι ελληνόφωνοι κάτοικοί του είναι απόγονοι  των αρχαίων Ελλήνων και αποδεικνύει ότι οι Έλληνες είναι στην  πλειοψηφία τους απόγονοι είτε Σλάβων, που ολοκλήρωσαν την  εγκατάστασή τους στον ελλαδικό χώρο στο τέλος του 8 ου αιώνα  μ.Χ., είτε Αλβανών, που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα από τον 14ο μ.Χ. αιώνα κι έπειτα. Έτσι καταρρίπτει τον κυρίαρχο εθνικό μύθο  πάνω στον οποίο στηρίχτηκε η εθνική ταυτότητα του ελληνικού  κράτους από την ίδρυσή του το 1830, και τον οποίο, το ελληνικό 

46 

κράτος, μέσα από την δημόσια παιδεία και τα μέσα μαζικής  ενημέρωσης 182 ολόκληρα χρόνια επιβάλλει στους υπηκόους  του…[ ].., Αυτός που το μετάφρασε θεωρήθηκε εχθρός του έθνους  και της αλήθειας από την πλειοψηφία των Ελλήνων διανοουμένων  

και κατασυκοφαντήθηκε τόσο πολύ, που από τότε κανένας  εκδοτικός οίκος δεν τόλμησε να ξαναβγάλει βιβλίο του Φαλμεράυερ  μέχρι σήμερα, εκτός από τον εκδοτικό οίκο Κυριακίδη,που έβγαλε  το περίφημο βιβλίο του Φαλμεράυερ για την αυτοκρατορία της  Τραπεζούντας, ζητώντας όμως στον πρόλογο του βιβλίου χίλια  συγγνώμη που αναγκάστηκε να βγάλει βιβλίο του Φαλμεράυερ,  προκειμένου να αναδείξει την μεγάλη ιστορία των χριστιανών του  Πόντου.…[ ]… Και τον εκδοτικό οίκο ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ, ο οποίος  συγκροτήθηκε από αντιναζιστές μαρξιστές-λενινιστές, που, λόγω  της πολιτικής τους ταυτότητας, ήταν πρόθυμοι να συγκρουστούν  πολιτικά με τον εθνικισμό και το καθηγητικό κατεστημένο. Αυτός ο  εκδοτικός οίκος είχε την τόλμη να βγάλει τον πρώτο τόμο από το  πολύκροτο βιβλίο του Φαλμεράυερ «Ιστορία της Χερσονήσου του  Μοριά κατά τον Μεσαίωνα»… Και φυσικά δέχτηκε τις αναμενόμενες  επιθέσεις και το σχετικό θάψιμο. Αντίθετα, όπως λέει και ο εκδότης  της ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ στην εισαγωγή της ιστορίας της χερσονή σου του Μοριά, αμείβονται όσοι αναλαβαίνουν να ανασκευάσουν  και να κατηγορήσουν τον Φαλμεράυερ»… [ ]… Γιατί όμως έχει  σημασία να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να καταστεί αναξιόπιστος ο  εθνικός μύθος του ελληνικού κράτους; Δεν υπάρχει χρόνος για  να πω πολλά πάνω σε αυτό το πολύ μεγάλο θέμα παρά μόνο ότι  αυτή η (ΣΣ-εθνική) ταυτότητα υπήρξε το ιδεολογικό κίνητρο όλων  των επεκτατικών πολέμων τους οποίους διεξήγε το ελληνικό  κράτος από το 1830 που ιδρύθηκε, με συνέπεια εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. Και σήμερα αποτε λεί την ιδεολογική βάση του ελληνικού ναζισμού, όπως αυτός  εκφράζεται μέσα από εγκληματικές οργανώσεις σαν την Χρυσή  Αυγή». 

Ο αρθρογράφος θρηνεί και οδύρεται που το ελληνικό κράτος  που δημιουργήθηκε το 1830, «με τους επεκτατικούς του πολέμους  αποτελεί την ιδεολογική βάση του ελληνικού ναζισμού». Θεωρεί ότι  το έργο του Φαλμεράιερ δεν έχει ναζιστικό χαρακτήρα, αν και  αποτέλεσε την ιδεολογική μήτρα του ναζισμού. Ισχυρίζεται ότι οι  Έλληνες, μετά την Επανάσταση του 1821, φέρθηκαν «ιμπερια 

λιστικά» διότι επέκτειναν τα σύνορα της χώρας τους, ενώ αν ήταν  δημοκράτες και λαϊκοί αγωνιστές (σαν αυτόν) θα σέβονταν τα  σύνορα του 1830 και θα άφηναν την υπόλοιπη Ελλάδα στην  Τουρκία, στη Σερβία ή στη Βουλγαρία. Είναι ανάγλυφη η σύγχυση  ιδεών του αρθρογράφου που αδυνατεί να κατανοήσει τις έννοιες 

47 

της δημοκρατικής και πατριωτικής ιδεολογίας, σε αντιθετική συ νάρτηση με την ιδεολογική προδοσία. Τέτοιο ποινικό αδίκημα δεν  υπάρχει στη σημερινή ευρωπαϊκή δημοκρατική κοινωνία, αλλά ο  πνευματικός του πατέρας, ο Στάλιν, ξεκαθάρισε αυτό το θέμα όταν  ο Τίτο είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τη Σοβιετική Ένωση. Είχε τότε τονίσει με έμφαση ότι αξίζει ο θάνατος στους ιδεολογικούς  

προδότες που ενισχύουν στα μετόπισθεν τον εχθρό. Ένα άλλο ζήτημα που αποτελεί πάγια προπαγάνδα του εθνο μηδενισμού, είναι η προσπάθεια εμφάνισης των αντιπατριωτικών  τους απόψεων από το σύνολο των πολιτών Αριστερής ιδεολογίας.  Είναι ένα ιδεολόγημα που εκφράζεται στο άρθρο με την αναφορά  ότι, μόνον «οι αντιναζιστές μαρξιστές-λενινιστές, λόγω της πολιτι κής τους ταυτότητας, ήταν πρόθυμοι να συγκρουστούν πολιτικά με  τον εθνικισμό». Αν με τον όρο του εθνικισμού συνδέει και τον  πατριωτισμό, τότε βρίσκεται στα πλαίσια της αντιπατριωτικής ιδεο λογίας του. Όμως ο Στάλιν, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να  αντιμετωπίσει τον γερμανικό κίνδυνο είχε αναγάγει τον ως τότε  κυνηγημένο πατριωτισμό σε κορυφαίο ιδανικό και υπέρτατη αξία  για κάθε σοβιετικό πολίτη. Αν ως εθνικισμό εννοεί τον ακραίο και  αντιδημοκρατικό σοβινισμό, τότε τον διαψεύδουν τα γεγονότα της  τελευταίας δικτατορίας. Αυτοί που υπέφεραν με διώξεις και φυλα κίστηκαν ήταν πολίτες δημοκρατικής ιδεολογίας όλων των κομμα τικών παρατάξεων. Πάντως, είναι παρήγορο που οι εκτός Ελλάδας  Έλληνες, οι καταξιωμένοι απόδημοι Έλληνες οι οποίοι αριθμητικά  αποτελούν στον κόσμο μια «Δεύτερη Ελλάδα», δεν έχουν προσ βληθεί από τη λέπρα του Φαλμεραϊσμού και του εθνομηδενισμού.  Το προαναφερόμενο ιδεολόγημα για το σύνολο των πολιτών  αριστερής ιδεολογίας που είναι, δήθεν, συστρατευμένοι μαζί τους,  αποτελεί ένα προπαγανδιστικό επιχείρημα. Από το χώρο του  δημοκρατικού σοσιαλισμού που αυτοχαρακτηρίστηκε ως Αριστερά  (π.χ. Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Θόδωρος Κατσανέβας, ο παλαιό τερα κατηγορηθείς ως «προγονόπληκτος» Αντώνης Τρίτσης κ.ά.)  και ως τη μαρξιστική αριστερά (π.χ. Μίκης Θεοδωράκης, Γιώργος  Καραμπελιάς κ.ά.), αναδείχτηκαν πολιτικοί και διανοούμενοι που  αγωνίζονται με πάθος για την πατρίδα. Είναι πρόδηλη και διακη ρυγμένη η σθεναρή τους στάση στην αντιμετώπιση του εθνομηδε νισμού και στην ανάδειξη του πατριωτισμού. Υπάρχει η πατριωτική  Δεξιά και η πατριωτική Αριστερά, απέναντι σε απάτριδες αναθεω ρητές της ιστορίας που εμφανίστηκαν στα τελευταία χρόνια της  δεκαετίας του 1990, μετά τον πολιτικό ή και το φυσικό θάνατο του  Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι  πνευματικοί απόγονοι του Φαλμεράιερ, εμφανίστηκαν μετά την  αποχώρηση των δυο αυτών ηγετών από το πολιτικό προσκήνιο. 

