Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2022

Έχει η Ευρώπη ανάγκη τη σημερινή πολεμοχαρή Τουρκία;

 


ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ!

Tου Πέτρου Γρουμπού*

Ο κ. Τσαβούσογλου Υπουργός ΥΠΕΞ της Τουρκίας αναφέρθηκε πρόσφατα στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη και είπε τα εξής : «Η Τουρκία για την Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικά για την Ευρώπη, είναι ένας φυσικός και ισχυρός εταίρος για την προστασία και την ανάπτυξη της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας». Για να καταλήξει «Η Τουρκία είναι Ευρώπη και η Ευρώπη έχει ανάγκη από την Τουρκία»!

Τίποτα πιο αναληθές από αυτά.

Κατ’ αρχάς η Τουρκία δεν ήταν και δεν είναι Ευρώπη. Πολύ δε λιγότερο η Ευρώπη δεν έχει καμμιά ανάγκη την Τουρκία. Να τονισθεί ότι οι Οθωμανοί-Τούρκοι ποτέ δεν σεβάστηκαν την Ευρώπη (το ίδιο κάνουν και σήμερα). Ήταν και παραμένουν πολεμοχαρείς. Το αποδεικνύει η Ιστορία.

Μετά την πτώση του Βυζαντίου το 1453 ο δρόμος προς την Ευρώπη έμεινε ανοιχτός για την εξάπλωση των Οθωμανών που προχώρησαν καταλαμβάνοντας σταδιακά την Πελοπόννησο, την Στερεά Ελλάδα, την Αλβανία, μέρος της Πολωνικής Ουκρανίας και την Ουγγαρία, προχωρώντας μέσα από τα Βαλκάνια, μέχρι που έφτασαν στην Βιέννη. Μέσα στα φιλόδοξα επεκτατικά τους σχέδια την αποκαλούσαν «κόκκινο μήλο», όπως άλλοτε ονόμαζαν την Κωνσταντινούπολη. Εδώ συναντιόνταν οι δύο σημαντικοί εμπορικοί δρόμοι, ο Δούναβης και ο δρόμος του κεχριμπαριού. Η Βιέννη δέχθηκε δύο επιθέσεις των Οθωμανών: το Σεπτέμβριο του 1529 και τον Μάρτιο του 1682. Παρά την ανθρώπινη αριθμητική και πολεμική υπεροχή των Οθωμανών οι Αυστριακοί (με τη βοήθεια και άλλων Ευρωπαίων) κατόρθωσαν να αμυνθούν νικηφόρα και τις δύο φορές. Στην πρώτη εκστρατεία ο Σουλεϊμάν ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη. Στην Βιέννη έφτασαν πρώτοι είκοσι χιλιάδες, οι οποίοι λεηλάτησαν όλα τα μέρη και φόνευσαν τον άμαχο πληθυσμό με τον πλέον φρικιαστικό τρόπο. Έσφαξαν τους άμαχους, βίασαν τα ανήλικα κορίτσια, ξεκοίλιασαν τις εγκύους γυναίκες, παλούκωσαν τα έμβρυα που έβγαλαν από τις κοιλιές των μανάδων τους ή τα τρύπησαν με τα δόρατά τους και τα περιφέραν εν είδη τρόπαιου. Οι σκηνές αυτές σώθηκαν από αυτόπτες μάρτυρες και μεταφέρθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ επιβεβαιώνονται από τούρκικα χρονικά της εποχής.

Η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους ήταν και αυτή ένας μεγάλος και σημαντικός σταθμός στη γεωπολιτική εξέλιξη της Ευρώπης. Η Βιέννη πολιορκήθηκε για δεύτερη φορά από τους Τούρκους το 1682 και γλύτωσε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή ως από θαύμα, έχοντας να αντιμετωπίσει δεκαπλάσιο στρατό των Οθωμανών. Ο στρατός των Ουσάρων του Πολωνού Γιάν Σομπιέσκι και διαφόρων συμμάχων των Αυστριακών απέκρουσαν τους Οθωμανούς και τους έτρεψαν σε φυγή. Τελικά οι Τούρκοι έλυσαν την πολιορκία της Βιέννης. Η αναχαίτιση της δεύτερης πολιορκίας της Βιέννης έσωσε οριστικά τη Δυτική Ευρώπη από τη δουλεία και τον μαρασμό. Η Τουρκοκρατία δεν έφτασε σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Πέραν από αυτό, πρέπει να τονισθεί ότι με την ανάπτυξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον 14 αιώνα με υπόδουλους τόσους λαούς των Βαλκανίων, της Μεσογείου και της Ανατολικής Ασίας αυτό ήταν η μεγάλη χαμένη ευκαιρία όλων αυτών των Λαών να γίνουν κοινωνοί των μεγάλων τεχνολογικών εξελίξεων που συντελούνταν στην υπόλοιπη Ευρώπη (πρώτη και δεύτερη Βιομηχανική επανάσταση). Διανοείσθε αν τα μέρη της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» συμμετείχανε σε όλα αυτά τεχνολογικά επιτεύγματα ποια Ευρώπη θα είχαμε τους 17-19 αιώνες;

Μία ενιαία ευημερούσα Ευρώπη που θα απέφευγε τους δύο Παγκοσμίους πολέμους καθώς και τους πολέμους για την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμη η Ευρώπη θα ήταν πολύ καλύτερη αν δεν δημιουργείτο η Τουρκία το 1923 μετά τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για να είναι η Τουρκία ισχυρός εταίρος για την προστασία της Ευρώπης πρέπει η ίδια να τηρεί και να σέβεται το Διεθνές Δίκαιο. Η Τουρκία παραμένει ένας ταραξίας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Και μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι ένα κράτος που δεν σέβεται την διεθνή νομιμότητα και να κάνει τα συνηθισμένα ανατολίτικα παζάρια της! Ε! λοιπόν τέτοια χώρα δεν μπορεί να ανήκει στην Ευρώπη. Μία απλή ιστορική αναφορά στην προσπάθεια της Τουρκίας να γίνει μέλος της ΕΕ αποδεικνύει ατράνταχτα ότι η Τουρκία δεν μπορεί ποτέ να ανήκει στην Ευρώπη.

