Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2021

ΠΩΣ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ


ΔΗΜΗΤΡΗ  ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ




Ακούμε τον Χουλουσί Ακάρ να κατηγορεί την Ελλάδα για επεκτατισμό και μένουμε εμβρόντητοι. Δεν θα 'πρεπε όμως. Όχι διότι εμείς είμαστε ιμπεριαλιστές απέναντι στους Τούρκους, αυτά είναι αστεία, αλλά διότι δεν επιτρέπεται να έχουμε έναν επικίνδυνο γείτονα και να μην ξέρουμε τον τρόπο που αυτός διαβάζει την ιστορία των σχέσεων μας. Αν δεν γνωρίζεις πως σκέφτεται ο εχθρός σου, ούτε διαπραγματεύεσαι με αξιώσεις μαζί του, ούτε τον πολεμάς αποτελεσματικά.

Ας μάθουμε λοιπόν δυο-τρία πράγματα για την τουρκική λογική, ώστε να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε. Πρώτον, οι Τούρκοι δεν μας θεωρούν ιστορική συνέχεια ούτε της αρχαίας Ελλάδας ούτε του Βυζαντίου. Μας θεωρούν ένα μικρό κρατίδιο που διαχωρίστηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία τους, όχι ως προϊόν προϋπάρχουσας εθνικής συνείδησης του σκλαβωμένου πληθυσμού της, ούτε ως αποτέλεσμα ιστορικής αναγκαιότητας. Μας θεωρούν μια αυθαίρετη και ιστορικά παράνομη κατασκευή στην περιοχή.

Κατά την άποψη των Τούρκων, ο ξεσηκωμός του ’21 δεν ήταν μια επανάσταση με εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά, αλλά μια ακόμα από τις εκατοντάδες μικροεξεγέρσεις που ξεσπούσαν συχνότατα σε διάφορες περιοχές της αχανούς αυτοκρατορίας τους για διάφορους λόγους (οικονομικά ζητήματα, αρχηγικές βλέψεις, κλπ). Όλες τους καταπνίγονταν αργά ή γρήγορα στο αίμα, έτσι θα γίνονταν και το ’21, απλώς η ελληνική εξέγερση είχε την τύχη (ή σχεδιάστηκε επί τούτου, εξαρτάται από τον Τούρκο ιστορικό που γράφει) να ξεσπάσει την χρονική περίοδο που άρχιζε η επίλυση του περίφημου Ανατολικού ζητήματος.

«Ανατολικό ζήτημα» λεγόταν η υπόθεση του διαμοιρασμού της παρηκμασμένης και παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εκείνης. Οι Τούρκοι λοιπόν πιστεύουν ότι το ελεύθερο ελληνικό κράτος δεν προέκυψε από επιτυχημένη επανάσταση, αλλά ότι η δημιουργία του επιβλήθηκε δια των όπλων από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο Ναυαρίνο.

Κοντολογίς, μας θεωρούν ένα κρατίδιο που κατασκευάστηκε από τους Αγγλο-Γάλλο-Ρώσους στο μαλακό υπογάστριο της αυτοκρατορίας τους, με στόχο να αρχίσει να ξηλώνεται το Οθωμανικό πουλόβερ. Η αλήθεια είναι πως έχουν δίκιο ως προς το αποτέλεσμα. Τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ακολούθησε μια χιονοστιβάδα εξελίξεων που ανέτρεψε τα πάντα στην περιοχή. Μέσα σε εκατό χρόνια, από την αυτοκρατορία που κατείχε όλα τα Βαλκάνια, όλη τη Μέση Ανατολή, την Αραβική χερσόνησο κι έφτανε ως τη Λιβύη, είχε απομείνει μόνο η σημερινή «μικρή» Τουρκία.

Μόνο που οι Τούρκοι μετέφρασαν τη δημιουργία του καινούριου αυτού χάρτη των Βαλκανίων και της Εγγύς Ανατολής, όχι ως δική τους αδυναμία ή ως μια σειρά εθνικών αφυπνίσεων των λαών, αλλά ως ένα μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι των ισχυρών που τους διαμέλισαν. Κατά την λογική τους, το πρώτο πιόνι αυτής της καταστροφικής γι αυτούς εξέλιξης ήταν η Ελλάδα, η οποία δημιουργήθηκε από τους Μεγάλους με σκοπό να καταστρέψει την Τουρκία. Και μόνο αυτό είναι υπεραρκετό για να μας μισούν θανάσιμα.