48 

Και τότε πρόβαλλαν οι εκσυγχρονισμένοι ταχυδακτυλουργοί και  ταλαντούχοι στις ιδεολογικές επιμειξίες. Κατάφεραν, κάτω από το  στέγαστρο της παγκοσμιοποίησης, να συστεγάσουν τα βρικολακια σμένα παιδιά του Φαλμεράιερ (όμοια σαν το συντάκτη του προα ναφερόμενου άρθρου), με τα παιδιά κάποιου Σόρος, τα οποία  ορισμένοι ευφυείς δυτικοευρωπαίοι διανοούμενοι τα βάφτισαν και  τα αποκαλούν «οι Σόροι». Όλοι οι στόχοι είναι ταυτόσημοι. Όμως  οι επιλεγμένοι είναι η ελληνική γλώσσα και η ελληνική εθνική  ταυτότητα. Φαίνεται πως τα πενιχρά αποτελέσματα της αποτυ χημένης θεωρίας του Φαλμεράιερ δεν τους ικανοποίησαν. Από μένουν τα «ανθρωπιστικά όπλα» των Ανοιχτών Συνόρων και της  δυστυχίας των προσφύγων, με την τεχνητή προσφυγοποίηση  λαθροεισβολέων μεταναστών από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το  Σουδάν, τη Σομαλία, τη Λιβύη, την Αλγερία ή το Καμερούν. Εκτός  από Σλάβους και Αλβανούς, θα δημιουργήσουν μελλοντικά φυλε τικά επιχειρήματα για ελληνόφωνους Ασιάτες και Αφρικανούς. Οι  νέοι Φαλμεράιερς, παριστάνοντας τους επιστήμονες και τους  διανοούμενους, βρίσκονται εύκολα μόλις ανοίξουν τα πορτοφόλια. 

Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω κάποιο σημείο του  κειμένου ενός άρθρου του γνωστού για τους πατριωτικούς του  αγώνες, του τέως υπουργού Στέλιου Παπαθεμελή, το οποίο διάβα σα στην εφημερίδα των Σερρών «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Αναφερόμενος  στο μήνυμα που οφείλουμε να στείλουμε με τον προσεχή εορ τασμό της επετείου των 200 χρόνων από την έναρξη της  Επανάστασης του 1821, συμφωνεί με την εξής πρόταση του  Γιώργου Καραμπελιά:  

«Αντιστρέφοντας τη θανατηφόρα λογική της ύστερης μεταπο λίτευσης, θα πρέπει να συγκροτήσουμε ένα αντίπαλο δέος στον  κυρίαρχο εθνομηδενισμό. Να αποκρούσουμε τις σημερινές απειλές  της νεοοθωμανικής Τουρκίας. Να θωρακίσουμε τα σύνορά μας και  να αρχίσουμε να μεταβάλλουμε το οικονομικό και το κοινωνικό  μοντέλο της χώρας μας».  

---------------------------------- 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 

Τα άρθρα της σειράς «οι 5+1 πλαστογραφήσεις της ελληνικής ιστορίας» στην  ψηφιακή τους μορφή, είναι δυνατόν να αναζητηθούν στους παρακάτω συνδέσμους  των εφημερίδων «Η Πρόοδος» των Σερρών και «Νέα Πρωινή» της Νέας Υόρκης. Το  τελευταίο 6οάρθρο για την επιχειρούμενη πρόσφατη αλβανική πλαστογράφηση, δη μοσιεύτηκε επίσης σε πολλές ομογενειακές εφημερίδες και περιοδικά του εξωτερικού  (π.χ. Νέος Κόσμος της Αυστραλίας, Ερμής της Γερμανίας, Hellenic News of America  κλπ). Ο σύνδεσμός του (Link) υπάρχει στο τέλος της «Νέας Πρωινής», στην παραγρ.  ΣΤ.  

1) Η ΠΡΟΟΔΟΣ  

Α) https://www.eproodos.gr/post/i-falkideysi-tis-istorias-apo-prisma-toy anatheoritismoy

49 

Β) https://www.eproodos.gr/post/i-genikeymeni-apodohi-tis-politistikis-apatis Γ) https://www.eproodos.gr/post/apogonoi-horis-progonoys 

Δ) https://www.eproodos.gr/post/mythoi-kai-fantasioseis-stin-istoriki-ereyna Ε) https://www.eproodos.gr/post/oi-politistikes-alhimeies-kai-i-afoni-elliniki dianoisi 

2) NEAPROINI.US 

Α) http://neaproini.us/2018/01/25/i-katara-ton-anatheoriton-ke-i-diastrevlosi-tis ellinikis-istorias/ 

Β) http://neaproini.us/2018/01/26/i-dyo-plastografisis-tis-istorias-tou makedonikou-ellinismou/ 

Γ) http://neaproini.us/2018/01/27/otan-i-germani-prospathisan-na xanagrapsoun-tin-elliniki- istoria/ 

Δ) http://neaproini.us/2018/01/28/i-psevdo-epistimoniki-theoria-tis-mavris athinas/ 

Ε) http://neaproini.us/2018/01/29/i-tourki-epidiokoun-na-xanagrapsoun-tin istoria-tis-ionias/ 

ΣΤ)https://neaproini.us/2018/04/29/o-alvanos-achilleas-kai-oi-anthellinikes prokliseis-ton-anatheoriton-tis- istorias/ 

 

50 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’ 

