Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2021

Πρόλογος Βιβλίου

 ΜΙΑ ΠΟΛΥΣΕΛΙΔΗ «ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ» (DE PROFUNDIS) ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ  ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ  ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΜΟΥ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥ ΕΡΓΟ. 

Αυτό το κείμενο αποτελεί τον πρόλογο του τελευταίου βιβλίου μου, το οποίο αν και από πλευράς ύλης είναι έτοιμο, με άρθρα που έχουν ήδη δημοσιευθεί το 2020, εντούτοις η τεχνική επεξεργασία και η επιμέλεια των κειμένων της έκδοσης, απαιτεί διαδικασίες τις  οποίες, λόγω ηλικίας, δυσκολεύομαι να αντιμετπίσω. Θα προσπαθήσω όμως για ολοκλήρωση των εργασιών, αν δεν προκύψουν εντονότερες δυσχέρειες.

Αυτή η εξιστόρηση προσωπικών δεδομένων και γεγονότων,  θα δημοσιευθεί μόνο στο χρονολόγιό μου και θα σταλεί σε ορισμένους φίλους  του Facebook, οι οποίοι, όπως διαπίστωσα, διαβάζουν πολιτιστικά, ιστορικά και κείμενα πολιτικοκοινωνικού προβληματισμού, με επίκεντρο την Ελλάδα και τους κινδύνους που  ελλοχεύουν και στοχεύουν  την υπαρξιακή διάσταση του ελληνισμού.

=================

                           DE  PROFUNDIS 


Παρά τα έντονα προβληματα όρασης που δυσχεραίνουν την άρτια παρουσίαση ενός συγγραφικού έργου, θα επιχειρησω την τεχνική, ορθογραφική και συντακτική  ολοκλήρωση του τρίτου βιβλίου των «ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ», το οποίο εντάσσεται  σε μια σειρά έξι βιβλίων  με δημοσιευμένα άρθρα μου στην Ελλάδα και σε ομογενειακά μεσα ενημέρωσης του εξωτερικού. Για το λόγο αυτό, θα παρακαλούσα τους αναγνώστες των κειμένων που ακολουθούν, να κρίνουν με επιείκεια τυχόν τεχνικές ή δακτλογραφικές  αβλεψίες, τις οποίες ενδεχομένως να εντοπίσουν.

Ας μου επιτραπεί, στο τελευταίο αυτό βιβλίο μου, με το οποίο κλείνω μια πολυετή συγγραφική και αρθρογραφική μου δραστηριότητα, να αναφερθώ στους στόχους, στα κίνητρα και στα ιδεολογικά δεδομένα που χαρακτηρίζουν το συγγραφικό μου έργο. Δεν θα ήθελα να ερμηνεύουν τις ξεκάθαρα διατυπωμένες ιδεολογικές μου θέσεις,  οι διάφοροι φανατικοί αργυρώνητοι ψευτο-ιδεολόγοι «Αγύρτες της Πένας», οι οποίοι βλέπουν παντού επικίνδυνους φασίστες, αδίστακτους  πολεμοκάπηλους, ανθρωποφάγους ρατσιστές ή εχθρούς της Δημοκρατίας.  Είναι αυτοί που αν σκαλίσεις λίγο γύρω από την κοπριά και το βούρκο της ζωής τους, θα ξεχειλίσει ο βόρβορος μιας τυχοδιωκτικής  ιδεολογικής νοοτροπίας. Αλλά ας αναφερθούμε περιληπτικά σε συγκεκριμένα γεγονότα, αποφεύγοντας τη λεκτική πρακτική της ασάφειας και της  αφωνίας που εφαρμόζουν για τα σοβαρά εθνικά θέματα κάποιοι πολιτικάντηδες στις προεκλογικές εκστρατείες τους.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο γραμματέας της κοινότητας του χωριο’υ μου, επέλεξε τρεις νέους με γυμνασιακό επίπεδο σπουδών για να βοηθήσουν το σταθμάρχη της χωροφυλακής, στη συμπλήρωση των καρτελών με τα στοιχεία των δημοτών, για την έκδοση των νέων ταυτοτήτων.Ο γηραλέος σταθμάρχης ήταν ένας ήρεμος και καλοπροαίρετος άνθρωπος και μας φερόταν με ευγένεια.  Στο τέλος των εργασιών, μου είπε ότι θα ήθελε να συναντηθούμε «για κάποιο ζήτημα που με αφορούσε». Σε λίγες μέρες συναντηθήκαμε τυχαία στο πρακτορείο των λεωφορείων Σερρών και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

-Παλικάρι μου,   είχα ακούσει για σένα πολλά καλά λόγια, αλλά βεβαιώθηκα απόλυτα όταν σε γνώρισα κατά τη διάρκεια της εργασίας για τις νέες ταυτότητες… Αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα που, αν δεν επιλυθεί, θα βρεθείς αργότερα μπροστά σε σοβαρά προβλήματα, στην επαγγελματική σου ζωή… Έχεις μια «μουτζούρα» στο φάκελο  των κοιωνικών σου φρονημάτων… Θα πρέπει οπωσδήποτε να σβηστεί…

-Τι είναι αυτή η μουτζούρα; Τι είναι γραμμένο στο φάκελό μου;

-Κάποιοι συγχωριανοί σου πληροφοριοδότες, σε κατάγγειλαν στην Ασφάλεια Σερρών ότι έκανρς προπαγάνδα για τον Πλαστήρα… 

