Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2020

Η Τουρκία έχει ήδη οριοθετήσει και στην Αθήνα ζητάνε ακόμα Χάγη!


Τον περασμένο Φεβρουάριο το ΕΛΙΑΜΕΠ είχε οργανώσει μία εκδήλωση με θέμα την παραπομπή στη Χάγη, ως δρόμο επίλυσης των ελληνοτουρκικών. Ομιλητές ήταν πρόσωπα που έχουν χειρισθεί τα ελληνοτουρκικά (Γιώργος Παπανδρέου, Μπακογιάννη, Κατρούγκαλος και Ροζάκης). Εκείνη η εκδήλωση είχε για μία ακόμα φορά επιβεβαιώσει ότι σύσσωμο σχεδόν τον πολιτικό σύστημα έχει αναγάγει σε μονόδρομο την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο.

Τα πράγματα με τ΄ όνομα τους

Ελληνοτουρκικά: Η Τουρκία των αισθήσεων και η Ελλάδα των ψευδαισθήσεων
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει δομηθεί ένας μύθος/ψευδαίσθηση γύρω από τις προθέσεις της Τουρκίας. Ένας μύθος – αυταπάτη ο οποίος είναι καθαρή απόρροια ενός φοβικού πολιτικού συνδρόμου. Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας προσπαθεί να πείσει σε πρώτη φάση τον ελληνικό λαό και σε δεύτερη φάση τον εαυτό του, περίπου ότι η Τουρκία δεν αποτελεί ένα δομικό κίνδυνο, αλλά μια αόριστη απειλή ενός κακού γείτονα που… μπλοφάρει. Τελικά τι είναι πιο επικίνδυνο; Η τουρκική προκλητικότητα ή ο ελληνικός εφησυχασμός;

Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, Η ΑΡΕΤΗ ΣΥΝΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

                                                         

Προοίμιο
Όταν ο  άνθρωπος θέλησε να απαλλαγεί από τα μεταφυσικά ερείσματά του και να αποκτήσει  απόλυτη ελευθερία  στις αποφάσεις του για ένα προσωπικό τρόπο ζωής οραματίσθηκε ότι  : Ο Λόγος θα αποτελούσε την οργανωτική αρχή της αρμονίας, ήτοι θα καθόριζε, με επιταγές και απαγορεύσεις ποια θέση θα κατείχε το κάθε μέρος μέσα στο όλο. Θα υπήρχε μια  αρμονία Λόγου και ψυχόρμητου.  Μια αυθυποταγή των ενστικτωδών παρωθήσεων σε έναν έλλογο σκοπό.  Θα υπήρχε μια  παραίτηση από την άμεση ικανοποίηση για χάρη μιας ανώτερης ευτυχίας.