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩ ΠΗΣ 

VIII.- Η μυστική ζωή ενός απατεώνα 

Είναι ίσως η πρώτη φορά που μια μικρή έρευνα για τον  Φαλμεράιερ δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην ορθότητα ή μη  της θεωρίας του για τη φυλετική ασυνέχεια του ελληνισμού, αλλά  διερευνά την προσωπικότητα, τη μυστική ζωή και τα βαθύτερα  κίνητρα για τη διατύπωση αυτής της θεωρίας. Οι μεγάλοι Έλληνες  και οι άλλοι Ευρωπαίοι ιστορικοί που απέδειξαν τη σαθρότητα των  επιχειρημάτων του Φαλμεράιερ, τον αντιμετώπισαν ως διανοού 

μενο που διατύπωσε μια θεωρία βασισμένη στην επιστημονική  δεοντολογία. Ίσως γι’ αυτό, μέσα στα σκληρά γεωστρατηγικά παι χνίδια του παγγερμανισμού και του πανσλαβισμού, δεν διερευ νήθηκαν τα βαθύτερα σκοτεινά κίνητρα της θεωρίας ενός εξαιρε τικά μορφωμένου, πανέξυπνου, πνευματώδη, κοσμοπολίτη αλλά  και φιλοχρήματου, αδίστακτου, ιδεολογικά ανερμάτιστου και σε ξουαλικά διεστραμμένου τυχοδιώκτη που αποδεδειγμένα διέπραξε  ποινικά κολάσιμο κακούργημα.  

Δεν θεωρώ ότι αυτή η μικρή μου έρευνα για τη μυστική ζωή και  την αδιερεύνητη προσωπικότητα του Φαλμεράιερ είναι πλήρης.  Μάλλον ανοίγει ένα παραθυράκι για ευρύτερες έρευνες από  άλλους, οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα να προσεγγίσουν τις  μυστικές πηγές πληροφοριών που προστατεύουν τη φήμη του ως  δήθεν αντικειμενικού ερευνητή και επιστήμονα. Ιδιαίτερο ενδιαφέ 

ρον έχουν κυρίως τα μυστικά κρατικά αρχεία αντικατασκοπίας της  Αυστρίας-Γερμανίας (Βαυαρίας) και τα απόρρητα έγγραφα για τα  Βαλκάνια και το Αιγαίο του ρωσικού υπουργείου εξωτερικών στις  αρχές του 19ου αιώνα. Επίσης, άκρως διαφωτιστικά θα είναι το  αρχείο της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών, για τις πραγματικές  αιτίες της πρότασης διαγραφής του Φαλμεράιερ και η σχετική  δικαστική απόφαση για την ατιμωτική ποινή της ραφανίδωσης που  του επιβλήθηκε, χωρίς να υπάρχει και η ελάχιστη έγκυρη πληρο φορία για το θύμα ή για το είδος της σεξουαλικής κακουργηματικής  πράξης. Αν συνοψίσω τα δικά μου συμπεράσματα, όπως τα έχω  παραθέσει στα δημοσιευμένα εκτεταμένα και πολυμερή σχετικά  άρθρα μου, θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι ο Φαλμεράιερ χρησι 

μοποίησε αριστοτεχνικά τις πολιτικές γνωριμίες του στη βαυαρική  ελίτ και τις στρατηγικές αντιθέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία, για 

51 

να προστατεύσει το κύρος του ως διανοούμενου. Όπως όλοι οι  τυχοδιώκτες, κατάφερε να έχει τα περισσότερα και μεγαλύτερα  προσωπικά και οικονομικά οφέλη. Ελπίζω ότι κάποιοι ευρωπαίοι  ερευνητές, που έχουν τη δυνατότητα να προσεγγίσουν αυτά τα  αρχεία, θα ευαισθητοποιηθούν για να αποκαλυφθεί ολότελα η  σκοτεινή προσωπικότητα του Φαλμεράιερ.  

Στα προηγούμενα άρθρα μου για το Φαλμεράιερ και τη θεωρία  του είχε, με συγκεκριμένα στοιχεία, αποδειχθεί ο διπλός τυχοδιω κτικός ρόλος του στην πολιτική και διπλωματική σύγκρουση της  Γερμανίας (Βαυαρίας) και Ρωσίας στην καταρρέουσα Οθωμανική  Αυτοκρατορία. Είναι μια σύγκρουση που συνεχίζεται και σήμερα με  διαφορετική μορφή, με τη Γερμανία να επιδιώκει την περιφερειακή  γιγάντωση και ενδυνάμωση της Τουρκίας στη Νοτιοανατολική  Ευρώπη, όπως στην περίοδο του Μέτερνιχ και στις μετέπειτα  εκκαθαρίσεις/γενοκτονίες των χριστιανών στη Μικρά Ασία. Στρα τηγική γερμανική επιλογή είναι η ανάδειξη μιας νέας «μικρής οθω μανικής αυτοκρατορίας», ως πρόφραγμα αναχαίτισης της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια και στο Βόρειο Αιγαίο. Για το σκοπό αυτό  και με βάση το γερμανικό δόγμα θεώρησης της Ευρώπης ως κα θαρά γεωγραφικής περιοχής, διευκολύνει την πολιτιστική αλλοί ωση της Βαλκανικής και κυρίως της Ελλάδας, με τη σταδιακή  ισλαμοποίηση/τουρκοποίησή της.  

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως μετά την ίδρυση της  ΕΟΚ/ΕΕ, η ανάδειξη των φρικαλεοτήτων του εβραϊκού ολοκαυ τώματος αποτέλεσε βαρύτατο πλήγμα στη γενική ηθική υπόσταση  του γερμανικού λαού. Η ανακίνηση παλιών πληγών γενοκτονίας  στις οποίες εμπλεκόταν η Γερμανία με τη συνέχιση της πολιτικής  του Μέτερνιχ και του Βίσμαρκ στα Βαλκάνια, θα αποτελούσε  δυσμενές επιβαρυντικό στοιχείο σε μια προσπάθεια για την «αδελ φοποίηση» και την οικονομική ανάπτυξη των ευρωπαϊκών λαών,  με βάση τον πολιτιστικό τους πλούτο και τις αξίες της χριστιανικής  ηθικής. Κι’ όμως, όσοι έχουν στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας και  θέλουν να ομολογήσουν την αλήθεια, μπορούν να εκτιμήσουν το  μέγεθος της συμβολής του Λίμαν φον Σάντερς και των υπόλοιπων  συμβούλων του γερμανικού επιτελείου στη γενοκτονία των  χριστιανών της Τουρκίας (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων) για  τη δημιουργία μιας θρησκευτικά και «φυλετικά καθαρής» νεο οθωμανικής Τουρκίας. Όσοι δεν κατάλαβαν ότι και στις μέρες μας  παίζεται το ίδιο παιχνίδι στη διεθνή σκακιέρα, με έναν δικτάτορα  Ταγίπ Ερντογάν να παριστάνει τον πρόεδρο μιας «Δημοκρατίας  ευρωπαϊκού επιπέδου και δυτικοευρωπαϊκών αξιών», πρέπει να  είναι πολιτικά αφελείς. Η Γερμανία ως η ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ θα  τον στηρίξει με νύχια και με δόντια (όπως και οποιονδήποτε άλλο 