-Μα αυτός πέθανε πριν από λίγες μέρες… Αυτός είναι ο λόγος που έγινε μια συζήτηση στην πλατεία του χωριού, για τη μικρασιατική καταστροφή, για τον Πλαστήρα και το Γονατά… Δεν έγινε ποτέ κάποια κομματική συζήτηση…  Όλοι στο χωριό γνωρίζουν ότι, ποτέ δεν ασχολήθηκα με την πολιτική, αλλά τα ενδιαφέροντά μου περιορίζονται αποκλειστικά στην ανάγνωση και έρευνα της αρχαίας και νέας ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας…

-Αυτά τα ξέρω… Όλα τα ξέρω.. Αλλά σύμφωνα με το νόμο δεν μπορώ να καθαρίσω μόνος μου αυτή τη ρετσινιά… Όμως, τι είπες και σε κάρφωσαν οι δυο πληροφοριοδότες μας;

-Στην πλατεία βρίσκονταν πολλοί… Μιλούσαμε για την καταστροφή της Σμύρνης και η συζήτηση επεκτάθηκε στο κίνημα, στην επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922 στη Χίο και στη Μυτιλήνη…Μόνο εκεί έγινε λόγος για τον Πλαστήρα και την αναδιοργάνωση του στρατού στη Θράκη…

-Αυτό ήταν το σφάλμα σου… Δεν ξέρεις παιδί μου ότι, το κόμμα του Πλαστήρα ήταν ένα καμουφλαρισμένο παρακλάδι του κομμουνισμού;

--Εκείνη την ημέρα δεν μίλησα για τον πολιτικό Πλαστήρα, αλλά για τον συνταγματάρχη Πλαστήρα… Χωρίς εκείνη την επανάσταση  ο Βενιζέλος δεν θα μπορούσε να πείσει τον Κλεμανσό…Η Δυτική Θράκη και, ως επακόλουθο, η Ανατολική Μακεδονία δεν θα ήταν σήμερα ελληνικά εδάφη…. Ο Βενιζέλος είχε ήδη υποχωρήσει στις ασφυκτικές πιέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων… Αυτό το χώμα κύριε σταθμάρχα που πατάμε, θα ήταν σήμερα τουρκικό ή βουλγαρικό…

-Εγώ παιδί μου δεν ξέρω τα δικά σου γράμμτα, για να σε κρίνω… Έχω πεισθεί ότι σου έγινε μια μεγάλη αδικία που μπορεί να επηρεάσει το επαγγελματικό σου μέλλον… Θέλω να σβηστούν οι δυο κόκκινες σειρές που υπάρχουν στο φάκελό σου…

-Σβήστε τις…

-Αν μπορούσα θα το’κανα…. Μόνον ένας τρόπος υπάρχει… Να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΟΡΡΑ μια δήλωση… Θα αποκηρύσσεις τις αντεθνικές ιδέες του κόμματος του Πλαστήρα…

-Αυτό το θεωρώ ως ατιμία, προς έναν στρατιωτικό που  απέτρεψε την απώλεια μιας ολόκληρης  περιοχής της πατρίδας μας…Ας μείνουν οι κόκκινες σειρές στο φάκελο… Το θεωρώ ως τίτλο τιμής…

-Αυτή είναι η οριστική σου απόφαση;

-Ναι…

-Τότε δεν έχουμε να πούμε τιποτ’ άλλο…

Προχώρησε μερικά βήματα, αλλά επέστρεψε για να συμπληρώσει:

-Είσαι ξεροκέφαλος, αλλά με εντυπωσιάζει η εντιμότητά σου… Θα προσπαθήσω  να σε προστατέψω όσο μπορώ με μια συμπληρωματική αναφορά μου… Αν δεν βρεθούν εις βάρος σου έγγραφα επιβαρυντικά στοιχεία, κανένας δεν θα μπορεί να σου προξενήσει ανεπανόρθωτο κακό… Δεν θα άφηνα ποτέ να κρεμάσουν έναν αθώο…

-Ευχαριστώ κύριε σταθμάρχα… Κανένας από τους προκατόχους σας δεν θα έκανε αυτό που θα κάνετε εσείς…

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι προβλέψεις του σταθμάρχη επαληθεύτηκαν. Από τις πρώτες κι’ όλας μέρες της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας αντιλήφθηκα την κρυφή δύναμη ενός παρακρατικού μηχανισμού, ο οποίος λειτουργούσε με υποδειγματικό τρόπο, ανάμεσα στη δημόσια διοίκηση και στις Υπηρεσίες  της Κρατικής Ασφάλειας. Ήμουν τότε αρραβωνιασμένος και ένας φανατικός «εθνικόφρων» του χωριού, έδωσε στον μέλλοντα πεθερό μου έναν σφραγιστό φάκελο, για να τον επιδώσω σε έναν κομματικό παράγοντα στη Θεσσαλονίκη, «για να με προστετεύει από όσους θα ήθελαν να με βλάψουν». Πέταξα με αηδία το φάκελο στον κάλαθο των αχρήστων. 

