Μελετῶ συστηματικῶς τὰ ἄρθρα θρῆνος ἀκαδημαϊκοῦ διδασκάλου διὰ τὸ κατάντημα τῆς γλώσσης καὶ τὴν ἀνάγκην προστασίας της καὶ εκπλήττομαι.

Ἀκούω τὸν σεβασμὸν τὸν ὁποῖον ἐπιδεικνύουν οἱ ἀγγελειοφόροι τῶν μέσων ἐνημερώσεως διὰ τὴν κατὰ τὸν δυνατὸν ὀρθὴν ἐκφορὰν τῆς ξενικῆς προφορᾶς τοῦ ὀνόματος «Καρολίνα» ὡς «Καρολάϊν» καὶ ἐκπλήττομαι διότι οἱ ἴδιοι ἀγγελιοφόροι οὐδένα σεβασμὸν ἐπιδεικνύουν διὰ τὴν ὀρθὴν προςῳδιακὴν ἐκφορὰν τοῦ Ἕλληνος Λόγου.

Ἀνέγνωσα μετ᾿ ἀγανακτήσεως κείμενον καθηγητοῦ διαμαρτυρομένου διὰ τὴν παῦσιν τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐν τῷ πανεπιστημίῳ Πρίνστον. Ὁ ἴδιος γράφει τὴν διαμαρτυρίαν τοῦ εἰς γλῶσσαν χαρακτηριστικὴν τῆς ἐλλείψεως σεβασμοῦ πρὸς τὸν μέχρι πρότεινος κυριαρχοῦντα προςῳδιακὸν τρόπον γραφῆς τοῦ Ἕλληνος Λόγου. Ἄχρωμος, στιγματικὴ γραφὴ καὶ ἀναβίβασις τοῦ τόνου εἰς τὸν πέμπτον μετρικὸν χρόνον πρὸ τῆς ληγούσης, πρακτικὴ καταδικασθεῖσα ὑπὸ τῶν τοτάνων τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, οἵτινες ἐπέτρεπον ἀναβίβασιν τονισμοῦ μέχρι τοῦ τετάρτου μετρικοῦ χρόνου πρὸς τῆς καταλήξεως.

Ἀφοῦ ὁ ἀκαδημαϊκὸς διδάσκαλος, καὶ ὄχιν μόνον αὐτὸς, συνέδραμε μὲ ὅλας του τὰς δυνάμεις εἰς τὴν ἐξαθλίωσιν τῆς γλώσσης, ἀφοῦ δὲν ἐδίστασε, εἰς τὴν πρώτην ἔκδοσιν τοῦ ὁμωνύμου πρὸς τὸ ἐπίθετον τοῦ διδασκάλου λεξικοῦ, νὰ ταυτίσῃ τὸν ΠΑΟΚτσὴν φίλαθλον μὲ τὸν Βούλγαρον, ἔστω καὶ ὑβριστικῶς, ἄποψις πρὸς τὴν ὁποίαν συνετάχθη σύσσωμος ἡ πνευματικὴ τε καὶ Ἀκαδημαϊκὴ κοινότης τῆς Ἑλλάδος, ἄποψις ἡ ὁποία ἐδικαιώθη ὁ ἀκαδημαϊκὸς διδάσκαλος εἰς ἐπίπεδον Ἀρείου Πάγου, πλὴν οὐδέποτε ἐχρησιμοποίησεν εἰς τὰς μετέπειτα ἐκδόσεις τοῦ ὁμωνύμου λεξικοῦ, ἀφοῦ μετέτρεψεν ἑλληνικὰς λέξεις εἰς ἀλλοεθνεῖς, πχ ὁ "σταῦλος", προερχομένου ἐκ τῆς συνθέσεως τῶν λέξεων «ἐς τὴν αὐλὴν» μετετράπη εἰς τὸ "στάβλος" ἐκ τοῦ λατινικοῦ "stabulum", ἀφοῦ ἐπέβαλεν τὴν ἀλλαγὴν τῆς ὀρθογραφίας χιλιάδων λέξεων ὡς "καμία" ἀντὶ "καμμία", "αλγόριθμος" ἀντὶ "άλγόρυθμος" ἐκ τοῦ "ἄλγος + ῥυθμός", ἁφτὶ", ἁβγό", "καλύτερος" ἀντὶ "καλλίτερος", ἀφοῦ κατήργησεν τὴν τρίτην κλίσιν, τὰς πτώσεις τῶν ῥημάτων, ἰσοπέδωσεν τὴν ὀρθογραφίαν τῶν ῥηματικῶν καταλήξεων πρὸς ἀπόκρυψιν τῆς ἐλλείψεως μορφώσεως καὶ σήμερον γράφομεν ὅλας τὰς ῥηματικὰς καταλήξεις μὲ «ει», διὰ νὰ μὴν εἶναι δυνατὴ ἡ διάκρισις τοῦ πεπαιδευμένου ἐκ τοῦ ἀμαθοῦς καὶ προσέτι σήμερον ἐξαθλιοῦται καὶ ἐξαφανίζεται ἡ γενικὴ πτῶσις καὶ οἱ Ἕλληνες ὁμιλοῦν «τουρκίζοντες ου-ου-ου-ου…» ἐκ τῶν πολλῶν «ου» ὡς καθόντουσαν, ἅμα δὲ και "που-που-νίζοντες" καὶ «από-από-νίζοντες» δεδομένου ὅτι δὲν γνωρίζουν ἄλλας προθέσεις, δεδομένου ὅτι κατηργήσθησαν αἱ προθέσεις καὶ ἀπηγορεύθη ἡ χρῆσις τοῦ πλουσιωτάτου λεξιλογίου τῆς μοναδικῆς γλώσσης τῶν Ἑλλήνων Τιτάνων τοῦ Παγκοσμίου Πνεύματος· ἀπηγορεύθη τὸ «ἀναμένω» καὶ ἔγινε «περιμένω» ὡς ἐὰν τὰ δύο αὐτὰ σύνθετα ῥήματα εἶναι συνώνυμα καὶ δὲν ἔχουν ἐννοιολγικὴν διαφορὰν· τὸ «ἀκολούθως»  ἀπαγορεύεται καὶ τὴν θέσιν του ἔλαβε τὸ χυδαῖον «παρακάτω» ὡς ἐὰν τὰ δύο αὐτὰ σημαίνουν μία καὶ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν, τώρα ὁ δάσκαλος μετατρέπεται εἰς ὑποστηρικτὴν τοῦ, ὑπὸ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου καὶ τῶν ὁμοίων προς αὐτὸν σκεπτομένων, θύματός των, τοῦ ὑψίστου κληροδοτήματος τῶν Ἑλλήνων, τοῦ ἀρίστου γλωσσικοῦ ἐργαλείου ἐκφράσεως σκέψεων, συναισθημάτων καὶ πάσης φύσεως στοχασμῶν.