Τους δύο αιώνες που ακολούθησαν, αυτή η άποψη τους για την τεχνητή δημιουργία του ελληνικού κράτους με εντολή των Δυτικών, όχι μόνο δεν άλλαξε αλλά ενισχύθηκε. Θα τα αναλύσω στη συνέχεια. Στο μεταξύ, ας μην υποτιμούμε διόλου την ιστορική τους αντίληψη για το πώς προκύψαμε ως κράτος. Θεωρώντας μας ένα τεχνητό δημιούργημα που αφού φτιάχτηκε από τους Δυτικούς κατασκεύασε εκ των υστέρων εθνική συνείδηση και πλαστή ιστορική συνέχεια, οι Τούρκοι πιστεύουν ακραδάντως ότι αυτοί είναι ο παλιότερος λαός στην περιοχή, όχι εμείς.

Εκπλήττεστε, αλλά οι Τούρκοι θεωρούν ότι η Ελλάδα έχει ιστορία μόλις διακοσίων χρόνων, σε αντίθεση μ’ αυτούς που έχουν σχεδόν χίλια στην ευρύτερη περιοχή μας. Όταν τους λέμε για Ιωνίες, Περικλήδες, Μεγαλέξανδρους, ελληνιστικά χρόνια ή για την Βυζαντινή μας προϊστορία, αυτοί γελούν. Όλα αυτά τα θεωρούν ανέκδοτα και φαύλα ιστορικά μας κατασκευάσματα. Και μην πείτε ότι αυτά τα ιστορικά δεν έχουν πια αξία, διότι κάνετε λάθος. Κατά την αντίληψη τους, αυτοί ως ο παλιότερος λαός και ως κραταιά αυτοκρατορία στην περιοχή, έχουν ιστορικά δικαιώματα, ενώ εμείς δεν έχουμε.

Δηλαδή κατά τη θεωρία τους, αυτοί (πέραν των οικονομικών, στρατιωτικών και δημογραφικών δυνατοτήτων τους) δικαιούνται και ιστορικά να έχουν ευρύτερες βλέψεις στην περιοχή, εμείς ως πρωτάκια στον χώρο και ως πιόνια μακρινών κηδεμόνων, δεν έχουμε κανένα τέτοιο δικαίωμα. Όταν δηλαδή ο Ερντογάν αναφωνεί εκνευρισμένος «τι δουλειά έχουν οι Έλληνες με την Λιβύη;» το εννοεί. Αυτός έχει ιστορικό δικαίωμα εκεί, εμείς κι ας είμαστε κοντύτερα απ’ αυτόν, δεν έχουμε.


Ο Χουλουσί Ακάρ που μίλησε για «ελληνικό επεκτατισμό», επαναλαμβάνει απλώς όσα λένε όλοι οι Τούρκοι και όσα ακούνε όλοι οι διπλωμάτες της υφηλίου εδώ και δυο αιώνες.

Πρώτα απ’ όλα οι Τούρκοι θεωρούν την Ελλάδα ένα μικρό και αδύναμο (εδαφικά, δημογραφικά, οικονομικά, στρατιωτικά) κρατίδιο, που από μόνο του δεν θα μπορούσε καν να επιβιώσει, πόσο μάλλον να τους βλάψει. Θα μπορούσαν -θεωρούν- να μας κάνουν μια χαψιά, αν εμείς οι Έλληνες δεν στηριζόμασταν διαρκώς και σκανδαλωδώς από τους Ευρωπαίους ως εντολοδόχοι των συμφερόντων τους στην ανατολική μεσόγειο.

Με βάση αυτή την οπτική ερμηνεύουν οι Τούρκοι την διαχρονική πορεία των ελληνοτουρκικών. Στα μάτια τους ήμασταν πάντα ένα χρεωκοπημένο οικονομικά κράτος, που τροφοδοτείται διαχρονικά με απεριόριστο αγύριστο δυτικό χρήμα.

Αρχίζοντας από το δάνειο που πήρε από τους Άγγλους μέσα στην επανάσταση πριν καν φτιαχτεί ελληνικό κράτος και φθάνοντας μέχρι την οριακή χρεοκοπία μας το 2010, οι Τούρκοι μένουν κατάπληκτοι από τον πακτωλό των χρημάτων, δανείων, επιχορηγήσεων και κοινοτικών πακέτων που παίρνει συνέχεια η μικρή Ελλάδα από την Δύση. Στα μάτια τους, οι Ευρωπαίοι μας ταΐζουν για να υπάρχουμε.