Το 1962  υπήρχε μεγάλη ανεργία και φτώχεια στην Ελλάδα. Στρατιές ανέργων όδευαν προς τη Γερμανία και το Βέλγιο. Θα ήταν εύνοια της τύχης αν εύρισκα μια θέση οδοκαθαριστή στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Σε  γραπτές εξετάσεις στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους κατέθεσαν αιτήσεις 1200 υποψήφιοι για 20 θέσεις. Στη σειρά των επιτυχόντων ήμουν τέτερτος. Στη διάρκεια της εξαμηνιαίας περιόδου μαθητείας για τη στελέχωση υπηρεσιων των σταθμών, είχα άριστες επιδόσεις.  Στις εξετάσεις, στο τέλος της μαθητείας, με ενημέρωσαν πως λόγω σοβαρού λάθους, θα έπρεπε να επανεξετασθώ από Επιτροπή. Τα δυο μέλη της Επιτροπής, όπως διαπίστωσα σε λίγα χρόνια, ήταν δυο υψηλόβαθμα στελέχη του σταθμαρχικού κλάδου και μέλη παρακρατικών κυκλωμάτων που κυριαρχούσαν τότε στο δημόσιο βίο της Θεσσαλονίκης και αποκαλύφθηκαν μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Πρόεδρος της Επιτροπής ήταν ο Προϊστάμενος Ελεγκτηρίων, ένας άνθρωπος με τεράστια μόρφωση και γνώστης δυο ή τριών ξένων γλωσσών. Όταν ενημερώθηκε για την αιτία της επανεξέτασης, σηκώθηκε εξαγριωμένος και ξέσπασε εναντίον των «ηλιθίων» που  αγνόησαν το φόρτο της εργασίας του  «και τον κουβάλησαν εκεί  για μια υπόθεση που έμοιαζε με ανέκδοτο». Το γραπτό ήταν άψογο και άριστα διατυπωμένο, αλλά στο σχεδιάγραμμα δυο σιδηροδρομικών γραμμών και στα σημεία σγκλισης, η «Στάντζα», δηλαδή το τελευταίο όριο ασφάλειας για την αποφυγή  σύγκρουσης, είχε επισημανθεί με κόκκινο μολύβι. Το κόκκινο, εξήγησαν οι δυο σταθμάρχες, σήμαινε αναπόφευκτη σύγκρουση και όχι προειδοποίηση ενδεχόμενου κινδύνου.

Ο προϊστάμενος γύρισε προς τη μεριά μου και δείχνοντας την πόρτα μου είπε:

-Άντε παιδί μου πήγαινε στη δουλιά σου… Κάποιοι ανεγκέφαλοι βάλθηκαν να μας τρελάνουν … Δεν έχουν  ούτε μια «στάντζα» μυαλό…

Ούτε ο προϊστάμενος των Ελεγκτηρίων θα μπορούσε να φανταστεί ότι,  οι υποτιθέμενοι κρετίνοι, ενεργούσανμε αριστοτεχνικό τρόπο για να στείλουν τις «προειδοποιήσεις» τους. Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλες τέτοιες προειδοποιήσεις,  για να κατανοήσω ότι μπορούσαν να με απολύσουν από τον Οργανισμό των Σιδηροδρόμων οποιαδήποτε στιγμή θα το αποφάσιζαν.

Στα χρόνια της διδκτατορίας των συνταγματαρχών, βρισκόμουν  και πάλι στο στοχαστρο. Αναζητουσαν απεγνωσμένα έγγραφες αποδείξεις για να με απολύσουν, όπως πολυάριθμους άλλους υπαλλήλους   δημοσίων οργανισμών και κρατικών υπηρεσιών. Μια απόδειξη συνδρομής σε αριστερό κόμμα, θα τους έδινε ένα ανεκτό επιχείρημα. Ρωτούσαν γνωστούς και φίλους για να βρουν κάποια αιτία. Άκουγαν μόνον εγκώμια. Όπως με ενημέρωσε αργότερα ένας φίλος, ο αξιωματικός των Ταγμάτων Εθνοφυλακής που είχε αναλάβει την έρευνα για να «ανακαλύψει την κομμουνιστική μου δράση, ως συνοδοιπόρου της αριστερής πτέρυγας του κόμματος που ίδρυσε ο Πλαστήρας», του ομολόγησε  ότι δεν μπόρεσε να βρει επιβαρυντικά στοιχεία,  διότι «με προστάτευαν ακόμα και οι εθνικόφρονες».  Είπε ότι υπήρχε έγγραφο που χαρακτήριζε αναξιόπιστους τους δυο πληροφοριοδότες και ότι η οικογένεια της συζύγου μου ανήκε στην εθνική παράταξη με θύμα από τους  «κομμουνιστο-συμμορίτες». Πραγματικά, ένας θείος της συζύγου μου είχε σκοτωθεί από νάρκη. Οι άλλοι φανατικοί ανεγκέφαλοι της κομμουνιστικής Αριστεράς, έβαζαν νάρκες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου σε γεωργικούς δρόμους  και μονοπάτια για να σκοτώσουν στρατιώτες και χωροφύλακες, αλλά συνήθως τινάζονταν στον αέρα αθώοι χωρικοί. 

Από την Ορεστιάδα είχα μετατεθεί στο συνοριακό και ερημικό σταθμό του Προμαχώνα. Ίδια τα προβλήματα και εκεί. Είχαν υποψιαστεί  ότι είχα ψηφίσει «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, αν και από ιδεολογία ήμουν αντιβασιλικός, αλλά και σε κάθε μορφή μοναρχίας και φεουδαρχίας.  Επίσης, μια εντολή μου προς την τοπική ομάδα εργατών της σιδηροδρομικής γραμμής, θεωρήθηκε  «υπονομευτική». Ήρθε για έρευνες ο λοχαγός του Α2 της 10ης  Μεραρχίας Σερρών. Γλίτωσα την απόλυση χάρη στις σαφείς έγγραφες οδηγίες της Περιφερειακής Διεύθυνσης των ΣΕΚ Θεσσαλονίκης, στις οποίες βασιζόταν η δική μου εντολή προς τον αρχιεργάτη της ομάδας γραμμής.