52 

τούρκο ηγέτη), σε όσες παραβάσεις της διεθνούς νομιμότητας και  αν προβεί. Όπως π.χ. σήμερα (10-6-2020) που παραβιάζει με την  ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ και  της ΕΕ στη Λιβύη, με τη συνοδεία ενός εμπορικού σκάφους από  τρία πολεμικά πλοία. Μήπως τα ίδια δεν έκανε το 1938 και ο  Χίτλερ, όταν τον επισκέφθηκαν με αηδιαστική δουλοπρέπεια ο  Τσάμπερλεν και ο Νταλαντιέ, για να αποφανθούν ότι ο ψυχοπαθής  ηγέτης της χιτλερικής Γερμανίας «ήταν ένας τζέντλεμαν!»; Αφή νουν σήμερα σε έναν δικτάτορα να ανακατώνει την τράπουλα σε  μια μακρινή χώρα που βρίσκεται στο υπογάστριο της (γερμανικής)  Ευρώπης, απέναντι στην Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία και παρακο 

λουθούν απαθείς τις εξελίξεις σαν παραλυμένοι και αποχαυ νωμένοι. Ο ιδιόρρυθμος και πολιτικά ανερμάτιστος σημερινός  πρόεδρος των ΗΠΑ, με ειδικά προσωπικά οικονομικά συμφέροντα  στην Τουρκία, ενθαρρύνει κι’ αυτός σιωπηρά τη νεοναζιστική επι θετικότητα του νέου σουλτάνου «για τα σύνορα της καρδιάς του».  Με τέτοιους ηγέτες και τέτοιους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς  στις δυο μεγαλύτερες δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις, είναι δυνατόν οι  μελλοντικές εξελίξεις να είναι ευοίωνες! Και με μια τέτοια Ευρω παϊκή Ένωση ποιες χιμαιρικές ελπίδες θα πρέπει να τρέφουν οι  λαοί της Ευρώπης;  

Αλλά ας επανέλθουμε στον Φαλμεράιερ. Ο κάποτε άγνωστος  καθηγητής του Λυκείου του Landshut της Ανατολικής Βαυαρίας, χάρη στην τεράστια κλασική εκπαίδευση των Βενεδικτίνων μονα χών που μεταμόρφωσαν το φτωχό βοσκόπουλο σε διανοούμενο  και ερευνητή του αρχαίου μεσογειακού πολιτισμού, έγραψε το  πρώτο μέρος του έργου του ««Ιστορία της χερσονήσου της  Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους» (Geschichte  der Halbinsel Morea während des Mittelalters) και επιχείρησε να  ανατρέψει εκ βάθρων όλα τα αισθήματα συμπαράστασης και  λατρείας των Ευρωπαίων προς τους επαναστατημένους Έλληνες.  Το έργο ήταν απόλυτα προσαρμοσμένο στη μετερνίχεια πολιτική  σκέψη ότι, «η Ευρώπη είναι μια απλή γεωγραφική έννοια» και  συνεπώς τα πολιτιστικά στοιχεία και κυρίως η αρχαία ελληνική  ιστορία και η θρησκεία (χριστιανισμός), τα οποία αποτελούσαν τη  βάση του ευρωπαϊκού φιλελληνισμού και ιδιαίτερα των Γερμανών  διανοουμένων ήταν, κατ’ αυτόν, το νοσηρό αποτέλεσμα μιας συν αισθηματικής τοξικότητας από το ανυπέρβλητο θαύμα του ελληνι κού πολιτισμού. 

Ο Μέτερνιχ είχε αντιληφθεί ότι η Ελληνική Επανάσταση του  1821 και ο ευρωπαϊκός φιλελληνισμός, αποτελούσαν τον μεγαλύ τερο κίνδυνο για την ανατροπή του status quo που κυριάρχησε  στην Ευρώπη μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Ο Αυστριακός 

53 

υπουργός εξωτερικών είχε ήδη καταφέρει να εξουδετερώσει τον  μεγαλύτερο εχθρό του (όπως ο ίδιος ομολόγησε) στο ρωσικό  υπουργείο εξωτερικών, τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος θα  μπορούσε να ανατρέψει τα σχέδιά του. Με τη θεωρία του Φαλμε 

ράιερ αποδόμησε τον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό, υποβοηθώντας τη  συνέχιση της Οθωμανικής κυριαρχίας και του ισλαμισμού στη  Νοτιοανατολική Ευρώπη, ως ασπίδας των κινδύνων της ρωσικής  επιρροής σ’ αυτή την ευαίσθητη για τα παγγερμανικά συμφέροντα  περιοχή. Αντίθετα, οι Ρώσοι, επιδίωκαν τη σλαβοποίηση της ίδιας  περιοχής, συμπεριλαμβανόμενης και της σημερινής Βόρειας Ελλά 

δας, χρησιμοποιώντας και πολιτιστικά επιχειρήματα (δήθεν  φυλετική συγγένεια ή ταυτόσημη θρησκευτική πίστη) για να  επεκτείνουν την πολιτική επιρροή τους σε όλη τη Νοτιοανατολική  Ευρώπη. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και στο θέμα της «κατά 

σκευής» ενός Μακεδονικού Έθνους, βαφτίζοντας βούλγαρους πο λίτες σε απογόνους των Αρχαίων Μακεδόνων. Σ’ αυτό το παιχνίδι  προπαγάνδας και πολιτικής απάτης, η θεωρία του Φαλμεράιερ  που είχε αρχικά ως σκοπό να διευκολύνει την πολιτική του  Μέτερνιχ, υπήρξε ιδιαίτερα επωφελής και για την επιτυχία των  ρωσικών σχεδιασμών.  

Αυτούς τους κινδύνους από τον πανσλαβισμό υπενθύμιζε  συνεχώς υποκριτικά ο Φαλμεράιερ, με μια προπαγανδιστική μανία  φανατικού ιδεολόγου και ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα  «Allgemeine Zeitung» του Augsbourg, ενώ είχε ήδη προσφέρει τις  υπηρεσίες του, ως συνεργάτης του απόστρατου ρώσου στρατηγού  Αλεξάντερ Ιβάνοβιτς Όστερμαν-Τολστόι, ενάντια στα στρατηγικά  συμφέροντα της πατρίδας του. Συνέχισε επίσης, το 1840-1843, να  έχει επαφές με τη ρωσική αντικατασκοπία για κάποια άλλου είδους  συνεργασία. Με το ρώσο στρατηγό δεν υπήρχαν ούτε δεσμοί φιλίας και ούτε κοινά ενδιαφέροντα για κοινές περιηγήσεις. Είναι  αυτό που διαπίστωσε ο ρώσος δημοσιογράφος Βιτάλι Ντβορα 

κόφσκι, αναφερόμενος στους «δυο αγαπημένους φίλους» και στον  τουρκο-αιγυπτιακό πόλεμο της Μέσης Ανατολής. «Υπό αυτές τις  συνθήκες» έγραψε, «ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς τον  Osterman-Tolstoy ως αδρανή τουρίστα, ενώ σχεδόν βρισκόταν στο  κέντρο των στρατιωτικών εξελίξεων».  