Την ίδια ακριβώς αντίληψη έχουν και για τις πολιτικές σχέσεις της Δύσης με την Ελλάδα. Όπως το βλέπουν αυτοί, η Δύση έχει απλώσει πάνω από την Ελλάδα όποια προστατευτική φτερούγα διαθέτει για να κουρνιάσουμε από κάτω της.

Μας έχουν στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ζώνη του ευρώ και όπου αλλού, δίχως μάλιστα να διαθέτουμε τα τυπικά κριτήρια ή τα ουσιώδη προσόντα για τόσα πολιτικά κολλητιλίκια με τους Μεγάλους της Δύσης. Στα πλαίσια αυτά, εντάξαμε με το ζόρι και την Κύπρο στην Ευρώπη εις βάρος των Τουρκοκυπρίων, έτσι το βλέπουν.

Κι εμείς, αποθρασυνόμενοι απ’ αυτή την εύνοια, είμαστε το πιο κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης, που κρύβεται πίσω από τους συμμάχους και εταίρους του για να κάνει τσαμπουκάδες στην Τουρκία και για να την περιορίσει μέσα στα χερσαία της σύνορα.

Η Άγκυρα δαιμονίζεται κάθε φορά που μας βλέπει να μετατρέπουμε τα ελληνοτουρκικά θέματα σε ζητήματα Ευρωτουρκικά. Τους είναι αδιανόητο το πώς πείθουμε τους ευρωπαίους γι αυτό, αλλά πρωτίστως το θεωρούν αποτέλεσμα της δικής μας αποθράσυνσης.

Το γεγονός ότι κατά την διάρκεια των διακοσίων χρόνων που πέρασαν, η Ελλάδα βρέθηκε με το πλευρό των νικητών σε όλες τις οριακές ιστορικές στιγμές (και άρα κάτι κέρδιζε απ’ αυτό) στα μάτια τους δεν οφείλεται σε σωστές ελληνικές επιλογές αλλά στο ότι είμαστε ένα διαχρονικό πιόνι των Αγγλογάλλων.

Έτσι διαβάζουν την πορεία μας και στους βαλκανικούς πολέμους και στον πρώτο παγκόσμιο και στον δεύτερο, όταν εμείς βρεθήκαμε στο σωστό στρατόπεδο την σωστή στιγμή, σε αντίθεση με τους Τούρκους.


Το 1821 βλέπουν μια τοπική εξέγερση στην κάτω άκρη των Βαλκανίων που θα είχε καταπνιγεί μετ’ ολίγον, πλην οι Μεγάλες Δυνάμεις επεμβαίνουν απροκάλυπτα με τους στόλους τους στο Ναυαρίνο και την μετατρέπουν σε επιτυχημένη επανάσταση. Το 1832 η Ελλάδα είναι ένα μικρό κακομοιριασμένο κρατίδιο μέχρι την Λαμία και με λίγα νησιά των Κυκλάδων στην επικράτεια του. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1881 με την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης, οι Δυτικοί υποχρεώνουν την Τουρκία να παραχωρήσει στην Ελλάδα την Θεσσαλία και την μισή Ήπειρο. Οι Τούρκοι βλέπουν τους Έλληνες σχεδόν διπλασιάζονται εδαφικά δίχως να ρίξουν ούτε ντουφεκιά.

Το 1897 οι Έλληνες επιτίθενται στους Τούρκους, αυτοί τους παίρνουν φαλάγγι αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις πάλι τους σώζουν σταματώντας τον νικητή τουρκικό στρατό καθώς κατέβαιναν προς την Αθήνα. Την ίδια περίοδο, οι Αγγλογάλλοι υποχρεώνουν με τους στόλους τους την Τουρκία να παραχωρήσει ημιαυτονομία στο μεγάλο και στρατηγικής σημασίας νησί της Κρήτης, βάζοντας ως δήθεν ανεξάρτητο κυβερνήτη του έναν… γιο του Έλληνα βασιλιά. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα η Ελλάδα παίρνει και τυπικά το νησί.