 

Εἰς τοὺς θρηνούντας διὰ τὸ τῆς γλώσσης κατάντημα ἀπαντῶμεν περιοριζόμενοι εἰς χρῆσιν μερικῶν παροιμιῶν συναδουσῶν πρὸς τὰ "κροκοδείλεια" δάκρυα τοῦ διδασκάλου...

"στερνὴ μου γνῶσις...."

"τῶν φρονίμων τὰ παιδιὰ....."

δάσκαλε ποὺ δίδασκες...."

γιὰ νὰ καταλήξῃ κανεὶς στὸ κάλεσμα τῶν ἡμερῶν μας: "ἐλᾶτε νὰ κλάψουμε τὴν μιζέρια μας".

 

Ὁ διδάσκαλος καὶ οἱ ἀσπαζόμενοι τὰς ἀπόψεις του, ἀφοῦ ἐφόνευσαν διὰ σφαγιασμοῦ καὶ ἐγενοκτόνησαν τὴν γλῶσσαν, παραμένουν εἰς τὴν ἐπικαιρότητα διὰ τῶν ἰνδοευρωπαϊκῶν, πλὴν στερουμένων βιβλιογραφίας, στοχασμῶν των, σήμερον, ὁ διδάσκαλος θρηνεῖ ἐπὶ τοῦ πτώματος τῆς γλώσσης μας!

 

Ἀφοῦ, ὡς φαίνεται οἱ Ἕλληνες μὴ ἐπιθυμοῦντες νέαν μεταξύ μας σφαγὴν, σφαγιάζομεν τὴν τελευταῖαν ἀπομείνασαν κληρονομίαν μας καὶ στρουθοκαμηλίζοντες, θρηνοῦμε διὰ τὴν ἀπώλειαν τοῦ θύματός μας! Τὰ ἀρίστου κάλους μνημεῖα κατέστρεψαν οἱ ὁπαδοὶ τῆς νεοφανοῦς θρησκείας ὑπὸ τὰς εὐλογίας τῆς τότε πολιτικῆς τε καὶ θρησκευτικῆς ἡγεσίας, ἐκάλεσαν δὲ μέχρι καὶ τοὺς Γότθους τοῦ Ἀλλαρίχου, καλλιεργήσαντες ἐκτοτε τὰς ὀρέξεις τῶν γερμανοφόνων κατὰ τῆς ἱερᾶς πατρίδος· ἡ ἀπαγόρευσις διδαχῆς τῆς πνευματικῆς μας κληρονομίας ἔλαβεν χῶραν ἐπὶ τῶν αὐτοκρατόρων Θεοδοσίου καὶ Ἰουστινιανοῦ καὶ ἐπενελήφθη ἐπὶ ἡμερῶν ΠΑΣΟΚ + Κ. Καραμανλῆ (θείου), διὰ νόμου κατηργήγθη ἐπὶ ἐθνικῆς ἀποχρώσεως κυβερνήσεως Ῥάλλη, ἡ δὲ προσῳδιακὴ γραφὴ τῆς γλώσσης κατηργήθη διὰ μεταμεσονυκτιακῆς τροπολογίας ἀγραμμάτων βουλευτῶν τῆς ἀριστερᾶς τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, κατὰ τὴν ψήφησιν νομοσχεδίου περὶ ἀλιείας! Τὸν θεμέλιον λίθον τοῦ σταδιακοῦ βιασμοῦ τῆς γλώσσης ἔθεσεν ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς, καταργήσας διὰ διατάγματος τὴν χρῆσιν τῆς δοτικῆς πτώσεως, ὡς ἐὰν ὁ γερμανόφων Μεταξᾶς νὰ μὴν ἐχρησιμοποίῃ τὴν δοτικὴν πτῶσιν εἰς τὴν γερμανικὴν γλῶσσαν!