Η δεύτερη φάση αυτής της λυκοφιλίας αφορούσε στην Ελλάδα.  Ο Φαλμεράιερ είχε ήδη προετοιμάσει τα σχέδια για να συμπλη ρώσει τη θεωρία του για τη φυλετική ασυνέχεια του ελληνι-σμού,  με τη συλλογή στοιχείων για τον 2ο τόμο του βιβλίου του «Ge schichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters.-Teil 2»),  που εκδόθηκε το 1836, μετά την επιστροφή του στη Βαυαρία. Εξυπηρετούσε έτσι τα ρωσικά στρατηγικά σχέδια για έλεγχο της 

54 

Κωνσταντινούπολης και για σλαβοποίηση της Θράκης και της  Μακεδονίας, με τη θεωρία των ελληνόφωνων Σλάβων οι οποίοι  αντικατέστησαν «την εξαφανισμένη φυλή των αρχαίων Ελλήνων». 

Στο θέμα για το απόλυτα σκοτεινό και μυστηριώδες σεξουαλικό  κακούργημα για το οποίο καταδικάστηκε, επικρατεί μια νεκρική  σιωπή που μας θυμίζει τη ρωμαϊκή «damnatio memoriae» (κατά δίκη μνήμης). Είναι ένα γεγονός που φαίνεται σαν κάτι που δεν  έχει ολότελα υπάρξει. Οι μαρτυρικές καταθέσεις και η απόφαση  του βαυαρικού δικαστηρίου θα λύσουν προφανώς την απορία μας.  Ως τότε όμως μπορούμε να καταφύγουμε σε υποθέσεις, βασιζό μενοι στα μέχρι τώρα υφιστάμενα αποδεικτικά στοιχεία.  

Η ποινή της ραφανίδωσης επιβαλλόταν από την αρχαιότητα για  περιπτώσεις σεξουαλικών εγκλημάτων. Κάποιοι από τους ελά χιστους ερευνητές που ασχολήθηκαν με τη ραφανίδωση, αρχί ζοντας από την εποχή του Δράκοντα και του Σόλωνα που  θεσμοθέτησαν τη σχετική νομοθεσία, θεωρούν εσφαλμένα ότι η  ποινή αφορούσε μόνον στις περιπτώσεις μοιχείας. Οι νόμοι της  Αθηναϊκής Πολιτείας για τη μοιχεία αλλά και σε άλλες ελληνικές  πόλεις, αναφέρονταν συνήθως μόνο στις παράνομες σχέσεις των  γυναικών, ενώ οι άνδρες παρανομούσαν σε ελάχιστες περιπτώ σεις με οφθαλμοφανώς ασήμαντες ποινικές συνέπειες. Ο σύζυγος  μπορούσε, σε αυτόφωρο αδίκημα, να σκοτώσει τη μοιχαλίδα και  τον εραστή της, ενώ σε άλλες περιπτώσεις να την κουρέψει σύριζα  (το λεγόμενο «μοιχόν» κούρεμα) και να τη διαπομπεύσει δημο σίως. Επίσης, υποχρεωτικά έπρεπε να την αποπέμψει από την  οικογενειακή στέγη χωρίς δικαιώματα στην περιουσία και στα  παιδιά ή να ζητήσει αποζημίωση από τον εραστή της και να την  πουλήσει ως δούλη. Είναι φανερό ότι η ραφανίδωση ή παρά τιλμος, εφαρμοζόταν σε άνδρες για ειδικές περιπτώσεις μοιχείας  και ειδικότερα σε εξαναγκασμό γυναίκας ή στις ομοφυλοφιλικές  σχέσεις ανδρών σε παρά φύσιν ερωτική πράξη. Για το λόγο αυτό,  ο τιμωρούμενος με εισαγωγή ραπανίδων στον πρωκτό, δεν από καλούνταν «μοιχός» αλλά «εύπροικτος» και αντιμετωπιζόταν σε  όλη του τη ζωή με χλευασμό και κοινωνική απαξίωση. Ήταν μια  ατιμωτική «τιμωρία του πρωκτού» για τους σεξουαλικά διεστραμ μένους, σύμφωνα με τα κριτήρια ηθικής συμπεριφοράς εκείνων  των εποχών (από την Αρχαιότητα και ως τον 19οαιώνα). Ο  Φαλμεράιερ θα πρέπει να διέπραξε στην Ελλάδα, το 1847, ένα  παρόμοιο ποινικό αδίκημα για το οποίο δικάστηκε στη Βαυαρία.  Μια υπόθεση μοιχείας ενός τόσου διάσημου Βαυαρού που  συναντήθηκε και με το βασιλιά Όθωνα, θα αποτελούσε εκρηκτικό  ερωτικό σκάνδαλο για το οποίο θα υπήρχαν έγγραφα στοιχεία ή  πιπεράτα σχόλια σε ελληνικές εφημερίδες της εποχής. Η απόλυτη 

55 

συγκάλυψη αποδεικνύει τον ατιμωτικό χαρακτήρα της σεξουαλικής  πράξης για την οποία καταδικάστηκε στην πατρίδα του. Η θεωρία του Φαλμεράιερ δεν ήταν το αποτέλεσμα αξιόπιστων  επιστημονικών ερευνών και συμπερασμάτων, αλλά το αποδεικτικό  υλικό και τα συμπεράσματα προκατασκευάστηκαν στα πλαίσια  των διακρατικών συγκρούσεων στη Βαλκανική και στο Βόρειο  Αιγαίο, ανάμεσα στους Παγγερμανικούς και Πανσλαβιστικούς  στρατηγικούς σχεδιασμούς. Για το λόγο αυτό δεν ήταν απαραίτητη  μια καθαρά αντικειμενική και επιστημονική εργασία, αλλά θα ήταν  χρήσιμος ένας μορφωμένος προπαγανδιστής και ταλαντούχος  πληρωμένος γραφιάς, χωρίς ιδεολογικές ευαισθησίες, με στόφα  όμως αδίστακτου και άπληστου απατεώνα. 

56 

IX.-Ο Φαλμεράιερ και η ελληνική αρνησιπατρία  

Η νεκραναστημένη θεωρία του Φαλμεράιερ από τους Έλληνες  ακραίους διεθνιστές και εθνομηδενιστές, η οποία, με αδιάσειστα  επιχειρήματα από τους ιστορικούς αλλά και τους γενετιστές, έχει  θεωρηθεί αντιεπιστημονική, ρατσιστική, ναζιστική και βασισμένη σε  πολιτικές σκοπιμότητες, δημιουργεί απορίες και ερωτήματα. Υπάρ 

χουν τεράστιες ιδεολογικές αντιφάσεις. Οι πολιτικοί και οι διανοού μενοι αναθεωρητές της ελληνικής ιστορίας, παρά το γεγονός ότι, η  θεωρία μέχρι σήμερα χρησιμοποιήθηκε από ναζιστικής νοοτροπίας  Ευρωπαίους οι οποίοι, για τους δικούς τους εθνικούς λόγους,  επιδίωκαν να πλήξουν το γόητρο και τα συμφέροντα της Ελλάδας,  εμφανίζονται παραδόξως ως προοδευτικοί και δημοκράτες. Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από αυτή την αντίφαση! Ποιά είναι τα κίνη τρα, ποιος ο στόχος και ποιοι ωφελούνται; Είναι ιστορικά αποδειγ μένο ότι πίσω από τις διακρατικές διαμάχες με πολιτικό ή ιδεολο γικό χαρακτήρα, κρύβονται πάντα οικονομικά ή γεωστρατηγικά  συμφέροντα. Οι πολιτικές θεωρίες διατυπώνονται για να εξυπηρε τήσουν αυτούς τους στόχους. Η ερμηνεία τους απαιτεί ρεαλισμό,  άτεγκτη λογική και απουσία αφελών συναισθηματισμών. Μέσα σε  αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να διερευνηθεί και η πρωτοτυπία του  ελληνικού εθνομηδενισμού.  