Συνδεδεμένο μέλος από το 1963, η Τουρκία υπέγραψε, το 1995, Συμφωνία Τελωνειακής Ένωσης με την Ε.Ε. και το 1999, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι, της παραχωρήθηκε καθεστώς υποψηφίας προς ένταξη χώρας. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου 2004 αποφάσισε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.

Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις εκκίνησαν στις 3 Οκτωβρίου 2005. Το Διαπραγματευτικό Πλαίσιο της Τουρκίας προβλέπει, πλην των κριτηρίων της Κοπεγχάγης, και επιπλέον κριτήρια βάσει των οποίων αξιολογείται η πρόοδός της στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, όπως η τήρηση σχέσεων καλής γειτονίας, η υποστήριξη των προσπαθειών για την επίλυση του Κυπριακού, η εξομάλυνση των σχέσεων με την Κυπριακή Δημοκρατία και η πλήρης και χωρίς διακρίσεις εφαρμογή του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου στη Συμφωνία της Αγκύρας του 1963.

Όπως προβλέπεται στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο, στις ετήσιες Εκθέσεις Προόδου, αλλά και σε σειρά Συμπερασμάτων του Ευρ. Συμβουλίου και του Συμβουλίου, ιδιαίτερη έμφαση αποδίδουν

(α) στο σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών να εξερευνούν και να εκμεταλλεύονται τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές,

(β) στην άρση της απειλής πολέμου κατά της χώρας μας,

(γ) στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Τουρκίας έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας,

(δ) στην αποτελεσματική αντιμετώπιση της, εξ ανατολών,  παράνομης μετανάστευσης,

(ε) στην προσχώρηση της Τουρκίας στη Σύμβαση Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας, που αποτελεί κοινοτικό κεκτημένο,

(στ) στην παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο ως πρόβλημα που, μεταξύ άλλων, άπτεται και της ασφάλειας πτήσεων στην περιοχή,

(ζ) στην προάσπιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία και του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Οι παράνομες δραστηριότητες της Τουρκίας σε ύδατα της Ελλάδας και της Κύπρου, οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, καθώς και το παράνομο μερικό άνοιγμα των Βαρωσίων στην Αμμόχωστο, αποτελούν παραδείγματα που αναφέρονται ρητά στην έκθεση, η οποία καταδικάζει επίσης την εμπλοκή της Τουρκίας στην Συρία, τη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν. Σκοτώνει ή δεν σκοτώνει ακόμη κα σήμερα αθώα άτομα; Άρα η Τουρκία παραμένει μία πολεμοχαρής χώρα. Η ιδεολογία των Τούρκων είναι για πάντα πολεμιστές που θα εξολοθρεύουν τους άπιστους.

Μπορεί να μας απαντήσει ο κ. Τσαβούσογλου γιατί όταν Κούρδοι τραγουδούν σε γάμους, Κουρδικά τραγούδια τους πάνε στα δικαστήρια, ή όταν οικογένεια επιθυμεί να δώσει Κουρδικό όνομα σε παιδί των τους το απαγορεύουν; Είναι στη φυλακή 10 βουλευτές και 50 δήμαρχοι, Κούρδοι και μάλιστα εκλεγμένοι με μεγάλες πλειοψηφίες; Δεν έχει ίχνος ντροπής;

Άρα μετά από τόσα χρόνια (σχεδόν 60!), η Τουρκία δεν έχει πετύχει την ένταξή της στην Ευρώπη! Και τολμά να λέει ότι ανήκει στην Ευρώπη;

Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι από την πολιτική της σημερινής Τουρκίας απουσιάζει παντελώς το ευρύτερο φιλοδυτικό και φιλειρηνικό πλαίσιο ευημερίας ακόμη και του ίδιου του λαού της. Άρα από όλα τα ανωτέρω η σημερινή Τουρκία δεν μπορεί να θεωρείται Ευρώπη! Και σίγουρα η Ευρώπη δεν έχει καμμιά ανάγκη τη σημερινή Τουρκία. Ακόμη χειρότερο είναι να πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ότι έχουν να κερδίσουν κάτι από τη σημερινή πολεμοχαρή Τουρκία. Διότι αν δεν το καταλάβουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα το βιώσουν πολύ θερμά οι Λαοί της Ευρώπης και θα επαναστατήσουν. Και τότε να δούμε που θα πάνε να κρυφτούν οι Ευρωπαίοι ολιγοστοί άρχοντες! Μάλλον σε «Τούρκικες φυλακές και χαρέμια» που θα είναι στη βαθιά Ασία και όχι σε Ευρωπαϊκά χώματα. Οι καιροί ου μενετοί.

(*) Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών, μέλους του ΙΗΑ.

Αναρτήθηκε από τον Στρατηγό κ. Αθανάσιο Καραντζίκο