Από καιρό είχα καταλάβει ότι θα έπρεπε να βρω άλλες επαγγελματικές λύσεις. Είχα αλληλογραφήσει με το Πανεπιστήμιο της Λυών, για να εγγραφώ  στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών. Θα μπορούσα να παρακολουθήσω τα μαθήματα του καθηγητή WICHAM  στο μάθημα της «Οικονομίας των Μεταφορών». Ήταν ένας νέος επιστημονικός κλάδος. Ως απόφοιτος οικονομικής σχολής ελληνικού πανεπιστημίου, είχα τη δυνατότητα να εγγραφώ στο τέταρτο έτος σπουδών. Η Γραμματεία μου έστειλε τις πολυγραφημένες σημειώσεις του καθηγητή, Είχα ένα μικρό κομπόδεμα για τα πρώτα έξοδα, ώσπου να βρω εργασία, για να έρθει στη Γαλλία και η γυναίκα μου με την πεντάχρονη τότε κόρη μας. Όμως τα γεγονότα που ακολούθησαν ανέτρεψαν όλα αυτά τα σχέδια.

Ένα άρθρο μου με τίτλο «Πλάναι δια τα ελλείματα των ΣΕΚ» στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», ένα οικονομικό έντυπο μεγάλης επιστημονικής εγκυρότητας και για αναγνώστες με εξειδικευμένες γνώσεις, έφερε τα   πάνω κάτω. Το κείμενό μου που δημοσιεύτηκε το Μάη του 1968, εντυπωσίασε, για την επιστημονική του πληρότητα, αλλά και από το γεγονός ότι το έγγραψε ένας μικροϋπάλληλος των ΣΕΚ. Ένας υπαλληλίσκος που ανήκε σε έναν επαγγελματικό κλάδο χωρίς πνευματικές και πολιτιστικές περγαμηνες, όπως περίπου οι φορτηγατζήδες. Την αφορμή για το άρθρο μού την είχε δώσει μια ανακοίνωση της εφημερίδας «Le Monde»  ότι,  θα ανεβαζόταν στη θεατρική σκηνή το έργο του Eugène Labiche, με  τίτλο    «Les chemins de fer». Όμως, η ουσιαστική και βασική ανάπτυξη του άρθρου, στηριζόταν στο ομότιτλο κοινωνικο-οικονομικό έργο του Deveau, το οποίο προμηθεύτηκα, με παραγγελία, όπως και άλλα βιβλία, από τις γαλλικές πανεπιστημιακές εκδόσεις του «Seuil». Ο τότε υφυπουργός συγκοινωνιών της Χούντας Σπυρίδων Λιζάρδος, μου έστειλε μια συγχαρητήρια επιστολή, την οποία κοινοποίησε και στη διοίκηση των ΣΕΚ. Η καμαρίλα της φαυλοκρατίας στην γενική διεύθυνση, η οποία επιβιώνει στο δημόσιο σε όλες τις ελληνικές δημοκρατικές ή δικτατορικές κυβερνήσεις, αντέδρασε αστραπιαία. Υποψιάστηκε ότι μια τέτοια ενέργεια  του υπουργείου, αποσκοπούσε στην προβολή ενός νέου επίλεκτου  παράγοντα της δικτατορίας στους σιδηροδρόμους. Με ταχύτατες διαδικασίες μου απένειμαν έπαινο, διότι εξύψωσα το κύρος  και προστάτευσα τα συμφέροντα των ελληνικών σιδηροδρόμων. Πολλοί συνάδελφοι άρχισαν να με ρωτούν, για να τους αποκαλύψω το  στρατηγό/ προστάτη μου. Η εικόνα του συνοδοιπόρου κομμουνιστή άλλαξε σε μια νύχτα. Ξαφνικά μεταβλήθηκα σε σημαίνον πολιτικό στέλεχος της δικτατορίας. Ο προϊστάμενος της Γραμματείας, με εντολή του περιφερειακού διευθυντή της Θεσσαλονίκης,  μου τηλεφωνησε και αφού έπλεξε το επιστημονικό μου εγκώμιο, ζήτησε τη συναίνεσή μου για να εκδώσει διαταγή μετάθεσής μου στα γραφεία της διεύθυνσης και συγκεκριμένα στην υπηρεσία εμπορικής εκμεταλλεύσεως. Ένας, λέει, τέτοιος επιστήμονας σαν εμένα, δεν θα έπρεπε να υπηρετεί στον Οργανισμό, με τον υποτιμητικό βαθμό του Βοηθού Σταθμού. Με την αναμενόμενη  αλλαγή των ΣΕΚ  σε ΟΣΕ και την τροποποίηση των κανονισμών λειτουργίας του νέου Οργανισμού, θα υπήρχε η δυνατότητα, παρά τα λίγα χρόνια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας, να ενταχθώ αμέσως στο βαθμό του τμηματάρχη Α’.