Αυτό το είδος φαλμεραϊσμού και ιδεολογικής προδοσίας είναι  μια αποκλειστικά ελληνική ιδιαιτερότητα. Όπως εξήγησα σε πολλά  άρθρα μου, οφείλεται και στην προσπάθεια κάποιων ευρωπαίων  διανοουμένων «να απελευθερωθούν από την αρχαιοελληνική πο λιτιστική κατοχή!», δημιουργώντας έναν νέο δυτικοευρωπαϊκό  πολιτισμό μέσα στον χωρίς αξίες και ιδανικά διεθνιστικό ισοπε 

δωτικό χαρακτήρα της παγκοσμιοποίησης. Οι έλληνες αναθεω ρητές της ιστορίας, πίσω από τις δήθεν επιστημονικές απόψεις  τους, κρύβουν το γεγονός ότι αποτελούν τα όργανα ενός διακρατι κού συστήματος πολιτικών, οικονομικών και γεωστρατηγικών αντι θέσεων των δυτικοευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων. Προσωπικά  τους θεωρώ ενταγμένους σε αυτό το σύστημα των πληρωμένων  κονδυλοφόρων, με αμοιβή την επαγγελματική και οικονομική τους  ανέλιξη σε δομές κρατικής (ή διακρατικής) εξουσίας. Διότι ενώ  γνωρίζουν ότι σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς υπήρξε μείξη  διαφορετικών φυλών και πολιτισμών, μόνον αυτοί σε όλη την  Ευρώπη επικαλούνται εις βάρος τη χώρα τους μια θεωρία, της  οποίας τα κίνητρα επεξηγήσαμε στα άρθρα των προηγούμενων  κεφαλαίων, για να κλονίσουν τις θεμελιώδεις βάσεις της ελληνικής  ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού. Είναι, όπως τόνισα στην  πραγματεία μου «Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ», οι μητροκτόνοι μιας 

57 

μάνας (της πατρίδας τους) η οποία τους μεγάλωσε ταΐζοντάς τους  με χρυσά κουτάλια. Όλοι τους είναι κρατικοδίαιτοι και επαγγελμα τικά και κοινωνικά καταξιωμένοι. Το άκρον άωτον του κυνισμού και  της αχαριστίας! Είναι οι πνευματικά διεστραμμένοι Ηρόστρατοι, οι  

οποίοι εκστασιάζονται από τις φλόγες του πατρικού τους σπιτιού! Από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ο ελληνισμός πέ ρασε σε μια περίοδο αδράνειας, φοβίας και άβουλης διπλωματικής και στρατιωτικής υποχωρητικότητας σε ζωτικά εθνικά θέματα, με  «yes men» πρωτοκλασάτους ηγέτες και ηγετίσκους των παρασκη νίων εξουσίας, υποταγμένους και δουλοπρεπείς στις επιδιώξεις και  στα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων. Τα πολιτικοκοινωνικά δεδομένα διαφοροποιήθηκαν ριζικά, κυρίως μετά τη διάλυση της  Σοβιετικής Ένωσης, αλλά οι όροι Αριστερός και Δεξιός διατηρή θηκαν ως προπαγανδιστικές έννοιες στις κομματικές αντιθέσεις,  για να φανατίζουν και να παραπλανούν τις λαϊκές μάζες. Ταυτίστη καν η εθνική πολιτική και ο πολιτικαντισμός. Τα συμφέροντα των  κομματικών ελίτ και των οργανωμένων ομάδων εξουσίας, εξοστρά κισαν τα εθνικά και πατριωτικά συμφέροντα και ιδανικά. Η μακρό χρονη παραδοσιακή μορφή του πολιτικάντη έλληνα ηγέτη, όπως  εμφανίστηκε το 1821 με τον χωρίς αναστολές «Μαυροκορδάτειο»  τουρκο-φαναριώτικο πολιτικό τυχοδιωκτισμό, έλαβε πλέον την τελι κή εικόνα στη συνείδηση του λαού. Δημιουργήθηκε η εικόνα ενός  δημαγωγού πολιτικού ο οποίος, σύμφωνα με τη ρήση του άγγλου  συγγραφέα Άρθουρ Κλαρκ (Βλ. υποσημ.), ενδιαφέρεται ελάχιστα ή  καθόλου για τη μελλοντική πορεία του έθνους και για την τύχη των  επόμενων γενεών. Θεωρείται ως ο άπληστος επαγγελματίας κυνη γός της κουτάλας, με την οποία ανακατεύεται το μέλι στη χύτρα  μιας εναλλασσόμενης εξουσίας, ανάμεσα σε Αριστερούς και Δε ξιούς. 

Ο ελληνικός πολιτικαντισμός αποτελεί μια ιδιαίτερα ξεχωριστή  σχολή πολιτικής απάτης και οσφυοκαμψίας, σε μια αέναη σύγ κρουση με τις εθνικές και πατριωτικές ιδεολογικές θέσεις της πλειο ψηφίας του ελληνικού λαού. Δεν θέλουμε μόνον Έλληνες ηγέτες.  Θέλουμε αυτοί οι ηγέτες να έχουν ταυτόσημη πατριωτική βούληση  και εθνική συνείδηση με την πλειοψηφία του λαού. Τις περισσό τερες φορές, με την ψηφοθηρική δημαγωγία αλλοιώνεται η  πραγματική βούληση των λαϊκών μαζών. Τότε ο ηγέτης μεταμορ φώνεται σε ύπουλο προπομπό μιας άβουλης αγέλης, η οποία τον  εμπιστεύεται σε ζωτικά για την ύπαρξή της εθνικά προβλήματα, για  τα οποία όμως δεν έχει επαρκώς ενημερωθεί.  

Ας μη φέρουμε ως παράδειγμα έναν πρωθυπουργό ή έναν  πανίσχυρο υπουργό, αλλά ας αρκεστούμε σε έναν τοπικού ενδια φέροντος αιρετό μικροηγέτη, όπως π.χ. έναν οποιονδήποτε δή-

58 

μαρχο. Η εκλογική του επιτυχία εξαρτάται από τις αληθινές ή  ψεύτικες υποσχέσεις προς τους ψηφοφόρους του για την επίλυση  των προβλημάτων του Δήμου. Αν ταυτόχρονα, σε μια υποτιθέμενη  ακραία περίπτωση, διακηρύξει ότι είναι άθεος, ότι θα αγωνισθεί για  τα δικαιώματα ελευθερίας των εγκληματιών, ότι θα απαγορεύσει 

την ανάρτηση σημαιών κατά τις εθνικές επετείους ή ότι στα πλαί σια της κομματικής και προοδευτικής του ιδεολογίας θα διακηρύξει  πως η Ελλάδα θα πρέπει επίσημα να μετονομασθεί σε Γιουνανι στάν ή Βουλγαριστάν διότι «δεν είμαστε Έλληνες», είναι βέβαιο ότι  οι ψηφοφόροι του δεν θα είναι περισσότεροι από τα δάχτυλα του  ενός χεριού. 

