Μελετῶ συστηματικῶς τὰ ἄρθρα θρῆνος ἀκαδημαϊκοῦ διδασκάλου διὰ τὸ κατάντημα τῆς γλώσσης καὶ τὴν ἀνάγκην προστασίας της καὶ εκπλήττομαι.

Ἀκούω τὸν σεβασμὸν τὸν ὁποῖον ἐπιδεικνύουν οἱ ἀγγελειοφόροι τῶν μέσων ἐνημερώσεως διὰ τὴν κατὰ τὸν δυνατὸν ὀρθὴν ἐκφορὰν τῆς ξενικῆς προφορᾶς τοῦ ὀνόματος «Καρολίνα» ὡς «Καρολάϊν» καὶ ἐκπλήττομαι διότι οἱ ἴδιοι ἀγγελιοφόροι οὐδένα σεβασμὸν ἐπιδεικνύουν διὰ τὴν ὀρθὴν προςῳδιακὴν ἐκφορὰν τοῦ Ἕλληνος Λόγου.

Ἀνέγνωσα μετ᾿ ἀγανακτήσεως κείμενον καθηγητοῦ διαμαρτυρομένου διὰ τὴν παῦσιν τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐν τῷ πανεπιστημίῳ Πρίνστον. Ὁ ἴδιος γράφει τὴν διαμαρτυρίαν τοῦ εἰς γλῶσσαν χαρακτηριστικὴν τῆς ἐλλείψεως σεβασμοῦ πρὸς τὸν μέχρι πρότεινος κυριαρχοῦντα προςῳδιακὸν τρόπον γραφῆς τοῦ Ἕλληνος Λόγου. Ἄχρωμος, στιγματικὴ γραφὴ καὶ ἀναβίβασις τοῦ τόνου εἰς τὸν πέμπτον μετρικὸν χρόνον πρὸ τῆς ληγούσης, πρακτικὴ καταδικασθεῖσα ὑπὸ τῶν τοτάνων τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, οἵτινες ἐπέτρεπον ἀναβίβασιν τονισμοῦ μέχρι τοῦ τετάρτου μετρικοῦ χρόνου πρὸς τῆς καταλήξεως.