Τέτοια παραμύθια θέλγουν τους νέους. Ο γραμματέας μου τηλεφώνησε και άλλες φορές, για να με πείσει. Είχαν φαινεται πληροφορηθεί για την πρόθεσή μου να παραιτηθώ και προσπαθούσαν να με αποτρέψουν. Στο δημόσιο αγωνίζονται με νύχια καιμε δόντια να κρατήσουν τους εργατικούς και έντιμούς. Αυτοί οι λίγοι δουλεύουν αμειβόμενοι με ψίχουλα, για να κοπροσκυλιάζει η πληθώρα των κομματικοποιημένων τεμπέληδων. Να, κάτι τέτοια έλεγα και έγραφα πάντα και γι’ αυτό με ανεβοκατέβαζαν από ακροαριστερο σε ακροδεξιό. 

Τα μεγάλα σφάλματα δεν διορθώνονται. Τα σχέδια για τη Γαλλία ακυρώθηκαν. Η διελκυστίνδα για το νέο Οργανισμό  πλησίασε την πενταετία. Οι τότε χουντικοί συνδικαλιστές, δεν ξέχασαν τα κόλπα των συνδικαλιστών της δημοκρατικής φαυλοκρατίας και «δούλευαν» τους αφελείς και άπειρους συνταγματάρχες. Ο νέος κανονισμός προσωπικού, ήταν ακριβές αντίγραφο του παλιού. Στο βαθμό του γενικού διευθυντή θα μπορούσαν και πάλι να προαχθούν οι απόφοιτοι γυμνασίου, χωρίς οποιοδήποτε άλλο τυπικό προσόν. Οι τέσσερις πτυχιούχοι πανεπιστημιακών σχολών που υπηρετούσαμε στην εμπορική υπηρεσία και   μιλούσαμε ξένες γλώσσες, μεταβληθήκαμε    ξαφνικά σε αποδιοπομπαίους τράγους. Η μετάταξή μας από την εξωτερική υπηρεσία στη διοικητική, θα είχε ως επακόλουθο τον υποβιβασμό. Από βοηθοί σταθμού θα μετατασσόμασταν στο βαθμό του Γραφέα Α’. Μετα από 15 χρόνια υπηρεσίας, την ύπαρξη δυο επαίνων (μάλιστα ο δεύτερος και με χρηματική αμοιβή) και τις μετεκπαιδεύσεις στην Ελλάδα και στο Παρίσι, κινδύνευα να ενταχθώ με τον εισαγωγικό βαθμό της υπαλληλικής κλίμακας. Μετά την απειλή ομαδικής παραίτησης, η ένταξη πραγματοποιήθηκε σε ισότιμη βάση. Από Βοηθός Σταθμού της εξωτερικής υπηρςσίας, μεταμορφώθηκα σε Υπάλληλο Α’ της διοικητικής. Η απάτη σε όλο της το μεγαλείο.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης τίποτα δεν άλλαξε στον Οργανισμό, εκτός από τη χουντική   μετατροπή του ονόματος από τους ΣΕΚ σε ΟΣΕ. Η φεουδαλική εξουσία των μηχανικών ενδυναμώθηκε ακόμα περισσότερο. Ο νεοπροσλαμβανόμενος μηχανικός θεωρούνταν αυτόματα βαθμολογικά ανώτερος από έναν πτυχιούχο οικονομικής, εμπορικής ή νομικής σχολής της διοικητικής ή εμπορικής υπηρεσίας.Επίσης, οι προϊσταμενοι του εμπορικού τμήματος προέρχονταν από τις διοικητικές υπηρεσίες ή τα λογιστήρια και ήταν πάντα απόφοιτοι γυμνασίου και  χωρίς τη γνώση ξένων γλωσσών. Οι περισσότεροι φάκελοι, κυρίως των αποζημιώσεων στις διεθνείς μεταφορές, είχαν ογκώδεις φακέλους με έγγραφα σε 4 ή 5 ευρωπαϊκές γλώσσες, αν και οι επίσημες σιδηροδρομικές γλώσσες θεωρούνταν τα γαλλικά και τα γερμανικά. Η προσπάθεια για να κατανοήσουν την ουσία του προβλήματος ήταν κοπιαστική. Κάποιοι ζητούσαν να μεταφραστούν τα ξένα κείμενα, αλλα αυτό, για τεχνικούς, οικονομικούς και υπηρεσιακούς λόγους ήταν ανέφικτο. Όταν κάποια φορά ζήτησα από το νέο προϊστάμενο να υπογράψει το έγγραφο αποζημίωσης  2 εκατομμυρίων δραχμών, με κοίταξε περιδεής και μου είπε:

-Βρε παιδί μου, ζητάς να βάλω την υπογραφή μου σε ένα έγγραφο που μπορεί να με στείλει στη φυλακή!…

-Σας εξήγησα κύριε προϊστάμενε ότι, όλα έγιναν σύμφωνα με τη διεθνή ευρωπαϊκή σύμβαση και τις διατάξεις της ΡΙΜ και της CIM…

-Φέρε αυτούς τους κανονισμούς για να τους δω με τα μάτια μου…

-Είναι στα γαλλικά και στα γερμανικκά… Δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά…

-Δηλαδή βάζω το κεφάλι μου στον τορβά… Αν κάνεις κάποιο λάθος θα καούμε και οι δυο… Έλα, δώστο για να υπογράψω και ο θεός βοηθος… Να κράτος, να μάλαμα! Ούτε μια μετάφραση της προκοπής δεν είμαστε  ικανοί να κάνουμε… Πως μπορούμε να διοικήσουμε με τέτοια ανοργανωσιά!