Και τώρα ας σταθούμε στην πολιτική καριέρα ενός δημάρχου, ο  οποίος κράτησε για οχτώ χρόνια το τιμόνι της εξουσίας του Δήμου  Θεσσαλονίκης. Εκλέχτηκε πανηγυρικά για δυο θητείες χάρη στο  προοδευτικό και φιλολαϊκό του πρόγραμμα, με την ξεκάθαρη δημο 

κρατική ψήφο των πολιτών. Αν στις δυο προεκλογικές καμπάνιες  του ήταν ειλικρινής και ομολογούσε ότι, θεωρεί κάποιους Σλάβους  ως Μακεδόνες και ότι (όπως δήλωσε σε μεταγενέστερη συνέν τευξή του) «I don't give a shit if he killed many Greeks or whatever»(Χέ***κα αν αυτός (ΣΣ=ο Κεμάλ) σκότωσε Έλληνες ή οτιδήποτε), υπάρχει κάποιος αφελής που να πιστεύει ότι οι Θεσ σαλονικείς θα εξέλεγαν έναν τέτοιο δήμαρχο; Η απάτη της λαϊκής και δημοκρατικής εντολής σε όλο το μεγαλείο της! 

Μετά από δυο, σχεδόν, χρόνια και ως απλός πλέον ιδιώτης, δήλωσε στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ» (Αύγ. 2019) ότι, μετάνιω σε για τη φράση, αλλά σαν καθαρό αριστερό παιδί της παγκοσμιο ποίησης και ως έμπορος της αρρωστημένης δεξιάς κερδοσκοπικής  

απληστίας, δεν διστάζει, μπροστά στο αναμενόμενο κέρδος, «να  χέ*ει» και πάλι τους νεκρούς της κεμαλικής θηριωδίας, αξιοποιών τας εμπορικά τη μεγάλη φήμη του τούρκου ηγέτη στην πατρίδα  του: 

«Εγώ περίμενα», είπε, «ότι τα μαγαζιά (της Θεσσαλονίκης) θα  πουλάνε ακόμα και αγαλματάκια του Κεμάλ. Δεν υπάρχει καμιά  αμφιβολία, ναι είναι σφαγέας, αλλά από εκεί και πέρα για τους  Τούρκους είναι πατέρας και θεός, κι αυτό μπορούμε να το αξιο 

ποιήσουμε».  

Τέτοιες ιδέες αρέσουν υπερβολικά σε κάποιους που  αγωνίζονται να καταστήσουν την Τουρκία περιφερειακή δύναμη  και την Ελλάδα προτεκτοράτο της. Γι’ αυτό πάσχιζε ο Β. Σόιμπλε,  με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, να μας διώξει από την  Ευρωπαϊκή Ένωση και νας μας αφήσει ολομόναχους και σχεδόν  άοπλους, απέναντι σε μια (με τις χρηματοδοτήσεις και επενδύσεις  της Ευρώπης) πανίσχυρη Τουρκία. Ο εμφορούμενος από τις 

59 

ευρωπαϊκές πολιτιστικές(!) αξίες δήμαρχος, τιμήθηκε γι’ αυτές τις  ιδέες του με το παράσημο του «Μέγα Σταυρού της Αξίας του  Τάγματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας». Αν  ζούσε ο Παλαμάς, θα βροντοφώναζε και πάλι πως κάτι τέτοιοι 

πολιτικοί και πνευματικοί ηγέτες κατάντησαν πόρνη τη Ρωμιοσύνη. Όλα για το κέρδος και την καλοπέραση! Με τέτοια νοοτροπία  και ομιχλώδη ιδεολογία, είναι δυνατόν να πείσεις το λαό να  θυσιαστεί για ιδανικά και για πατρίδα; Είναι δυνατόν να πετάς τα  κόκκαλα των νεκρών ηρώων του πολέμου στην κοπριά και να  περιμένεις να ζήσει ένα έθνος με τέτοιου είδους γαλουχημένες  γενιές; Η Ελλάδα πλημμύρισε από παρόμοιους ηγέτες και ηγετί σκους. Γι’ αυτό, χωρίς αναστροφή της πορείας, είναι απαράβατος  νόμος της Ιστορίας ότι η άβυσσος θα χάσκει μπροστά της απειλη τικά. Ο κίνδυνος εθνικού αφανισμού από παγκόσμιες γεωστρατη γικές ανακατατάξεις, θα υπάρχει αιωνίως, όσο υπάρχουν άνθρω ποι στην ανελέητη ανθρώπινη ζούγκλα των συμφερόντων και του  (κατά τον Μαξ Βέμπερ) διεστραμμένου ενστίκτου της ανθρώπινης  απληστίας. Οι φανατικοί διεθνιστές και εθνομηδενιστές είτε είναι «νεφεληγερέτες», οι οποίοι (κατά τον Οδυσσέα Ελύτη) «κρεμασμέ νοι απ' τα τηλέφωνά τους παλεύουν για 'να τίποτα οι χοντράν θρωποι», είτε εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. 

--------------------------------------- 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 

Άρθουρ Τσαρλς Κλαρκ: «A politician thinks of the next election; a statesman, of the next generation» (Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές, ένας  πολιτικός την επόμενη γενιά)

60 

 Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ 

  

17-3-2017 Ο Σωκράτης Σίσκος γεννήθηκε  στον Εμμανουήλ Παπά του νομού  

Σερρών. Περάτωσε τις γυμνασιακές  

σπουδές του στις Σέρρες και απο 

φοίτησε από το Τμήμα Οικονο 

μικών και Πολιτικών Επιστημών της  

Σχολής Νομικών και Οικονομικών  

Επιστημών του Αριστοτελείου Πα 

νεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

 Μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι σε  θέματα «οικονομίας των μετα 

φορών» και συνέγραψε πλήθος  

άρθρων και δυο βιβλία συγκοινω 

νιακού περιεχομένου. Εργάσθηκε  

στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους  

και διετέλεσε, πριν από την παραί 

τησή του, το 1992, προϊστάμενος 

Εμπορικής Εκμεταλλεύσεως στην Περιφερειακή Διεύθυνση Μακε δονίας/Θράκης.  

 Στις αρχές του 1993 προσλήφθηκε, ως ειδικός σύμβουλος, από  τον Giuseppe Dragan, ιδρυτή της ιταλικής πολυεθνικής εταιρείας  καυσίμων ButanGas, με έδρα της γραμματειακής του υποστήριξης τη  θυγατρική της εταιρείας, τη PetroGas Θεσσαλονίκης.  

