Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2021

ΚΚΕ, ο εσωτερικός εχθρός της χώρας



Θάνος Τζήμερος

 

"Εν τω μεταξύ το ΚΚΕ συνεχίζει να εγκαινιάζει σε όλη τη χώρα μνημεία εκείνης της αξέχαστης περιόδου 1945-1949 (στην πραγματικότητα είναι 1943-1949) αποκαλώντας τους καπιταλιστές, δηλαδή το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού (διότι όλοι κάποιο κεφαλαιουχικό αγαθό κατέχουμε), "παράσιτα". Ποιος το είπε αυτό; 
Ο κρατικοδίαιτος Γ.Γ. του ΚΚΕ που από 20 χρονών είναι κομματικός υπάλληλος! Για ποιους το είπε; Για όσους τον χρυσοσυντηρούν με τους φόρους τους! Πρότεινε όμως και λύσεις: κρατικοποίηση των πάντων και κεντρικός σχεδιασμός! Μπορεί αυτό το μοντέλο να μην πέτυχε πουθενά, μπορεί να οδήγησε κράτη σε κατάρρευση και λαούς σε εξαθλίωση, αλλά αν το εφαρμόσει ο Μήτσος, η Λιάνα και τ' άλλα παιδιά, θα πετύχει! Είναι βέβαια ειλικρινής λέγοντας ότι οι κομμουνιστές δεν θεωρούσαν και δεν θεωρούν την Ελλάδα δικό τους κράτος. Είναι όμως και ψευταράκος: η "πάλη" στην οποία αναφέρεται δεν ξεκίνησε το 40, αλλά το 42. Μέχρι την επίθεση του Χίτλερ στην ΕΣΣΔ τον Μάιο του 1941, όσο διαρκούσε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, οι ελληνόφωνοι κομμουνιστές μιλούσαν για τους ναζί με τα καλύτερα λόγια. Άλλωστε, επί δύο σχεδόν χρόνια (8/39 - 5/41) η ΕΣΣΔ εισέβαλε σε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τις κατέκτησε (πλην Φινλανδίας) - ό,τι έκανε και ο Χίτλερ στις υπόλοιπες. Μόνο μετά το καλοκαίρι του '41 οι ελληνόφωνοι κομμουνιστές ανακάλυψαν ότι ο ναζισμός είναι κακό πράγμα και έτσι τον Φεβρουάριο του '42 ίδρυσαν τον ΕΛΑΣ, με κύριο στόχο την εξόντωση των κομματικών τους αντιπάλων, τον διαμελισμό της χώρας και την πρόσδεσή της στο άρμα της ΕΣΣΔ. 

Τη στάση των ελληνόφωνων κομμουνιστών πριν τον Μάιο του 1941 την περιγράφει πολύ καλά ο Άγις Στίνας, παλαιό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ στο βιβλίο του: «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ»:

«Τα μέλη του ΚΚΕ δέχονται τη Γερμανική Κατοχή με χαρά και αγαλλίαση. Η Γερμανία είναι σύμμαχος της Ρωσίας, συνεπώς και δική τους… Το ΚΚΕ τότε, όπως και όλα τα κομμουνιστικά κόμματα του κόσμου, είχαν πάρει στα σοβαρά το σύμφωνο Στάλιν-Χίτλερ, είχαν πιστέψει στη σταθερότητά του και στη μονιμότητά του και δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στο ένα και στο άλλο σκέλος της συμμαχίας… Βρίσκανε κοινά σημεία και ιδεολογική συγγένεια με το ναζιστικό κόμμα… Οι σταλινικοί κρατούμενοι ήταν γεμάτοι χαρά και ενθουσιασμό για τις νίκες των δύο συνεταίρων, της Γερμανίας και της Ρωσίας, επειδή θεωρούσαν δικές τους αυτές τις νίκες…».