Είχα εγκλωβιστεί σε μια ζοφερή επαγγελματική στασιμότητα. Η ταπείνωση για απόπειρα ένταξης  στο βαθμό του γραφιά, ήταν παραπάνω από ατιμωτική. Όμως,   είχα αποκτήσει και δεύτερο παιδί και οι νέες οικογενειακές συνθήκες ήταν πλέον απαγορευτικά  παρακινδυνευμένες για νέους επαγγελματικούς πειραματισμούς. Ευτυχώς, τα πενιχρά εισοδήματα από το μισθό του Υπαλλήλου Α’, συμπληρώνονταν από το πρόσθετο εισόδημα της απογευματινής εργασίας. Είχα βρει τετράωρη απασχόληση ως επιμελητής οικονομικών και συγκοινωνιακών λημμάτων και ως μέλος της συντακτικής επιτροπής, σε μια νέα υπό έκδοση εγκυκλοπαίδεια. Όταν πλέον, μετά από εικοσαετή υπηρεσία έφτασα στο βαθμό του τμηματάρχη, άρχισα να σκέφτομαι την πρόωρη παραίτησή μου, πριν συμπληρώσω προϋποθέσεις πλήρους συνταξιοδότησης. Στην επόμενη προαγωγή μου υλοποίησα την απόφασή μου. Ο τότε διοικητής του ΟΣΕ  Δημήτριος Καραπάνος, μου τηλεφώνησε για να με μεταπείσει:

-Κύριε Σίσκο, δεν θα σε αφήσω να φύγεις και να διαλυθεί η Υπηρεσία Εμπορικής Εκμεταλλεύσεως της Θεσσαλονίκης… Σου ζητώ να αποσύρεις την παραίτησή σου… 

-Σε τριάντα μέρες κύριε διοικητά, αν δεν κάνετε αποδεκτή την παραίτησή μου, αυτοδικαίως, σύμφωνα μ,ε τον κανονισμό προσωπικού, αποχωρώ από την εργασία μου χωρίς καμιά νομική συνέπεια…

-Το ξέρω και γι’ αυτό σε παρακαλώ να έρθεις αύριο στο γραφείο μου… Η γραμματέας μου σου έχει ήδη κλείσει μονόκλινο διαμέρισμα στο βραδινό Βαγκόν-Λι… 

Το πρωί της επόμενης ημέρας έφτασα στην Αθήνα… Η Λίλλα, η γραμματέας του, με ενημέρωσε ότι ο διοικητής είχε επειγόντως κληθεί στο υπουργείο και εξουσιοδότησε το διευθυντή προσωπικού να μου γνωστοποιήσει τις αποφάσεις του. Σε λίγο τηλεφώνησε και ο ίδιος, για να επαναλάβει όσα ήδη είπε η γραμματέας του. Τον διαβεβαίωσα ότι, για λόγους επαγγελματικής ευσυνειδησίας,, θα ανέβαλα την παραίτησή μου για έα χρόνο, ώστε να υπάρξει χρόνος για να βρεθεί έμπειρος αντικαταστάτης μου:

-Είναι εύκολο να βρεθεί κάποιος με τη δική σου εμπορική εμπειρία και με καλές γνώσεις ξένων γλωσσών; Με ρώτησε, πριν κλείσει βιαστικά το τηλέφωνο. 

Παρακάμπτοντας το γράμμα των σχετικών κανονισμών του ΟΣΕ, οι οποίοι συντάχθηκαν σύμφωνα με τις απαιτήσεις των συνδικαλιστικών σωματείων και κινούνταν στα πλαίσια της ρουσφετολογίας και του φαυλοκρατικού κομματισμού, ο διοικητής έδωσε αρμοδιότητες «αφεντικού» στον ονομαστικά αναφερόμενο προϊστάμενο της Υπηρεσίας Εκμεταλλεύσεως, στην περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης. Μόνο ο περιφερειακός  διευθυντής Θεσσαλονίκης θα είχε αρμοδιότητες εποπτείας στο έργο μου, αλλά χωρίς ουσιαστικκές παρεμβάσεις στις εμπορικές δραστηριότητες της Υπηρεσίας Εκμεταλλεύσεως. 

Από την αρχή ενημέρσα το διευθυντή προσωπικού ότι θα υπήρχαν λυσσαλέες αντιδράσεις, κυρίως από την πλευρά του σωματείου των μηχανικών, διότι ακυρώνονταν οι εμπορικές εξουσίες του αρχιμηχανικού εκμεταλλεύσεως. Στο παιχνίδι των αντιδράσεων, όπως πληροφορήθηκα, μπήκε και το Τεχνικό Επιμελητήριο το οποίο, εκτός από τις παρεμβάσεις του προς το Υπουργείο Μεταφορών, απειλούσε το διοικητή του ΟΣΕ, ότι θα τον διαγράψει από τον κατάλογο των μελών του.