 Συμμετείχε σε μελέτες της Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης και  ως εισηγητής, στην έρευνα για τη διακίνηση των επικίνδυνων φορτίων,  με βάση τους κανονισμούς και τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Την έρευνα πραγματοποίησε (1997-1998) το Εργαστήριο Συγκοι 

νωνιακής Τεχνικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.  Διετέλεσε μέλος της πρώτης Συντακτικής Επιτροπής και επιμελητής  των οικονομικών και συγκοινωνιακών θεμάτων στην εγκυκλοπαίδεια  "ΠΑΙΔΕΙΑ". 

 Τα λογοτεχνικά του έργα είναι: 

- Ηλιαχτίδα σε ξανθά μαλλιά Θεατρικό 1962 - Η συμμορία Μονόπρακτο 1976  - Το στραπατσαρισμένο πορτρέτο Πεζογράφημα 1982 

 - 0 τελευταίος βασιλιάς Θεατρικό 1985  (Α’ βραβείο "Παρνασσού" 1984)

61 

- Οι ευνουχισμένοι Διηγήματα 1987 - Η προαγωγή Πεζογράφημα 1987 - Η ματωμένη ολυμπιάδα Μυθιστόρημα 1988 - Στις μέρες της Χαιρώνειας Θεατρικό 1989 

- ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ (ή ο άλλος Περσέας) Μυθιστόρημα 1991  (Α' βραβείο «Παρνασσού» 1990-Επανεκδόθηκε  

 με νέο τίτλο το 2013 και 2015)  

  

- Ο Ιταλός, ο Ολλανδός και η Πεζογράφημα 1992   Μακεδονία του Κρατερού 

 (διασκευάστηκε και σε θεατρικό)  

- Η ταβέρνα του Κρατερού Θεατρικό 1994   Γ’ βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων 

 Θεατρικών Συγγραφέων,1993 

- Οράματα, (Μέρος Α ) Πεζογράφημα 1993 - Οι φίλοι μας απ' τη Δανία Μυθιστόρημα 1994 

- Οράματα, (Μέρος Β ) Πεζογράφημα 2006 

 - Ο γιος του ΕΜΜ. ΠΑΠΑ στο Μανιάκι Μυθιστόρημα 2009 - Οι «Άτιμοι» ηγήτορες των Λαών Άρθρα/Κείμενα 2011 

- Το ρόπαλο του Κάιν Πεζογράφημα 2011  - Ευλογημένοι και Καταραμένοι Μυθιστόρημα 

 1ος τόμος 2012 2ος τόμος 2013 

3ος τόμος 2015 

 -Το Θαύμα του Ελληνικού Πολιτισμού Πραγματεία 2015 - Το Πελατειακό Κράτος Δοκίμιο 2016 

- Ευρώπη: Οι άρπαγες και οι βιαστές  

των αξιών της Δοκίμιο 2017 

62 

  

- α) Ο Ελληνισμός και τα Ιδανικά  

 της Νέας Τάξης (1ος Τόμος) Άρθρα 2018   β) Η Ευρώπη και τα Ιδανικά  

 της Νέας Τάξης (2ος Τόμος) Άρθρα 2018 

- Η Προφητεία Πραγματεία/Άρθρα  2019 

- Η Δεύτερη Προφητεία Πραγματεία/Άρθρα  2020 

- Fallmerayer Jakob-Philipp Πραγματεία/Άρθρα  2020  

  

Επανεκδόθηκαν  

- Η Ταβέρνα του Κρατερού Θεατρικό 2013  (Γ’ Βραβείο της Ε.Ε.Θ.Σ. 1993 – Α’ Έκδοση 1994) 

- ΠΕΡΣΕΑΣ, ο βασιλιάς των Μακεδόνων Μυθιστόρημα 2014   (Βραβείο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ» 1990). Α’ Έκδοση 1991 με 

 τίτλο «το Συνέδριο», Β’ Έκδοση 2013 με τον νέο τι- 

 τλο, Γ’ Έκδοση 2015 από τον εκδοτικό οργανισμό  

 «Μαλλιάρης - Παιδεία», με μικρή τροποποίηση του τίτ- 

 λου της Β΄ Έκδοσης. Έγινε επανέκδοση το 2014, σε  

 CD, της Β΄ Έκδοσης του 2013. 

- Στις Μέρες της Χαιρώνειας Θεατρικό 2014  (Α’ Έκδοση 1989) 

- Η Ματωμένη Ολυμπιάδα Μυθιστόρημα 2014  (Α’ Έκδοση 1988) 

- Το Θαύμα του Ελληνικού Πολιτισμού Πραγματεία 2015  (Α’ Έκδοση Μάης 2015, Β’ βελτιωμένη Έκδοση  

 Ιούλιος 2015) 

- Οράματα (Μέρος Α’) Πεζογράφημα 2016  (Β΄ Έκδοση σε CD - Α’ Έκδοση 1993 ) 

- Ευλογημένοι & Καταραμένοι Μυθιστόρημα 2016  (3 τόμοι - Γ΄ Έκδοση σε CD 

- Ο γιος του Εμμανουήλ Παπά στο Μανιάκι Μυθιστόρημα 2016  (Γ΄ Έκδοση σε CD) 

- Το στραπατσαρισμένο πορτρέτο Διήγημα 2016  (Β΄ Έκδοση σε CD)

63 

- Άγης Δ’, ο βασιλιάς της Σπάρτης Θεατρικό 2016  (Βραβείο «Παρνασσού» 1984). Α΄ Έκδοση 1985 

 με τίτλο «Ο Τελευταίος Βασιλιάς». 

64 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

- Τα τυπωμένα βιβλία του συγγραφέα δεν κυκλο φορούν στην αγορά βιβλίου και γι’ αυτό δεν υπάρ χουν στα βιβλιοπωλεία. Οι αναγνώστες μπορούν να  τα βρουν στις κεντρικές δημοτικές βιβλιοθήκες πολ λών πόλεων και κάποια, σε ψηφιακή μορφή, σε ψη φιακές βιβλιοθήκες. Προσωρινά οι αναγνώστες έ χουν τη δυνατότητα να τα διαβάσουν και να τα  

εκτυπώσουν ΔΩΡΕΑΝ από την ιστοσελίδα: siskos logotexnia.gr 

- Ο έλεγχος και η μορφοποίηση των κειμένων δεν  έγιναν από ειδικευμένο επιμελητή εκδόσεων, αλλά  για τεχνικούς και οικονομικούς λόγους από τον ίδιο  το συγγραφέα. Όσοι ασχολούνται με συγγραφή βι βλίων ή άρθρων γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο συν 

τάκτης τους είναι ο χειρότερος επιμελητής. Κάποιες  φορές, επικεντρωμένος στο βαθύτερο εννοιολογικό  περιεχόμενο των κειμένων, του διαφεύγουν μικρά  ορθογραφικά ή συντακτικά λάθη παρά τους επανει 

λημμένους ελέγχους. Για το λόγο αυτό οι αναγνώ στες παρακαλούνται να κρίνουν με επιείκεια κάποιες  μικρές αβλεψίες που, ενδεχομένως, θα διαπιστώ σουν όχι μόνο στο παρόν αλλά και σε άλλα κείμενά μου.  

 

65 

66