Το 1911 οι Ιταλοί πουλάνε στην Ελλάδα το θωρηκτό Αβέρωφ, παρά το γεγονός ότι οι Τούρκοι πρόσφεραν περισσότερα για την αγορά του. Οι Δυτικοί εξασφαλίζουν έτσι ελληνική ναυτική υπεροπλία στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα έναν χρόνο αργότερα να μην μείνει ούτε ένα νησί του αρχιπελάγους στην κατοχή της Τουρκίας. Το 1912 με τον α’ βαλκανικό η Ελλάδα παίρνει την Ήπειρο και την δυτική Μακεδονία, με τον β’ βαλκανικό και τον α’ παγκόσμιο φτάνει ως τον Έβρο. Το 1920-22 παίρνει και την απέναντι πλευρά του Αιγαίου και φθάνει στα βάθη της Τουρκίας. Εκεί μας σταματάνε και τουλάχιστον εξασφαλίζουν την ηπειρωτική τους χώρα από την αδηφάγα ελληνική διάθεση.

Σαράντα χρόνια αργότερα, μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα παίρνει από τους Ιταλούς και τα Δωδεκάνησα μέχρι το απομακρυσμένο Καστελόριζο, μετατρέποντας το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη. Το 1950-70, με την αποχώρηση των Άγγλων από την Κύπρο, με την πλήρη ελληνοκυπριακή κυριαρχία στο νησί (και τις απόπειρες για Ένωση) ολοκληρώνεται η περικύκλωση της Τουρκίας και από τα νότια. Οι Έλληνες ενώνουν τις υφαλοκρηπίδες Ρόδου-Καστελορίζου-Κύπρου και κλείνουν την Τουρκία εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές της. Η τουρκική απόβαση στο νησί το 1974 αποτρέπει μερικώς τα ελληνικά σχέδια.

Οι -κατά την οπτική των Τούρκων- προσπάθειες των Ελλήνων όμως για την απομόνωση και περικύκλωση τους συνεχίζονται ακάθεκτες. Επικρέμεται πάντα πάνω από τα κεφάλια τους η ελληνική απειλή των 12 μιλίων που θα τους κλείσει εντελώς, ενώ το 2004 οι Έλληνες έβαλαν την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχόμενοι επίλυση του Κυπριακού με το σχέδιο Ανάν. Οι Ελληνηνοκύπριοι με την καθοδήγηση της Αθήνας πήραν πρώτα την ένταξη και μετά πέταξαν έξω απ’ την Ευρώπη τους Τουρκοκύπριους καταψηφίζοντας το σχέδιο Ανάν.

Εκπλήττεστε με την τουρκική ανάγνωση της ιστορίας; Προφανώς διότι σ’ αυτήν δεν υπάρχουν ούτε διεθνές δίκαιο, ούτε διαθέσεις των λαών, ούτε γενοκτονίες ελληνικών πληθυσμών, ούτε ιστορικά δικαιώματα πέραν των δικών τους, ούτε αποβατικές στρατιές του Αιγαίου, ούτε καλές και κακές επιλογές Ελλήνων και Τούρκων σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους. Δεν βλάπτει όμως να γνωρίζουμε πως σκέφτονται και τι λένε, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τους αντικρούσουμε στα αυτά των ξένων. Και μόνο αν ξέρουμε πως βλέπουν την διαχρονική εξέλιξη της σχέσης μας θα μπορέσουμε μερικώς να αντιληφθούμε την μανία τους εναντίον των νότιων θαλάσσιων αγωγών που ετοιμάζουμε, εναντίον της Frodex που περιπολεί στα σύνορα μας, εναντίον του Μακρόν και των Αμερικανών που πάλι –στα μάτια τους- μας αγκαλιάζουν και μας αποθρασύνουν στρατιωτικά.


Κυρίως όμως η γνώση αυτή είναι χρήσιμη για να αντιληφθούμε αν μπορούμε να συνυπάρξουμε αρμονικά και ειρηνικά μαζί τους σε βάθος χρόνου. Προφανώς για να γίνει αυτό, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι εμείς τους… απειλούμε, ότι είμαστε μπάσταρδοι της ιστορίας που τυχαία γίναμε κράτος ως… μη οφείλαμε, ότι είμαστε αρκούντως… μικροί και ανίσχυροι για να έχουμε δικαιώματα ή ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή και τέλος πάντων να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο ως τουρκικό προτεκτοράτο θα έχουμε ελπίδα επιβίωσης και ησυχίας


Γίνεται να το αποδεχτούμε;


Ή μήπως γίνεται αυτοί ν’ αλλάξουν μυαλά;


Ούτε το ένα ούτε το άλλο!.


Άρα;



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ

3 ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ

LIBERAL