Ο Δ. Καραπάνος, απαλλαγμένος από την αρρώστια της συντεχνιακής νοοτροπίας,   άντεξε στις πιέσεις αρκρτούς μήνες. Στο τέλος του επόμενου χρόνου αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει και να ακυρώσει τα συμφωνηθέντα. Η έγγραφη παραίτησή μου έγινε αμέσως αποδεκτή. Το χιμαιρικό όνειρο για να μεταβάλει τον ΟΣΕ  σε εμπορική επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς. Μετά από τρεις μήνες προσλήφθηκα ως ειδικός σύμβουλος σε ιταλική πολυεθνική εταιρεία καυσίμων, με υποκατάστημα μιας θυγατρικής της στη Θεσσαλονίκη, με αρμοδιότητα σε θέματα της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τις χερσαίες μεταφορές επικίνδυνων προϊόντων (καύσιμα χημικά, εκρηκτικά κλπ). Ταυτόχρονα συνεργάστηκα σε έρευνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το Εργαστήριο Συγκοινωνιακής Τεχνικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.  Οι αμοιβές μου ξεπερνούσαν το διπλάσιο από τον μισθό ενός γενικού διευθυντή του ΟΣΕ. Ήταν τότε που, βλέποντας τις τεράστιες οικονομικές απώλειες τόσων χρόνων, αναλογίστηκα το δεύτερο μεγάλο σφάλμα που διέπραξα, οταν με ταπείνωσαν με ατιμωτικό τρόπο στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

 Το 1992 και μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, φάνηκε πως η Δημοκρατία που ονειρεύτηκε ο Βίας ο Πριηνευς πριν από τρεις περίπου χιλιετίες, θα μετατρεπόταν σε δημοκρατία των κερδοσκόπων, του φόβου και της καθημερινής ανασφάλειας των πολιτών. Λίγοι κατάλαβαν ότι αυτή η νέα μονεταριστική ασύδοτη και άναρχή δημοκρατία, ήταν μια άλλη αφανής μορφή δικτατορίας. Την ημέρα της συνταξιοδότησής μου, τόνισα στο προσωπικό της Υπηρεσίας μου ότι, θα έπρεπε να συνεχίσουν να δουλεύουν με επαγγελματική ευσυνειδησία, διότι «κάποιοι μεθόδευαν την πτώχευση του Οργανισμού για να πωληθεί σύντομα σε ξένες πολυεθνικές». Ήτταν μια προφητεία βασισμένη στα δεδομένα των αυτοεκπληρούμενων «ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ» που αναλύω στην τριλογία  των προαναφερόμενων πραγματειών μου. Οι φανατικοί των καθεστωτικών αντιλήψεων με εντόπισαν εύκολα, από τα κείμενα των βιβλίων και των άρθρων μου. Ο εθνομηδενισμός γιγαντώθηκε μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, από τις κυβερβήσεις του Κώστα Σημίτη και του γιωργάκη (με μικρό Γ) Παπανδρέου. Είχε φτάσει πλέον η εποχή που οι αριστεροί προπαγανδιστές  της δεξιάς παγκοσμιοποίησης, θα με χαρακτήριζαν με το έτσι θέλω ακροδεξιό και κρυφό χρυσαυγίτη. Εμφανίστηκε σε άλλη μορφή και ιδεολογία ο «συνοδοιπόρος» των μετεμφυλιακών εθνικοφρόνων. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τις αναπόφευκτες αντιφάσεις της.

