Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2021

Καιρικοί Αρμαγεδδώνες




Μέχρι πριν δύο τρία χρόνια μπορούσαμε να μιλάμε για κλιματική αλλαγή. Τώρα οι περισσότεροι μιλάνε για κλιματική κρίση -σημάδι για την ευρεία συνειδητοποίηση της με ραγδαίους ρυθμούς χειροτέρευσης της κατάστασης. Όμως πολύ γρήγορα και μετά από αυτό, τώρα που μιλάμε, θα πρέπει να βρούμε έναν άλλο όρο να περιγράφει τα δεινά που μας βρίσκουν, σχεδόν καθημερινά, σε πολλά και διαφορετικά μέρη του πλανήτη μας. Δεινά που προέρχονται από καιρικά φαινόμενα πρωτόγνωρα σε ένταση και συχνότητα.

Μοιάζουν με ξεχασμένες, παρελθούσες υποθέσεις οι σκεπτικισμοί και οι αντιρρήσεις σχετικά με την κλιματική αλλαγή, ιδίως για τις ανθρωπογενείς αιτίες της, και ας είναι μόλις δύο τρία χρόνια που τέτοιοι σκεπτικισμοί και αντιρρήσεις είχαν ακόμα ένα αφελές κοινό που τις υιοθετούσε και τις προπαγάνδιζε. Τώρα, το κοινό ayt;o έχει εξαφανιστεί -ή μπορεί, υποστέλλοντας τη συγκεκριμένη σημαία, να έχει διαχυθεί σε εκείνο των θρησκόληπτων αντιεμβολιαστών ή των οπαδών της ιδέας της επίπεδης Γης. Όλοι οι υπόλοιποι ξέρουμε. Και τις αιτίες και την, που έπρεπε προ πολλού, θεραπεία.

Η έρπουσα ανοδικά πορεία της μέσης ετήσιας θερμοκρασίας του πλανήτη μας είναι ο πυρήνας της κλιματικής αλλαγής. Αλλά το κρίσιμο δεν είναι αυτό ακριβώς και μόνο. Κυρίως είναι τα εξ αυτής της πορείας επεισοδιακά καιρικά φαινόμενα: αστραπιαίες, βίαιες, ισχυρότατες καιρικές μεταβολές που πλήττουν διάφορες περιοχές με απολύτως καταστροφικά αποτελέσματα. Πρωτοφανείς ως προς την συχνότητα εμφάνισης και τη βιαιότητά τους. Και οι πάντα συνακόλουθες πλημμύρες, αλλού οι παρατεταμένες ξηρασίες, όπως και οι μεγα-πυρκαγιές.

Η σταδιακή μικρή άνοδος της μέσης ετήσιας γήινης θερμοκρασίας θα μπορούσε να είναι/ήταν ως κάποιο χρονικό βάθος ανεκτή: δυσάρεστη αλλού, ευεργετική κάπου αλλού, αλλά τα επεισοδιακά και καταστροφικά καιρικά φαινόμενα δεν παλεύονται με τίποτα. Αν συνεχιστούν, και μάλιστα αν η συχνότητα και η βιαιότητά τους αυξηθεί ακόμα περισσότερο, τότε αποτελούν μιαν άμεση απειλή εξαφάνισής μας από τον πλανήτη αυτόν -ή, αν όχι, της επιβίωσής μας μεν, υπό αθλιότατες συνθήκες δε: ως αιώνιοι πλημμυροπαθείς, πυρόπληκτοι, άστεγοι, πεινώντες και διψώντες.

Ο χρόνος στένεψε πάρα πολύ. Σχεδόν μηδενίστηκε.

Σ.Δ.

υ.γ. Έχει λεχθεί (Αντόρνο) πως: «το να γράψεις έστω και ένα ποίημα μετά το Άουσβιτς είναι βάρβαρο». Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν δεν είναι βάρβαρο να μιλάμε και να αναλωνόμαστε για τόσα άλλα, πολύ σπουδαία κατά τα άλλα και υπό άλλες (κανονικές) συνθήκες, όταν πάνω από το κεφάλι μας πηγαινοέρχεται κατεβαίνοντας και πλησιάζοντάς μας συνέχεια η δαμόκλειος σπάθη των καιρικών Αρμαγεδδώνων.

Dialogos-DEP