Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021

Μαθράκι: Η ζωή μας…αλλιώς

 

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δε θεωρούσα δυνατό να καταφέρω να ζω σε ένα τόπο σαν αυτό. Να ξυπνάω και να αντικρύζω το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, να απολαμβάνω την γαλήνη και την ηρεμία και να ξεκινάω κάθε μέρα μου με όρεξη. Κι όμως είμαι εδώ, στο πανέμορφο Μαθράκι.

Πέρασαν κιόλας 3 μήνες, έφυγε το καλοκαίρι, έφυγε ο κόσμος, τελείωσαν τα μπάνια στη θάλασσα και ήρθε η ώρα να βιώσουμε σιγά σιγά τον πρώτο μας χειμώνα εδώ. Ήδη έχουμε τις πρώτες βροχές, τις πρώτες ψυχρές ημέρες, και φυσικά την μοναχικότητα που έρχεται μαζί με την αποχώρηση και των τελευταίων τουριστών του νησιού.

26 Οκτωβρίου 1912: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και η σύγκρουση Βενιζέλου-Κωνσταντίνου


Το δραματικό παρασκήνιο της βεντέτας του πρωθυπουργού με τον βασιλιά και τα πολεμικά γεγονότα ως την ύψωση της γαλανόλευκης στον Λευκό Πύργο
    Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα, η Σερβία, η Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο το καλοκαίρι του 
1912 συγκρότησαν συμμαχία με σκοπό την απελευθέρωση των υπόδουλων χριστιανικών λαών της Βαλκανικής Χερσονήσου από την οθωμανική αυτοκρατορία.
    Έτσι ζητήθηκε η εισαγωγή ριζικών μεταρρυθμίσεων υπέρ των λαών αυτών (
30/9/1912). Η Τουρκία άρχισε να κωλυσιεργεί και προσπάθησε με μυστικές διαπραγματεύσεις να αποσπάσει τη χώρα μας από τη συμμαχία αυτή. Ως αντάλλαγμα για την ουδετερότητα της Ελλάδας, παραχωρούσε την Κρήτη.
    Ωστόσο η απόφαση της ελληνικής πλευράς δεν άλλαξε. Ο 
Ελευθέριος Βενιζέλος, όπως έλεγε, δεν ήθελε η «Ελλάς να μείνει εσαεί εις την Μελούναν» (διάβαση στις νοτιοδυτικές απολήξεις του Κάτω Ολύμπου, μεταξύ των πεδιάδων Λάρισας και Ελασσόνας, όπου βρισκόταν ως τότε η συνοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδας-Οθωμανικής αυτοκρατορίας).

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ποίημα του Ιωάννη Πολέμη, για την απελευθέρωσή της

Χρόνια πολλά, Θεσσαλονίκη, πάντα ελεύθερη!!!
«Διάπλασις τῶν Παίδων»   ᾽Ιω. Πολέμη
Από το παλιό ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ της Α’ Γυμνασίου  


Η Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα
– καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾶ-
ἀποβραδίς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα,
καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα κυρά.

Τί νά ᾽βλεπε στον ὑπνο της, τί να ‘ταν τα’ όνειρό της;
– Τὸν Ἅι – Δημήτρην ἔβλεπε στ’ ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολώντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης:
«Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἶμ’ ἐγώ!»

Κι ἄνοιξ’ ἡ πόρτα ὀρθάνοιχτη μπροστὰ στὸν καβαλάρη
καὶ μπῆκ’ ἐκεῖνος κι ἔλαμψε σὰν τὸν αὐγερινο
κι ὑψώνοντας καὶ παίζοντας τ’ ἀστραφτερὸ κοντάρι
ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλο τοῦ ᾽Ολύμπου τὸ βουνό.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και η συμβολή της Χαλάστρας στην διάβαση του Αξιού ποταμού απο τον Ελληνικό στρατό



 Η συμβολή της Χαλάστρας στη διάβαση του Αξιού ποταμού από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια του
Α ́ Βαλκανικού πολέμου (1912)


 Το 1962, ο Κώστας Βαφείδης δημοσίευσε στο περιοδικό «Μακεδονική Ζωή» ένα κείμενο με τίτλο: «Το πέρασμα του Αξιού το 1912». Το 1967, είδε το φως της δημοσιότητας ένα άλλο κείμενο του ιδίου, με τίτλο: «Η γέφυρα της Κουλιακιάς», όπου διασώζει πολύ παραστατικά τη μαρτυρία του Στέργιου Μαρκούδη, ενός από τους μάστορες που συμμετείχαν στη ζεύξη του Αξιού. Ο Μαρκούδης μάς εξιστορεί τις οδηγίες του Κουλιακιώτη εμπειροτεχνίτη Γεωργίου Νταλιγκάρη για την κατασκευή των δύο πλωτών γεφυρών του Αξιού ποταμού.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης — Ο γιός του Τούρκου στρατηγού ζωγράφισε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912

 

Χρόνια Πολλά, Θεσσαλονίκη! - Άγιος Δημήτριος, ο Πολιούχος της πόλης




Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης: Ο έφιππος προστάτης της Θεσσαλονίκης
Μεγαλομάρτυρας, μυροβλήτης, ελευθερωτής και πολιούχος της Θεσσαλονίκης.
Ο Άγιος Δημήτριος, ο καβαλάρης φρουρός της συμπρωτεύουσας, είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους πιστούς. Καθημερινά, εκατοντάδες προσκυνητές από διάφορες περιοχές επισκέπτονται τον ιστορικό ναό του στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ανήμερα της γιορτής του, στις 26 Οκτωβρίου, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα αλλά και τις άλλες ορθόδοξες χώρες κατακλύζουν τον ναό για να τιμήσουν την μνήμη του αγίου.

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ. ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΑΡΜΑΤΩΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ



Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης

 

Η πρώτη εκκλησιά ήτανε ένα χτίριο από τα πιο αρχαία της χριστιανοσύνης, χτισμένη εκατό χρόνια ύστερα από τα 303 μ.X., που μαρτύρησε ο άγιος Δημήτριος.

Αλλά κάηκε ύστερα από 300 χρόνια και ξαναχτίσθηκε τον καιρό που βασίλευε ο Λέοντας ο Σοφός. Αυτά τα ιστορικά και κάθε άλλη πληροφορία για το χτίριο, για τα ψηφιδωτά που στολίζουνε τους τοίχους, για τις τοιχογραφίες, μπορεί κανένας να τα μελετήσει καταλεπτώς σ ἕνα χρήσιμο βιβλίο που έγραψε τελευταία στην απλή γλώσσα ο ξεχωριστός βυζαντινολόγος Ανδρέας Ξυγγόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.