Σε μεγάλη φιλική ομήγυρη, εξέφρασα την άποψή μου ότι, ορισμένες διατάξεις που υπήρχαν στο χουντικό δημοψήφισμα του 1968 (το οποίο καταψήφισα), υπήρχαν και εθνικά επιβεβλημένες διατάξεις, όπως π.χ. το συνταγματικό δικαστήριο, το συμβούλιο εθνικής ασφάλειας και η μείωση των βουλευτών σε 150. Μάλιστα, ξεπερνώντας τις προτάσεις των συνταγματαρχών, με βάση τα δημογραφικά δεδομένα των χωρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, οι βουλευτές στο ελληνικό κοινοβούλιο δεν θα έπρεπε να ξεπερνούν τους 50 ως 70. Κάποιοι από τους «προοδευτικούς δημοκράτες» αποφάνθηκαν ότι ψήφισα υπερ του συντάγματος της δικτατορίας και συνεπώς ήταν εμφανείς οι ιδεολογικές μου θέσεις. Με λίγα λόγια, θεωρήθηκα κρυφοχουντικός και φασίστας, όταν η συζήτηση άγγιξε το ευαίσθητο θέμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Κάποιος μίλησε «για τους δεκάδες σκοτωμένους του πολυτεχνείου». Τόλμησα να εκφράσω τις «αντιδημοκρατικές απόψεις των υμνητών της δικτατορίας». Υπενθύμισα την έκθεση του εισαγγελέα Τσεβά, την έρευνα αξιωματικού της αστυνομίας που υπέφερε στα χρόνια της δικτατορίας, αλλά και το νόμο του Γ. Μαγκάκη για τις αποζημιώσεις των συγγενών των  θυμάτων. Στην Ελλάδα οποιαδήποτε ευκαιρία πλουτισμού δεν χάνεται εύκολα. Όμως, στην περίπτωση αυτή δεν εμφανίστηκε ούτε ένας για να διεκδικήσει αποζημίωση. Αλλά τότε γιατί όλα τα κόμματα μιλούν για τους αθάνατους νεκρόυς του πολυτεχνείου και προσπαθούν να δείξουν ότι οι δικοί τους κομματικοποιημένοι φοιτητές, ήταν αυτοί «που έριξαν τη χούντα»; Διότι απλούστατα, με εξαίρεση τους ηγέτες της νομιμοποιημένης Αριστεράς (ΕΔΑ) Ηλία Ηλιού και Λεωνίδα Κύρκο, διέπραξαν τραγικά λάθη, δίνοντας την ευκαιρία στον Χένρι Κίσινγκερ να παίξει, ως άλλος Ταλεϊράνδος, ένα σατανικής  αλλά και  εξαιρετικής ευφυΐας διπλωματικό παιχωίδι, που οδήγησε στην πτώση της δικτατορίας, μέσα όμως από τη σχεδιασμένη διχοτόμηση της Κύπρου και το νέο δράμα του ελληνισμού. Η αυθόρμητη και στην αρχή ειρηνική διαμαρτυρία των φοιτητών για σωστή παιδεία και τη στερημένη για μια εξαετία Ελευθερία, έδωσε την ευκαιρία στους Αμερικανούς για μια καθεστωτική μεταβολή, η οποία θα εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους. Είχαν στηρίξει τον Παπαδόπουλο (ο τέως πρόεδρος  Κλίντον ζήτησε, το 1999, συγγνώμη από τον ελληνικό λαό) να καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά εμπόδισαν κάθε ομαλή μετάβαση στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, με τον ειρηνικό τρόπο που έγινε ύστερα από λίγα χρόνια στην Ισπανία. Οι ηγέτες των τότε ελληνικών κομμάτων ( με εξαίρεση της ΕΔΑ) έπεσαν στην παγίδα. Γι’ αυτό αργότερα όλοι (κρύβοντας την αλήθεια από το λαό), μιλούσαν για πτώση της  χούντας από τους φοιτητές του Πολυτεχνείου, για να καλύψουν τα δικά τους λάθη. Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι, με τους αμερικανούς προβοκάτορες ανάμεσα στους εξεγερμένους φοιτητές, κατάφεραν να δοθεί στην εξέγερση ο σοβαρός χαρακτήρας μιας αιματοχυσίας, ώστε  να αντικαταστήσουν προσωρινά τον επικίνδυνο πλέον γι’ αυτούς Παπαδόπουλο, με κάποιον που θα εξυπηρετούσε τα σχέδια τους για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Η εγκληματική αφέλεια της Ελλάδας να απορρίψει το σχέδιο Άτσεσον, που σχεδόν καθιστούσε την Κύπρο ελληνική επαρχία, οι αρχηγικές φιλοδοξίες του Μακαρίου και η υφιστάμενη κυπριακή πολιτική στο πλαίσιο της φαρσοκωμωδίας των δήθεν Αδέσμευτων Κρατών, αποτέλεσαν το κίνητρο για την αιφνίδια αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Τη δικτατορία του Παπαδόπουλου την κατάργησαν οι Αμερικανοί, για να στηρίξουν μια δεύτερη δικτατορία, χειρότερη από την πρώτη. Ταυτόχρονα επωφελήθηκαν οι Τούρκοι που καιροφυλακτούσαν και γνώριζαν ότι θα είχαν την αφανή στήροξη της αμερικανικής και βρετανικής διπλωματίας για όσα θα ακολουθούσαν. Ήταν αυτός ο λόγος που, όταν έφτασε ο Καραμανλής από τη Γαλλία, ακύρωσε τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Ένας έντιμος  και έμπειρος πολιτικός (ένας stateman, κατά τον Άρθουρ Κλαρκ), ήταν δυνατόν  να   πιστέψει πως η   διαμαρτυρία των φοιτητών όλων των κομμάτων, ήταν η αιτία της πτώσης της δικτατορίας και της επανόδου στην κοινοβουλευτική δημοκρατία; Τέτοια αφελή σενάρια είναι για πολιτικάντηδες (politiciens) παπατζήδες, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για τις επόμενες γενιές, αλλά για τις επόμενες εκλογές. Τον Παπαδόπουλο τον έρξαν οι δολοπλοκίες  του Κίσινγκερ, για να αντικατασταθεί από έναν σκληρότερο δικτάτορα. Ο κρετίνος ταξίαρχος Ιωαννίδης  ήταν το πειθήνιο όργανό τους, το οποίο προσωρινά θα αποτελούσε το «αναλώσιμο εργαλείο» μιας δεύτερης δικτατορίας, για τη μετάβαση στη Δημοκρατία. Ο Παπαδόπουλος, όπως αποκαλύφθηκε και από την επιστολή του στελέχους της Αριστεράς Μπριλλάκη προς τη Σοβιετική ηγεσία, θεωρούνταν αντιβασιλικός και αντιαμερικανός. Στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του Γιομ-Κιπούρ, είχε απαγορεύσει στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν την Κρήτη ως βάση ανεφοδιασμού των Ισραηλινών.  Είχε σχεδόν ο ίδιος υπογράψει την καταδίκη του. 

Αγαπητέ αναγνώστη, έχεις τώρα τη δυνατότητα  να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα για τον συντάκτη αυτών των κειμένων και για κάποια από τα δημοσιευμένα άρθρα μου στα έξι τελευταία βιβλία μου. Θα διαπιστώσεις μόνος σου τον αγώνα μου, ως συγγραφέα και αρθρογράφου, στη διάρκεια πάνω από μισόν αιώνα, για την αληθινή Δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την άδολη αγάπη για την πατρίδα, μακριά από φανατισμούς, διχόνιες και πατριδοκαπηλίες.