 

Ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν ὅ,τι τὸ τεχνολογικῶς τελειότερον διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς ποιότητος τῆς ζωῆς των. Οἱ ἄνθρωποι, ὄχι ὅμως οἱ Ἕλληνες! Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, μοναδικοὶ κληρονόμοι ἀρίστου γλωσσικοῦ δημιουργήματος τοῦ ἐπιτρέποντος δυνατότητα ἀκριβολόγου ἐκφράσεως ἐννοιῶν πάσης φύσεως, λόγον οἰκονομοῦντες, ἐπράξαμεν τὸ χείριστον δυνατὸν ἤτοι: ἀντὶ ἀναβιβάσεως τοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀμαθῶν εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν λογίων, ἐσφαγιάσαμεν τὴν γλῶσσαν μας προφορικὴν τε καὶ γραπτὴν, καὶ ἐπιβάλαμεν τὴν καταβίβασιν τοῦ ἐπιπέδου τῶν λογίων εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν οἰκειοθελῶς ἀπαιδεύτων ἀμαθῶν καὶ θητῶν τῆς ἀριστείας ὁπαδῶν ἀγνώστου προελεύσεως κέντρων (ντόπιων καὶ ξένων κατὰ τὴν φρᾶσιν τοῦ ἱδρυτοῦ τοῦ κάποτε ΠΑΣΟΚ), καὶ ἀλβανίζοντες γράφομεν πλέον τὸ «πολὺ ὥραία» ὡς «πολι ορεα». ΕΥΓΕ!

 

Καὶ εἰς τὴν γενοκτονίαν συνήνεσεν καὶ συναινεῖ ἀβιάστως ἅπασα ἡ πολιτικὴ ἡγεσία καὶ ἅπαντες οἱ πάσης φύσεως πνευματικοὶ ταγοὶ τῆς Ἑλλάδος.

Δὲν παραδειγματιζόμεθα ὑπὸ τῶν Φλαμανδῶν τοῦ Βελγίου, οἱ ὁποῖοι συντηροῦν τὴν ἐθνικότητά των διὰ τῆς συντηρήσεως τῆς γλώσσης· δὲν παραδειγματιζόμεθα ὑπὸ τοῦ τρόπου ἐνεργείας τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας εἰς γλωσσικὰ θέματα, ὅπου ἡ χρῆσις, δημοσίως, λέξεων μὴ ἐγκεκριμένων παρὰ τῆς Ἀκαδημίας τῆς Γαλλίας διώκεται· δὲν παραδειγματιζόμεθα παρὰ καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν ἀξέστων Τούρκων οἱ ὁποῖοι τιμοῦν γλῶσσαν καὶ σημαῖαν! Δὲν παραδειγματιζόμεθα οὐδὲ καὶ ἐκ τοῦ θαύματος τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἵτινες διετήρησαν τὴν γλῶσσαν ἐν διασπορᾷ καὶ τὴν ἐπιβάλουν σήμερον ἀργὰ καὶ σταθερῶς εἰς παγκοσμίον κλίμακαν.

 

Ὅμως, τὶ δύναται νὰ ἀναμένῃ τις ἀπὸ μίαν χῶραν τῆς ὁποίας ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ὡς πρώτην πρᾶξιν καὶ πρῶτον μέλημα, ἅμα τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων της, ἐπέλεξε τὴν ἀπομάκρυνσιν τῆς Ἑλληνικῆς Σημαίας ἐκ τῆς περιόπτου θέσεως τοῦ γραφείου τοῦ ἀνωτάτου ἄρχοντος τῆς χώρας! Ὅταν ἡ ἀνώτατος ἄρχων τῆς Ἑλλάδος προκαλεῖ άντιδράσεις ἀποφεύγουσα νὰ ἐμφανισθῇ χαιρετοῦσα, ὡς ὀφείλει, τὸ αἱματοβαμμένον Σύμβολον τῆς Πατρίδος! Ὅταν ἡ ἀνώτατος ἄρχων τῆς Ἑλλάδος ἀποφεύγει νὰ ἐμφανίζεται παρὰ τὴν σημαῖαν τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν παραδειγματίζεται ἐκ τῆς πληθώρας σημαιῶν ὑπὸ τὴν σκιὰν τῶν ὁποίων ἐμφανίζεται πάντοτε ὁ Τοῦρκος πρόεδρος!

 

Κατὰ τὸ παρελθὸν ὁ συμμαθητὴς μας Καρατουλιώτης Νικόλαος ἀνήρτησεν μαγνητοσκόπισιν τῆς συνατήσεως τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος Κ. Καραμανλῆς (ἀνεψιοῦ) μετὰ τοῦ κουμπάρου του Τούρκου πρωθυπουργοῦ, τότε, Ἐρντογὰν. Οἰ ὀργανωταὶ τῆς συναντήσεως εἶχαν ἐπὶ τοῦ δαπέδου δύο μικρὰς ἐπιπέδους σημαίας τὰς τῆς Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ἀντιστοίχως, ὑποδεικνύουσαι τὴν θέσιν ὅπου ἔπρεπε νὰ σταθοῦν οἱ δύο πρωθυπουργοί. Ἕμπροσθεν ἐβάδιζεν καὶ προσῆλθεν ὁ Ἕλλην καὶ ἠκολούθη ὁ Τοῦρκος. Ἅμα τῇ ἀφίξει εἰς τὰς προκαθορισμένας θέσεις, ὁ μὲν Ἕλλην πρωθυπουργὸς ἐποδοπάτησεν καὶ ἐστάθη ἐπὶ τῆς ποδοπατηθείσης παρὰ τοῦ πατριώτου πρωθυπουργοῦ ἑλληνικῆς σημαίας, ὁ δὲ Τοῦρκος ἔσκυψεν, ἔλαβεν τὴν σημαῖαν τῆς Τουρκίας ἀνὰ χεῖρας, τὴν ἠσπάσθη, τὴν ἔφερεν εἰς τὴν θέσιν τῆς καρδίας καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ σημείου ὅπου εἶχεν τοποθετηθεῖ ἡ σημαῖα. Ὁ εἷς ποδοπατῶν τὴν σημαῖαν, ὁ ἕτερος, ὁ Τοῦρκος, μὲ τὴν σημαῖαν εἰς τὴν καρδίαν! Ἐκτιμᾶται ὅτι τὰ σχόλια περιττεύουν.

 

Τῶρα θρηνοῦμε την καταστροφὴν τῆς γλώσσης.

Οἱ Γάλλοι, ὡς ἐπιφώνημα θλίψεως ἔχουν τὴν λέξιν «helas!» Δύνασθαι νὰ ἀναλογισθεῖτε τὴν προέλευσιν τούτου τοῦ ἐπιφωνήματος;

 

Ἕλληνες, λαὸς, σήμερον, τῆς ἤσσονος προσπαθείας, ἀρκούμενος εἰς προβολὴν ἀρχαίων ἐπιτευγμάτων πρὸς ἄντλησιν δόξης, διατυμπανίζων τὰ πρωτεῖα τῆς μητρικῆς γλώσσης, ἧν καταδιώκει, γελοιοποιεῖ, ἀρνεῖται νὰ χρησιμοποιήσῃ, χλευάζων τοὺς τιμῶντας τὰς ἑλληνικὰς ἀρχαίας παραδόσεις.

 

Σταματῶ στὸ σημεῖον αὐτὸ πλήρης ὀργῆς διὰ τὴν ἀνάλγητον ὑποκρισίαν ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων.

 

Καλυδάσκαλος καὶ οὐχὶ καλλιδάσκαλος ὁ θρηνῶν τὴν ἀπώλειαν τῆς καλυεπίας καὶ οὐχὶ καλλιεπίας καὶ καλυεργίας καὶ οὐχὶ καλλιεργίας τῆς γλώσσης τῶν Ἑλλήνων, τοῦ καλύστου καὶ ούχί καλλίστου γλωσσικοῦ δημιουργήματος.

Καλυόπη καὶ οὐχὶ Καλλιόπη συνεπῶς ἡ μοῦσα κατὰ τὴν σύγχρονον κακογραφίαν τῆς νέο-ελληνκῆς γλώσσης.

 

Ἰωάννης Καραδημητρόπουλος